Οι όποιες αλλαγές στη λειτουργία του ΘΟΚ είναι συνυφασμένες με τον τρόπο σύστασης του θιάσου.
Έχει περάσει ενάμιση χρόνος από την ημέρα που το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε τον διορισμό του Γιώργου Παπαγεωργίου στη θέση του διευθυντή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου. Κι έκτοτε ο ΘΟΚ παραμένει ακέφαλος. Και δεν είναι καθόλου «σαν να ήτανε χθες»· ο Οργανισμός πασχίζει να καλύψει - όσο γίνεται - το κενό εκ των έσω και για το Διοικητικό Συμβούλιο έχει πλέον φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Έχει παρέλθει σχεδόν η μισή του θητεία και το ζήτημα που είχε δημιουργηθεί λίγο πριν αναλάβει δεν έχει ακόμη λυθεί.
Βέβαια, το ΔΣ έχει δικαιολογήσει αυτή την καθυστέρηση στην ύπαρξη βούλησης για ριζική αλλαγή στον τρόπο διεύθυνσης του Οργανισμού με τις νομικές προεκτάσεις αυτού του ζητήματος να είναι εξαιρετικά χρονοβόρες. Έχει ωστόσο καταστήσει σαφές ότι επιθυμεί το κοινό να συνδέσει τη θητεία τού υπό την προεδρία Τουμαζή σώματος με μια ιστορική αλλαγή, που θα εκσυγχρονίσει το μοντέλο λειτουργίας του ΘΟΚ ουσιαστικά για πρώτη φορά σε τέτοιο εύρος από το 1971 που ιδρύθηκε.
Μέσα στον τρέχοντα μήνα, αν όλα πάνε καλά, αναμένεται να γίνουν οι προκηρύξεις για τους διευθυντές που θα μοιραστούν τα διοικητικά και τα καλλιτεχνικά καθήκοντα του Οργανισμού. Και το βέβαιο είναι ότι το βάρος του ενδιαφέροντος για την κοινή γνώμη και τον καλλιτεχνικό κόσμο θα πέσει στο πρόσωπο του καλλιτεχνικού διευθυντή. Μπορεί θεωρητικά αυτός που θα αναλάβει να έχει μειωμένες αρμοδιότητες σε σχέση με πριν, ωστόσο η εξουσία και το κύρος της θέσης δεν επηρεάζονται ιδιαίτερα. Από τα χέρια του θα περνά όλη η καλλιτεχνική δραστηριότητα και θα έχει την απόλυτη ευθύνη για το ρεπερτόριο, τον θίασο, το πρόγραμμα, όλη τη θεατρική δράση, σε συνεννόηση με το ΔΣ, στο οποίο και θα λογοδοτεί.
Θεωρώ βέβαιο ότι η ζηλευτή αυτή θέση θα έχει πολλούς «μνηστήρες» και όχι μόνο από την Κύπρο. Δεν αποκλείεται να δούμε και τον πρώτο εξ Ελλάδος διευθυντή από την εποχή του Χατζίσκου και του Καραντινού. Μιλάμε για έναν ιστορικό κρατικό οργανισμό που έχει πρόσφατα μετακομίσει στις νέες του εγκαταστάσεις και προσπαθεί να διατηρήσει τη σχετική του οικονομική ευρωστία σε μια εποχή που ο πολιτισμός στην Κύπρο και τον ευρύτερο ελληνικό χώρο επιχορηγείται με ψίχουλα. Εννοείται ότι η αποστολή ενός «αλεξιπτωτιστή» από διαφορετικό καλλιτεχνικό χώρο να αντιμετωπίσει την ιδιόμορφη κυπριακή πραγματικότητα θα είναι εξαιρετικά δύσκολη, αλλά και πάλι η επιλογή πρέπει να γίνει με γνώμονα πρώτιστα τις ικανότητες, το όραμα και την προοπτική.
Οι όποιες αλλαγές στη λειτουργία του ΘΟΚ είναι συνυφασμένες με τον τρόπο σύστασης του θιάσου. Στόχος κι εδώ είναι οι επιλογές των ηθοποιών να γίνονται κατά το ελληνικό μοντέλο και όπως συνηθίζεται στη συντριπτική πλειονότητα των θεατρικών σχημάτων του κόσμου: οι ανάγκες κάθε παραγωγής να καθορίζουν και τον θίασο. Τα τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη μια προσπάθεια μεγαλύτερης εμπλοκής των σκηνοθετών στην επιλογή των ηθοποιών, είναι όμως ξεκάθαρο ότι αν δεν υπάρξει ριζοσπαστική αλλαγή στο υφιστάμενο μοντέλο, τα χέρια του Οργανισμού παραμένουν δεμένα.
Βέβαια, ο κύριος λόγος για τον οποίο ο ΘΟΚ δεν έχει ήδη προχωρήσει στην κατάργηση του μόνιμου θιάσου είναι το υψηλό ποσό αποζημιώσεων που θα κληθεί να καταβάλει σε ηθοποιούς με πολύχρονη υπηρεσία και προσφορά, κάποιους εκ των οποίων θα κληθεί να επαναπροσλάβει ανάλογα με τις ανάγκες. Και αυτό το ζήτημα ενδέχεται να μας απασχολήσει λίαν συντόμως.
Δεδομένων των συνθηκών και της αναμφισβήτητης ανάγκης της κυπριακής κοινωνίας για υψηλής στάθμης καλλιτεχνικές αποστολές, η υπόθεση δεν σηκώνει πλέον λάθη και αστοχίες. Αυτοί που θα λάβουν την απόφαση θα πρέπει να στύψουν το μυαλό και να οδηγήσουν τη διαδικασία στην επιλογή του ανθρώπου που θα μπορεί να κουμαντάρει το καράβι σωστά και να επιφέρει βαθιές τομές στη θεατρική μας πραγματικότητα.
Έχει περάσει ενάμιση χρόνος από την ημέρα που το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε τον διορισμό του Γιώργου Παπαγεωργίου στη θέση του διευθυντή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου. Κι έκτοτε ο ΘΟΚ παραμένει ακέφαλος. Και δεν είναι καθόλου «σαν να ήτανε χθες»· ο Οργανισμός πασχίζει να καλύψει - όσο γίνεται - το κενό εκ των έσω και για το Διοικητικό Συμβούλιο έχει πλέον φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Έχει παρέλθει σχεδόν η μισή του θητεία και το ζήτημα που είχε δημιουργηθεί λίγο πριν αναλάβει δεν έχει ακόμη λυθεί.
Βέβαια, το ΔΣ έχει δικαιολογήσει αυτή την καθυστέρηση στην ύπαρξη βούλησης για ριζική αλλαγή στον τρόπο διεύθυνσης του Οργανισμού με τις νομικές προεκτάσεις αυτού του ζητήματος να είναι εξαιρετικά χρονοβόρες. Έχει ωστόσο καταστήσει σαφές ότι επιθυμεί το κοινό να συνδέσει τη θητεία τού υπό την προεδρία Τουμαζή σώματος με μια ιστορική αλλαγή, που θα εκσυγχρονίσει το μοντέλο λειτουργίας του ΘΟΚ ουσιαστικά για πρώτη φορά σε τέτοιο εύρος από το 1971 που ιδρύθηκε.
Μέσα στον τρέχοντα μήνα, αν όλα πάνε καλά, αναμένεται να γίνουν οι προκηρύξεις για τους διευθυντές που θα μοιραστούν τα διοικητικά και τα καλλιτεχνικά καθήκοντα του Οργανισμού. Και το βέβαιο είναι ότι το βάρος του ενδιαφέροντος για την κοινή γνώμη και τον καλλιτεχνικό κόσμο θα πέσει στο πρόσωπο του καλλιτεχνικού διευθυντή. Μπορεί θεωρητικά αυτός που θα αναλάβει να έχει μειωμένες αρμοδιότητες σε σχέση με πριν, ωστόσο η εξουσία και το κύρος της θέσης δεν επηρεάζονται ιδιαίτερα. Από τα χέρια του θα περνά όλη η καλλιτεχνική δραστηριότητα και θα έχει την απόλυτη ευθύνη για το ρεπερτόριο, τον θίασο, το πρόγραμμα, όλη τη θεατρική δράση, σε συνεννόηση με το ΔΣ, στο οποίο και θα λογοδοτεί.
Θεωρώ βέβαιο ότι η ζηλευτή αυτή θέση θα έχει πολλούς «μνηστήρες» και όχι μόνο από την Κύπρο. Δεν αποκλείεται να δούμε και τον πρώτο εξ Ελλάδος διευθυντή από την εποχή του Χατζίσκου και του Καραντινού. Μιλάμε για έναν ιστορικό κρατικό οργανισμό που έχει πρόσφατα μετακομίσει στις νέες του εγκαταστάσεις και προσπαθεί να διατηρήσει τη σχετική του οικονομική ευρωστία σε μια εποχή που ο πολιτισμός στην Κύπρο και τον ευρύτερο ελληνικό χώρο επιχορηγείται με ψίχουλα. Εννοείται ότι η αποστολή ενός «αλεξιπτωτιστή» από διαφορετικό καλλιτεχνικό χώρο να αντιμετωπίσει την ιδιόμορφη κυπριακή πραγματικότητα θα είναι εξαιρετικά δύσκολη, αλλά και πάλι η επιλογή πρέπει να γίνει με γνώμονα πρώτιστα τις ικανότητες, το όραμα και την προοπτική.
Οι όποιες αλλαγές στη λειτουργία του ΘΟΚ είναι συνυφασμένες με τον τρόπο σύστασης του θιάσου. Στόχος κι εδώ είναι οι επιλογές των ηθοποιών να γίνονται κατά το ελληνικό μοντέλο και όπως συνηθίζεται στη συντριπτική πλειονότητα των θεατρικών σχημάτων του κόσμου: οι ανάγκες κάθε παραγωγής να καθορίζουν και τον θίασο. Τα τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη μια προσπάθεια μεγαλύτερης εμπλοκής των σκηνοθετών στην επιλογή των ηθοποιών, είναι όμως ξεκάθαρο ότι αν δεν υπάρξει ριζοσπαστική αλλαγή στο υφιστάμενο μοντέλο, τα χέρια του Οργανισμού παραμένουν δεμένα.
Βέβαια, ο κύριος λόγος για τον οποίο ο ΘΟΚ δεν έχει ήδη προχωρήσει στην κατάργηση του μόνιμου θιάσου είναι το υψηλό ποσό αποζημιώσεων που θα κληθεί να καταβάλει σε ηθοποιούς με πολύχρονη υπηρεσία και προσφορά, κάποιους εκ των οποίων θα κληθεί να επαναπροσλάβει ανάλογα με τις ανάγκες. Και αυτό το ζήτημα ενδέχεται να μας απασχολήσει λίαν συντόμως.
Δεδομένων των συνθηκών και της αναμφισβήτητης ανάγκης της κυπριακής κοινωνίας για υψηλής στάθμης καλλιτεχνικές αποστολές, η υπόθεση δεν σηκώνει πλέον λάθη και αστοχίες. Αυτοί που θα λάβουν την απόφαση θα πρέπει να στύψουν το μυαλό και να οδηγήσουν τη διαδικασία στην επιλογή του ανθρώπου που θα μπορεί να κουμαντάρει το καράβι σωστά και να επιφέρει βαθιές τομές στη θεατρική μας πραγματικότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου