Περιμένοντάς τον να αποδεσμευτεί

Στο μέσο της θητείας του Νίκου Αναστασιάδη, είναι πια ξεκάθαρο «πόσα απίδια έχει ο σάκος» σχετικά με τις προθέσεις του. 

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, έχει παρέλθει το μισό της θητείας του Νίκου Αναστασιάδη και το διάστημα που απομένει μέχρι να την εξαντλήσει είναι μικρότερο από εκείνο που έχει παρέλθει από την εποχή της ανάληψης των ηνίων της κουτσουρεμένης Δημοκρατίας μας και του «δεσμεύομαι». Για πολλούς ανάμεσά μας ακόμη κι αυτές οι μέρες που απομένουν φαντάζουν ατελείωτες και οπωσδήποτε έχουμε πολλά ακόμη να ζήσουμε μέχρι την αυγή του 2018 –την υγειά μας και την υπομονή μας να ‘χουμε: εξελίξεις (;) στο Κυπριακό, βουλευτικές, δημοτικές εκλογές, γεωπολιτικές και ενεργειακές ζυμώσεις και βέβαια πολλές μικρές και μεγάλες εκπλήξεις κυπριακού τύπου, δυσάρεστες μάλλον, από αυτές που έχουμε συνηθίσει στην πρόσφατη Ιστορία μας.

Και τώρα τι κάνουμε δίχως ποιητές;

Αφού κανείς δεν κρίθηκε άξιος για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, τι τους ήθελαν τους «πέντε επικρατέστερους»;

Βρε παιδιά, δεν το εννοούσα. Με σκωπτικό τρόπο είχα γράψει ότι αποτελεί βαρβαρότητα να γράφει κανείς ποίηση μετά το Γιούρογκρουπ (εκείνου με το κούρεμα). Οι ποιητές όμως φαίνεται ότι το πήραν τις μετρητοίς. Κι ιδού τα αποτελέσματα: Για τις εκδόσεις του 2014 η Κριτική Επιτροπή αποφάσισε, ομόφωνα μάλιστα, να μην απονείμει Κρατικό Βραβείο Ποίησης.

Ας της έδιναν το Νόμπελ Ειρήνης

Όποιος αρνείται να παραδεχτεί τον έντονο πολιτικό συμβολισμό πίσω από τη βράβευση της Σβετλάνας Αλεξίεβιτς με την πιο περίβλεπτη λογοτεχνική διάκριση, θα πρέπει να περνάει τους υπόλοιπους για κουτούς. 

Το όνομα της αντικαθεστωτικής δημοσιογράφου και εκπροσώπου του είδους της «τεκμηριωτικής πεζογραφίας» ακουγόταν όλο και πιο έντονα ανάμεσα στα «γκανιάν» στην κούρσα για το Βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας, ειδικότερα με την ουκρανική πληγή αιμάσσουσα. Αλλά οι τωρινές συγκυρίες και με τη ρωσική επέμβαση στη Συρία έμοιαζαν «ιδανικότερες» από ποτέ για τους συνωμοσιολόγους, δικαιώνοντας -για μια από τις σπάνιες φορές- μέχρι και τα πρακτορεία στοιχημάτων.

Μemento theatrum

Θεμιτές οι αντιπαραθέσεις, αλλά να μην πληρώσει το μάρμαρο το PLAY. 

Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου κανονικά θα πρέπει να πληρώνει έναν μόνιμο υπάλληλο, τα καθήκοντα του οποίου θα είναι να ψιθυρίζει καθημερινά στα ευήκοα ώτα των ιθυνόντων τη φράση «memento theatrum». Γιατί δεν πρέπει ούτε στιγμή να ξεχνούν ότι είναι καλλιτεχνικός οργανισμός και να παραμελούν το σκηνικό προϊόν ρίχνοντας αφηρημένοι το βάρος στα ομολογουμένως απαιτητικά αλλά άχαρα καθήκοντα του άτυπου «Υπουργείου Θεάτρου». Βεβαίως ισχύει και το αντίστροφο: δεν έχουν την πολυτέλεια να επικεντρωθούν αποκλειστικά στην καλλιτεχνική παραγωγή εντός του οίκου τους εφόσον εξακολουθούν να επωμίζονται, γενικά, «με την προαγωγή της θεατρικής τέχνης στην Κύπρο». Αυτό, φυσικά, περιλαμβάνει και τον Αναπτυξιακό Τομέα και τις πολύπλευρες δραστηριότητές του.