Λευτεριά στα φυλακισμένα μυαλά

Η Επίτροπος, τα Φυλακισμένα Μνήματα και η επιθετική καλλιέργεια εθνικοφροσύνης. 

Όλα κι όλα. Τον Κυπραίο κούρεψέ τον, εξαπάτησέ τον, καβάλησέ τον, μπαλαμούτιασέ τον, δημαγώγησέ τον, μάντρωσέ τον, πλάσαρέ του φύκια για μεταξωτές κορδέλες, πούλα του κάθε είδους ηθικά, πολιτικά και εθνικά φούμαρα. Ισοπέδωσέ τον. Αλλά μην του πατήσεις τον πατριωτικό κάλο. Αυτόν που έχει –πού αλλού;– στον εγκέφαλο. Και δεν πα’ να είσαι και η επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, τουτέστιν η προσωποίηση ενός θεσμού εκ φύσεως ανεξάρτητου, που πασχίζει μέσα σε αντίξοες συνθήκες να συμβάλει στην εμπέδωση της κουλτούρας σεβασμού στα δικαιώματα του παιδιού και στην εμβάθυνση, επιτέλους, σ’ έναν παιδοκεντρικό προσανατολισμό στην έρμη αυτή γωνιά του σύμπαντος!

Να ζήσουμε να τα θυμόμαστε

Βραβεία Θεάτρου: Όσο δεν γνωρίζουμε τις προθέσεις του ΘΟΚ ο θεσμός παραμένει ξεκρέμαστος.  

Είναι μια αλήθεια ότι ο θεσμός των Θεατρικών Βραβείων είχε αρχίσει τα τελευταία χρόνια να μπάζει νερά και να δίνει την εντύπωση ότι «στην υφιστάμενή του μορφή έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του». Η αλήθεια εντούτοις είναι μισή, εφόσον διατυπώνεται από αυτόν που είχε την ευθύνη για τη διαφύλαξη του θεσμού, δηλαδή από τον θεσμοθέτη. Εύκολα εκλαμβάνει κανείς την κατάργηση των Βραβείων ως αυτοκριτική και παραδοχή αποτυχίας των αποφάσεων που λήφθηκαν κατά τη θητεία του διοικητικού σχήματος. 

Ο Ντίλαν απονέμεται στο Νόμπελ

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας είχε ανάγκη τον Μπομπ Ντίλαν και όχι το αντίθετο. 

Η μορφή του Ντίλαν σε συγχαρητήρια ανάρτηση στο ξενοδοχείο Cosmopolitan του Λας Βέγκας (Φωτογραφία: Πολ Μπακ/ EPA).

Είναι αξιοσημείωτο το πώς μετά από 115 χρόνια το Βραβείο Νόμπελ διατηρεί και αυγατίζει το κύρος και την επενέργειά του. Ένας από τους λόγους ενδεχομένως είναι η ευχέρεια που έχει ο θεσμός τον οποίο θέσπισε ο εφευρέτης της άκαπνης πυρίτιδας να πυροδοτεί (sic) συζητήσεις επί συζητήσεων και να δίνει το πολιτιστικό και πολιτικό στίγμα της εποχής, συμβάλλοντας και στη διαμόρφωσή του. Ένας άλλος είναι ο πλήρης συγχρονισμός με τις τάσεις και τις αξίες που πρεσβεύει διαχρονικά ο αστικός δυτικός πολιτισμός. 

Καιρός να μιλήσουμε για τα Κύπρια

Βγάζει μάτι πλέον η ανάγκη για αλλαγή φιλοσοφίας και χάραξη μακρόπνοης στρατηγικής στο κρατικό φεστιβάλ. 

Ακόμη μια διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια πέρασε στην Ιστορία, αφήνοντάς μας με μια γλυκόπικρη γεύση. Κάποιες παραστάσεις δικαίωσαν τις προσδοκίες, κάποιες δεν μας έκαναν ούτε κρύο ούτε ζέστη, κάποιες απογοήτευσαν. Μέσα στο παιχνίδι είναι αυτά. Το ζήτημα όμως είναι ότι άρχισε πάλι να δημιουργείται η ανυπόφορη εκείνη αίσθηση ότι η διοργάνωση άρχισε να βουλιάζει πάλι στο τέλμα της εσωστρέφειας. 

Μίσος ανίκατον μάχαν

Αυτό που ξεπλένει και κοινωνικοποιεί την κατοχή είναι ο πανδαμάτορας.

Οι διοργανωτές θα πρέπει να έτριβαν τα χέρια τους βλέποντας την προσέλευση. Δεν αποκλείεται η ένταση των τελευταίων ημερών, όλες αυτές οι αντιδράσεις, να πείσμωσαν κιόλας αρκετούς και να τους ώθησαν να συρρεύσουν στη Σαλαμίνα. Άλλωστε, κάθε δημοσιότητα είναι καλή δημοσιότητα, που λένε κι οι Αγγλοσάξονες.