Άξεστον εστί

Ποιος είπε ότι επειδή ο Ρουβάς τραγούδησε το «Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας» δεν μπορεί να τραγουδήσει το «Ένα το χελιδόνι»; 

Την εποχή που ήμουν φρέσκος πατέρας και συνήθιζα να παραδίδω τον γιο μου στην αγκαλιά του Μορφέα μ’ ένα τραγούδι, σταθερά στο προσωπικό μου ρεπερτόριο ήταν τα τραγούδια από το «Άξιον Εστί». Ευτυχώς για μένα, ένα μωρό ημερών ή μηνών δεν έχει ακόμη διαμορφώσει αισθητήριο ούτε έχει μέτρο σύγκρισης για την καλλιφωνία, οπότε όχι μόνο άκουγε αδιαμαρτύρητα την κακοφωνάρα μου να «σκοτώνει» ένα εμβληματικό έργο της ελληνικής λόγιας μουσικής, αλλά αν σταματούσα πριν τον πάρει ο ύπνος είχαμε και «παρατράγουδα».

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι -κατά πως έλεγε ο Ελύτης- όλοι έχουν δικαίωμα στον παράδεισο, στην προκειμένη περίπτωση να αναμετρηθούμε με τα μεγάλα έργα. Ακόμη και ο εκ Κερκύρας ορμώμενος τραγουδιστής και βραβευμένος ηθοποιός Αναστάσιος Ρουβάς. Ο Σάκης. Και μπορεί στη δική μου περίπτωση να έτυχα ενός συγκαταβατικού (μονομελούς) ακροατηρίου, όμως πόσων και πόσων τα αυτιά δεν έχουν πονέσει πέφτοντας πάνω σε ούτω καλούμενους τραγουδιστές που αναίσχυντα κακοποιούσαν τραγούδια- τοτέμ;

Αν μη τι άλλο, ο Ρουβάς είναι κανονικός τραγουδιστής και σοβαρός επαγγελματίας. Δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε –για να θυμηθούμε ξανά τον ποιητή του «Άξιον Εστί»- ότι διαθέτει τα τρία Τ της επιτυχίας: Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη.

Αν τύχαινε να περάσω από την Πλατεία Νέας Σμύρνης το ερχόμενο Σάββατο δεν θα είχα ιδιαίτερο πρόβλημα να καθίσω να ακούσω. Γιατί θεωρώ ότι όλος αυτός ο θόρυβος που ανακυκλώνεται στον ελληνόφωνο κυβερνοχώρο για το αν είναι αρμόζουσα η συμμετοχή του σουξεδιάρη τραγουδιστή στην επετειακή συναυλία για τα 90ά γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη, στο πλαίσιο της Πρωτομαγιάς, δεν αφορά τις ερμηνευτικές του ικανότητες. Το πρόβλημα είναι καθαρά συμβολικό.

Είναι ξεκάθαρο ότι η φάτσα της συγκεκριμένης διασημότητας προκαλεί, η περσόνα του διχάζει. Μην πάτε μακριά· θυμηθείτε μόνο τον θόρυβο που προκλήθηκε μετά τη βράβευσή του με το βραβείο Κουν για την ερμηνεία του στις Βάκχες του Ευριπίδη. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν του ίδιου ιδρώνει το αυτί του, ή νιώθει αμήχανα κάθε φορά που βρίσκεται στην επικαιρότητα δεχόμενος αποδοκιμασίες από τη μια πλευρά και επιδοκιμασίες από την άλλη, το βέβαιο είναι ότι βασικό υλικό στην οικοδόμηση της καριέρας του αποτελεί αυτή η ανατροφοδοτούμενη δημοσιότητα. Το πιθανότερο μάλλον είναι ότι έχει μάθει να ζει μ’ αυτό. 

Αυτό ίσως έπρεπε να το αναλογιστούν όσοι σπεύδουν κάθε φορά να φουντώσουν τον ντόρο που προκαλείται και αναφέρομαι ειδικά στους επώνυμους όψιμους, πρώιμους ή σταθερούς υπερασπιστές των ιερών εδαφών του «έντεχνου», του «σοβαρού» και του «ποιοτικού» λες κι είναι το χωράφι του παππού τους. Καταντάει κουραστικό, ρε παιδιά.

Ποιος είπε δηλαδή ότι επειδή ο Ρουβάς τραγούδησε το «Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας» δεν μπορεί να τραγουδήσει το «Ένα το χελιδόνι»; Ή επειδή έκανε σουξέ το «Disco Girl» και το «Shake It» δεν δικαιούται να τραγουδήσει «Της Αγάπης Αίματα» και «Της δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ»; Εδώ κοτζάμ σερ Μπιθί δεν είχε κανένα πρόβλημα να τραγουδήσει «τώρα τελευταία την κοπανάς που και που, αλεπού, αλεπού, αλεπού». Αύριο μπορεί να του καπνίσει του Ρουβά να ερμηνεύσει τον Ριγκολέτο στην όπερα του Βέρντι, υπάρχει νόμος που του το απαγορεύει; Δικαίωμά του δεν είναι; Όπως είναι και δικαίωμα του καθενός να προσέλθει στο χώρο όπου άδει, να πληρώσει το εισιτήριο, να τον ακούσει και να τον επευφημήσει ή να τον αποδοκιμάσει.

Θέμα άξιο συζήτησης θα υπήρχε μόνο αν ο Μίκης Θεοδωράκης αποφάσιζε να γράψει ένα τραγούδι εμπορικού προσανατολισμού για τον Ρουβά ή αν, όπως είπε κι ο Μητσικώστας, τραγουδούσε… ο Μίκης Σάκη. Αλλά και πάλι δεν υπάρχουν κανόνες και κεκτημένα, ούτε όρια στην καλλιτεχνική έκφραση. «Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι» δεν είχε πει ο Ελύτης;