Το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ κυπριακό πρόβλημα

Έχοντας στο παθητικό τους μια σειρά από φιάσκο με τους Χούλιο Ιγκλέσιας, Τζένιφερ Λόπεζ, Ριάνα, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ κ.ο.κ. οι προσφιλείς μας γείτονες δεν βάζουν μυαλό. Τώρα έκλεισαν λέει να φέρουν τους γερόλυκους της ροκ Deep Purple σε μια συναυλία που θα τους κοστίσει ένα εκατομμύριο ευρώ.

  

Κι αν αυτοί είναι τόσο κορόιδα και αρχοντοχωριάτες και αποφάσισαν να δώσουν ένα γερό πλήγμα στην «οικονομία» τους για να κάνουν πανηγύρια με ένα μάτσο ξεπετσισμένους δεινόσαυρους -με όλο το σέβας στην 46χρονη Ιστορία των Deep Purple- κανονικά εμείς θα έπρεπε να χαμογελάμε χαιρέκακα και να τους αφήσουμε ήσυχους. Είναι να τρελαίνεσαι όμως όταν αναλογίζεσαι ότι τη στιγμή που εμείς ζοριζόμαστε να δώσουμε 300 ψωροχιλιάρικα στον Θεοφάνους για μια σειρά περίβλεπτων επετειακών συναυλιών, αυτοί… δυναμιτίζουν την ευοίωνη συγκυρία διοργανώνοντας διεθνούς εμβέλειας υπερπαραγωγές.

Η άνοιξη του κυπριακού έργου

Η εποχή που μάς κάθονται απανωτά μια σειρά από μοντέρνων προδιαγραφών καλογραμμένα έργα, με ενδιαφέρουσα πλοκή και επαρκώς ψυχογραφημένους χαρακτήρες, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ορόσημο για την ιστορία του κυπριακού θεάτρου.

Κυπριακό θέατρο χωρίς ενεργή και πειστική εγχώρια θεατρική γραφή νοείται, αλλά υπολείπεται σε πολλά και κυρίως σε αυθεντικότητα, παρεμβατικότητα και οικειότητα. Όπως εννοείτο όλα αυτά τα τελευταία χρόνια που αρκούμασταν στο διεθνές και το ελληνικό έργο και σπάνια «έσπαγε» τη ρουτίνα μας κάποιο κυπριακό έργο, σαν διάττον αστέρι, συνήθως άγουρο και οριακά παραστάσιμο. Ολοένα και σπανιότερα οι κυπριακοί θίασοι εμπιστεύονταν πια τα συνήθως πρόχειρα και συγκινησιοθηρικά δραματουργικά εγχειρήματα, που πολλές φορές αντέγραφαν ή ακολουθούσαν παρωχημένα και εξαντλημένα ψυχολογικά και κοινωνικά μοτίβα.

Το καρπούζι που έπεσε απ’ τη μασχάλη

Κυριάκος Κενεβέζος: το νέο μέλος στο πολυμελές κλαμπ των πρώην υπουργών που ότι… έρεψαν απασχολούμενοι με τον απαιτητικό «γίγαντα» της Παιδείας και άφησαν το καρπουζάκι με τη μικρότερη ψηφοθηρική σημασία να τους πέσει από τη μασχάλη. 

Θα μπορούσε να είναι και βολική για την υστεροφημία του η απομάκρυνση του Κυριάκου Κενεβέζου από τα ηνία του Υπουργείου Παιδείας. Άντε, ας προσθέσω το «και Πολιτισμού» το οποίο σχεδόν το ξέχασε στις αποχαιρετιστήριες δηλώσεις του όπως το είχε ξεχάσει και στις προγραμματικές. Με την απομάκρυνση, ο Πρόεδρος του έδωσε το ισχυρό άλλοθι ότι «δεν είχε αρκετό χρόνο να αφήσει το στίγμα του». Θα είμαστε άδικοι αν τολμήσουμε να κάνουμε έναν απολογισμό της θητείας του σε ό,τι έχει να κάνει με τον δεύτερο -και  καταϊδρωμένο- τομέα του χαρτοφυλακίου που με τόση οδύνη αποχωρίζεται. 

Δεν υπάρχουν επικίνδυνα βιβλία, μόνο επικίνδυνα μυαλά

Αν ανησυχείς βάσιμα ότι οι απόψεις ενός τρομοκράτη, ενός δολοφόνου ή ενός ληστή μπορεί να διαφθείρουν κάποιον που τις διαβάζει, έχεις πρόβλημα κι εσύ και η κοινωνία στην οποία ανήκεις.

Μια ψύχραιμη και ώριμη κοινωνία δεν θα την απασχολούσε ούτε θα τη σκανδάλιζε η έκδοση ενός βιβλίου. Οποιουδήποτε βιβλίου. Η ελληνική κοινωνία όμως δεν είναι ούτε ψύχραιμη, ούτε ώριμη. Και αναζητεί παντού φαντάσματα. Με την παραμικρή αφορμή. Και το ζήτημα είναι ότι πολλές φορές τα αντιδραστικά και μεμψίμοιρα αντανακλαστικά της φέρνουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Αμφισβητεί κανείς ότι όλος αυτός ο ντόρος και η συζήτηση που πυροδοτήθηκε την εβδομάδα που πέρασε με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Δημήτρη Κουφοντίνα αποτελεί την καλύτερη «διαφήμιση»;

Όλα βαίνουν καλώς εναντίον του Πολιτισμού

Οι κυβερνώντες δεν θεωρούν ότι χρειάζεται καν να το παίζουν φίλοι του Πολιτισμού και πατούν στο πανίσχυρο άλλοθι της οικονομικής δυσπραγίας για να αλωνίσουν τα πάντα, σχεδόν απενοχοποιημένα. Ας αφήσουν όμως τις ιδέες γιατί θα μας κουφάνουν.

«Ξέρετε παιδιά, δεν μας κόφτει για τον Πολιτισμό. Μην περιμένετε τίποτα, θα του βάλουμε λουκέτο κι όταν με το καλό περάσει η κρίση και θα ‘χουμε λεφτά για πέταμα θα μπουκώσουμε με κανένα κοκαλάκι κι αυτούς τους αχαΐρευτους για να μη μιλάνε και μας πρήζουν τα συκώτια». 

Μπορεί να διαφωνούσα, αλλά θα έβγαζα το καπέλο στον Πρόεδρο, τον υπουργό, οποιονδήποτε εκπρόσωπο αυτής της Κυβέρνησης έβγαινε δημόσια κι έλεγε τα παραπάνω λόγια. Αυτή θα ήταν τουλάχιστον μια έντιμη και ειλικρινής στάση, πολύ πιο έντιμη και ειλικρινής από τη στάση που τηρούν από τότε που ανέλαβαν. Γιατί στην ουσία υπαγορεύουν με τις πράξεις τους –και την απραξία τους- το νόημα αυτής της δήλωσης.