Ενώ είναι ότι η αυτονόμηση του Πολιτισμού είναι μονόδρομος, εξακολουθούμε να περιμένουμε τον Γκοντό της δραστικής αναδιάρθρωσης.
Εντάξει, το πολιτικό θερμόμετρο έχει ανέβει, οι συνομιλίες για το Κυπριακό έχουν επαναρχίσει και κυριαρχεί πάλι αυτό το δημιουργικό σάστισμα που θα κάνει πιο πιπεράτη την καθημερινότητά μας. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί μετέωρους βηματισμούς στο εσωτερικό μέτωπο, εννοείται ότι θα συνεχίσουμε να υποκρινόμαστε ότι ζούμε σε ένα κανονικό κράτος. Για παράδειγμα, δεν είδα τον υπουργό Παιδείας να πτοείται από οποιαδήποτε προοπτική λύσης όταν «έτρεχε» το πρότζεκτ της μεταρρύθμισης που για αρκετά χρόνια θα θυμόμαστε με το όνομά του. Μάλιστα, όπως όλες οι σημαντικές και βαθιές μεταρρυθμίσεις, δημιούργησε μεγάλες εντάσεις και συγκρούσεις, απέκτησε φίλους και πολέμιους και θα αποτελεί θέμα συζήτησης για αρκετό καιρό ακόμη. Συμφωνείς, διαφωνείς δεν μπορείς να μη διακρίνεις την πυγμή και την αποφασιστικότητά του να βάλει τη σφραγίδα του στον σύγχρονο χάρτη της Παιδείας.
Δεν έφερα όμως αυτό το παράδειγμα για να τον παινέψω, αλλά για να τονίσω το γεγονός ότι ανάλογη σπουδή και έγνοια ΔΕΝ επιδεικνύει σε καμιά περίπτωση για τον Πολιτισμό, τον τομέα που επιμένει να ξεχνάει, όπως και οι προκάτοχοί του, ότι απαιτεί ανάλογη πυγμή και αποφασιστικότητα, έστω μια διάθεση, βρε αδερφέ, να τον βγάλει από το τέλμα, να ταράξει λιγάκι τα λιμνάζοντα νερά.
Ο Κώστας Καδής δεν είναι πλέον χθεσινός στα ηνία του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. Εμφανίζεται αποφασισμένος να αφήσει το στίγμα του και πολύ θα θέλαμε να δούμε να γίνεται αυτό και στον Πολιτισμό. Ας προχωρήσει σε δομικές μεταρρυθμίσεις, ας δούμε μια παρέμβαση ουσίας, μια πολιτική πρόταση και ας διαφωνήσουμε στο κάτω- κάτω με αυτή. Αυτή η στασιμότητα είναι πολύ πιο εκνευριστική.
Προς υπεράσπισή του, έχει στην πράξη αποδειχτεί ότι δεν αρκεί η βούληση και η θέληση ενός μόνο ανθρώπου, ακόμη κι αν αυτός είναι ο πολιτικός προϊστάμενος. Ο εκάστοτε Υπουργός, όταν βρεθεί στα δυο στενά, εξωτερικεύει την εικόνα ενός Ηρακλή που είναι απασχολημένος να τα βάζει με την ανεξάντλητη Λερναία Ύδρα της Παιδείας και δεν βρίσκει χρόνο και ενέργεια να ασχοληθεί με το άλλο τερατάκι, το χαριτωμένο. Μιλάμε για ένα ξεκάθαρα δομικό πρόβλημα.
Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση προχώρησε για δικούς της λόγους σε συγχωνεύσεις επιμέρους αρμοδιοτήτων και δημιουργία υπερ-υπουργείων βάζοντας τον Πολιτισμό κάτω από την ομπρέλα της Παιδείας κι ενδέχεται σύντομα να μετανιώσει. Ακόμη κι έτσι, όμως, υπάρχει ξεκάθαρα ένας πολιτικός προϊστάμενος που παρεμβαίνει δυναμικά, δείχνει να προσπαθεί να προωθήσει αλλαγές και βελτιώσεις, άμα λάχει απομακρύνει και διευθυντές κρατικών θεάτρων, άπαντες γνωρίζουν σε ποιον να απευθυνθούν και ποιον να βρίσουν αν χρειαστεί, σε σχέση με την πολιτική διαχείριση του τομέα.
Σ’ εμάς ο Πολιτισμός παραμένει ουσιαστικά ακέφαλος από τη γέννηση αυτού του Κράτους. Ελάχιστες απόπειρες έχουν γίνει για ριζική μεταρρύθμιση από Υπουργούς και καμία από αυτές δεν υλοποιήθηκε. Κι ενώ είναι πασιφανές πού βρίσκεται το πρόβλημα και κοινώς αποδεκτό ότι η αυτονόμηση είναι μονόδρομος, εξακολουθούμε να τρώμε την ίδια κρύα σούπα και να περιμένουμε τον Γκοντό της δραστικής αναδιάρθρωσης.
Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από τότε που η Κυβέρνηση άρχισε να μιλάει ανοιχτά για την εγκαθίδρυση «Εθνικής Πολιτικής για τον Πολιτισμό» και γνωστοποιούσε την αποφασιστικότητά της να προχωρήσει σε σαρωτικές αλλαγές. Αν τις είδατε εσείς, τις είδα κι εγώ. Εξακολουθεί να μην κουνιέται φύλλο. Στις Πολιτιστικές Υπηρεσίες προσπαθούν να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους αλυσοδεμένοι μοιραία στις γνωστές γραφειοκρατικές παθογένειες, κανένα σχέδιο που αφορά στις υποδομές δεν έχει προωθηθεί, καμιά δομική αλλαγή δεν έχει προχωρήσει, στην Πάφο μια μικρή ομάδα προσπαθεί να σηκώσει μόνη της το ασήκωτο βάρος του 2017, την ώρα που ο πολιτικός προϊστάμενος προλαβαίνει μόνο να εκφωνεί ξύλινους χαιρετισμούς χωρίς να καταφέρνει να κρύψει την αδιαφορία του για το «στερνοπαίδι» του χαρτοφυλακίου του και χωρίς διάθεση για τομές ή λάθη.
Εντάξει, το πολιτικό θερμόμετρο έχει ανέβει, οι συνομιλίες για το Κυπριακό έχουν επαναρχίσει και κυριαρχεί πάλι αυτό το δημιουργικό σάστισμα που θα κάνει πιο πιπεράτη την καθημερινότητά μας. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί μετέωρους βηματισμούς στο εσωτερικό μέτωπο, εννοείται ότι θα συνεχίσουμε να υποκρινόμαστε ότι ζούμε σε ένα κανονικό κράτος. Για παράδειγμα, δεν είδα τον υπουργό Παιδείας να πτοείται από οποιαδήποτε προοπτική λύσης όταν «έτρεχε» το πρότζεκτ της μεταρρύθμισης που για αρκετά χρόνια θα θυμόμαστε με το όνομά του. Μάλιστα, όπως όλες οι σημαντικές και βαθιές μεταρρυθμίσεις, δημιούργησε μεγάλες εντάσεις και συγκρούσεις, απέκτησε φίλους και πολέμιους και θα αποτελεί θέμα συζήτησης για αρκετό καιρό ακόμη. Συμφωνείς, διαφωνείς δεν μπορείς να μη διακρίνεις την πυγμή και την αποφασιστικότητά του να βάλει τη σφραγίδα του στον σύγχρονο χάρτη της Παιδείας.
Δεν έφερα όμως αυτό το παράδειγμα για να τον παινέψω, αλλά για να τονίσω το γεγονός ότι ανάλογη σπουδή και έγνοια ΔΕΝ επιδεικνύει σε καμιά περίπτωση για τον Πολιτισμό, τον τομέα που επιμένει να ξεχνάει, όπως και οι προκάτοχοί του, ότι απαιτεί ανάλογη πυγμή και αποφασιστικότητα, έστω μια διάθεση, βρε αδερφέ, να τον βγάλει από το τέλμα, να ταράξει λιγάκι τα λιμνάζοντα νερά.
Ο Κώστας Καδής δεν είναι πλέον χθεσινός στα ηνία του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. Εμφανίζεται αποφασισμένος να αφήσει το στίγμα του και πολύ θα θέλαμε να δούμε να γίνεται αυτό και στον Πολιτισμό. Ας προχωρήσει σε δομικές μεταρρυθμίσεις, ας δούμε μια παρέμβαση ουσίας, μια πολιτική πρόταση και ας διαφωνήσουμε στο κάτω- κάτω με αυτή. Αυτή η στασιμότητα είναι πολύ πιο εκνευριστική.
Προς υπεράσπισή του, έχει στην πράξη αποδειχτεί ότι δεν αρκεί η βούληση και η θέληση ενός μόνο ανθρώπου, ακόμη κι αν αυτός είναι ο πολιτικός προϊστάμενος. Ο εκάστοτε Υπουργός, όταν βρεθεί στα δυο στενά, εξωτερικεύει την εικόνα ενός Ηρακλή που είναι απασχολημένος να τα βάζει με την ανεξάντλητη Λερναία Ύδρα της Παιδείας και δεν βρίσκει χρόνο και ενέργεια να ασχοληθεί με το άλλο τερατάκι, το χαριτωμένο. Μιλάμε για ένα ξεκάθαρα δομικό πρόβλημα.
Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση προχώρησε για δικούς της λόγους σε συγχωνεύσεις επιμέρους αρμοδιοτήτων και δημιουργία υπερ-υπουργείων βάζοντας τον Πολιτισμό κάτω από την ομπρέλα της Παιδείας κι ενδέχεται σύντομα να μετανιώσει. Ακόμη κι έτσι, όμως, υπάρχει ξεκάθαρα ένας πολιτικός προϊστάμενος που παρεμβαίνει δυναμικά, δείχνει να προσπαθεί να προωθήσει αλλαγές και βελτιώσεις, άμα λάχει απομακρύνει και διευθυντές κρατικών θεάτρων, άπαντες γνωρίζουν σε ποιον να απευθυνθούν και ποιον να βρίσουν αν χρειαστεί, σε σχέση με την πολιτική διαχείριση του τομέα.
Σ’ εμάς ο Πολιτισμός παραμένει ουσιαστικά ακέφαλος από τη γέννηση αυτού του Κράτους. Ελάχιστες απόπειρες έχουν γίνει για ριζική μεταρρύθμιση από Υπουργούς και καμία από αυτές δεν υλοποιήθηκε. Κι ενώ είναι πασιφανές πού βρίσκεται το πρόβλημα και κοινώς αποδεκτό ότι η αυτονόμηση είναι μονόδρομος, εξακολουθούμε να τρώμε την ίδια κρύα σούπα και να περιμένουμε τον Γκοντό της δραστικής αναδιάρθρωσης.
Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από τότε που η Κυβέρνηση άρχισε να μιλάει ανοιχτά για την εγκαθίδρυση «Εθνικής Πολιτικής για τον Πολιτισμό» και γνωστοποιούσε την αποφασιστικότητά της να προχωρήσει σε σαρωτικές αλλαγές. Αν τις είδατε εσείς, τις είδα κι εγώ. Εξακολουθεί να μην κουνιέται φύλλο. Στις Πολιτιστικές Υπηρεσίες προσπαθούν να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους αλυσοδεμένοι μοιραία στις γνωστές γραφειοκρατικές παθογένειες, κανένα σχέδιο που αφορά στις υποδομές δεν έχει προωθηθεί, καμιά δομική αλλαγή δεν έχει προχωρήσει, στην Πάφο μια μικρή ομάδα προσπαθεί να σηκώσει μόνη της το ασήκωτο βάρος του 2017, την ώρα που ο πολιτικός προϊστάμενος προλαβαίνει μόνο να εκφωνεί ξύλινους χαιρετισμούς χωρίς να καταφέρνει να κρύψει την αδιαφορία του για το «στερνοπαίδι» του χαρτοφυλακίου του και χωρίς διάθεση για τομές ή λάθη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου