Μπήκαν στην πόλη οι εσωτερικοί οχτροί

Όλο και περισσότεροι μεταμορφώνονται σε παχύδερμα βγαλμένα από ιονεσκικό εφιάλτη.

Το σημερινό κείμενο δεν απευθύνεται στον αναγνώστη του 2018. Μην το διαβάσετε. Προσπεράστε το. Είναι σαν γράμμα σε μπουκάλι που ρίχτηκε στη θάλασσα του χρόνου. Από επαγγελματική μωροφιλοδοξία καμιά φορά αναλογιζόμαστε ότι οι παγωμένες λέξεις που πληκτρολογούμε σχεδόν μηχανικά σήμερα, κάποτε στο μέλλον θα τύχει να πέσουν στην αντίληψη κάποιου αργόσχολου ερευνητή, φοιτητή ή χομπίστα για να διασκεδάσει με τα ευτελή ρετρό προβλήματα που απασχολούν την παλιακή μας επικαιρότητα. Ευτυχώς, πάντως, που όσα γράφω φυλάσσονται και εντύπως σε κάποιο κλιματιζόμενο υπόγειο του ΓΤΠ και δεν κινδυνεύουν να τα φάει η μαρμάγκα της διαδικτυακής απεραντότητας.

Το πηδάλιον του κυβερνήτου

Έλλειψη πολιτική βούλησης για την ουσία, κακή ιεράρχηση προτεραιοτήτων, μόνος μπούσουλας οι κανόνες της ζήτησης. 

Τον Ιανουάριο του 1997 ο Γιάννης Κατσούρης σε άρθρο του στον «Φιλελεύθερο» με αφορμή την απονομή των Αριστείων Γραμμάτων και Τεχνών κατέληγε στο συμπέρασμα ότι οι ιθύνοντες θα έπρεπε κάποτε να διερευνούσαν το ενδεχόμενο να ιδρύσουν κάτι σαν «ακαδημία τεχνών και γραμμάτων». Με σκοπό αυτή να εξελιχθεί με τα χρόνια σε οργανισμό έρευνας, επιστημονικής και καλλιτεχνικής ανάπτυξης. Απαραίτητη προϋπόθεση, εντούτοις, έθετε μια καθαρή πολιτιστική αντίληψη, ένα μακροπρόθεσμο μεγαλόπνοο σχέδιο και την εξασφάλιση των απαραίτητων οικονομικών πόρων. 

Στον μεσαίωνα ήταν καλύτερα

 Η λειτουργία της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Κύπρου, δεν αναιρεί αλλά επιβεβαιώνει την ανάγκη δημιουργίας Κρατικής.

Πέρασαν 20 χρόνια από τότε που η νέα βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κύπρου ορίστηκε στο χωροταξικό σχέδιο της Πανεπιστημιούπολης. Άλλα 15,5 από τότε που η αρχιτεκτονική ιδέα του Ζαν Νουβέλ έγινε αποδεκτή. Κι ακόμη επτά γεμάτα από την ορισμένη ημερομηνία έναρξης των κατασκευαστικών εργασιών, η διάρκεια των οποίων είχε υπολογιστεί στα τρία (3) χρόνια... Ακόμη κι η απόφαση του Πανεπιστημίου Κύπρου να ορίσει την υπέρλαμπρη και καταυγασμένη τελετή εγκαινίων για το τέλος Νοεμβρίου αποδείχτηκε βεβιασμένη, αφού το έργο, από την εξωτερική τουλάχιστον πλευρά, δεν είναι ακόμη έτοιμο και φτάσαμε αισίως στο 2019.

Πώς να απαξιώσετε έναν θεσμό

Η ώρα για αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας έχει παρέλθει εδώ και χρόνια. 

Από λαχτάρα σε λαχτάρα πετάνε κάθε χρόνο τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας, που διάγουν μια παρατεταμένη περίοδο ντεφορμαρίσματος και οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στις ράγες της οριστικής απαξίωσης. Δεν είναι τώρα η ώρα για τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση του ταλαίπωρου θεσμού· έχει παρέλθει εδώ και χρόνια. Πλέον, ξεκάθαρα, μιλάμε για ανάγκη διάσωσης. Χρειάζονται άμεσα γενναίες αποφάσεις επανακαθορισμού, μήπως βρεθεί τρόπος να ζωντανέψει ο ημιθανής.