Ενδέχεται σε μερικά χρόνια από σήμερα ο όρος «παντρεμένος» από τον όρο «συμφωνημένος» (;) να μην έχει ουσιαστική διαφορά και να συνδέεται το ίδιο, μεταξύ σοβαρού και αστείου, με τον όρο «κρεμασμένος».
Ας μη γελιόμαστε. Η ψήφιση του νομοσχεδίου για το Σύμφωνο Συμβίωσης επ’ ουδενί δεν συνεπάγεται ότι από τη μια μέρα στην άλλη η Κύπρος κοιμήθηκε στον Μεσαίωνα και ξύπνησε στον 21ο αιώνα. Σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι εν μία νυχτί η κοινωνία μας διέβη τον Ρουβίκωνα προς την οριστική της ηθική και ανθρωπιστική ωρίμανση.
Θα πρέπει να φάμε πολλά ψωμιά για να μπορούμε να πούμε ότι μια κλειστή και εμμονική κοινωνία σαν αυτή που ζούμε, γερά αλυσοδεμένη ακόμη σ’ ένα πλέγμα προκαταλήψεων και στερεοτύπων και με αθεράπευτες τάσεις πόλωσης και μηδενισμού, είναι έτοιμη να μάθει να ζει με «καινά δαιμόνια» που λογίζονται ως εναλλακτικά για τη δομική της λειτουργία.
Παραφράζοντας ελαφρώς και τον αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο, δεν θα χειροκροτήσουμε κιόλας την κυπριακή Πολιτεία που έπειτα από πιέσεις πολλών ετών αποφάσισε να τηρήσει μια από τις πολλές ανεκπλήρωτες μέχρι σήμερα υποχρεώσεις της. Άργησε κιόλας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια χώρα- μέλος της ΕΕ και ότι το ημερολόγιο δείχνει πια το σωτήριο έτος 2015. Φτάσαμε δηλαδή ουσιαστικά να πανηγυρίζουμε για τα αυτονόητα, το έχουμε καταλάβει;
Προσωπικά, ποτέ δεν θα μπορέσω να κατανοήσω γιατί άνθρωποι που επικαλούνται συναισθήματα και αξίες όπως η αγάπη, η συντροφικότητα, το μοίρασμα, η εμπιστοσύνη επιμένουν να «μολύνουν» τις σχέσεις τους με δεσμεύσεις, κατοχυρώσεις και κάθε είδους νομικούς χαλκάδες. Στην «ιδανική κοινωνία» που έχω στην κούτρα μου οι δικηγόροι… πεινάνε. Οι ανθρώπινες σχέσεις διέπονται κύρια από ηθικές αρχές κι αυτό αποτελεί την πιο ισχυρή «δέσμευση» ή κατ’ ακρίβεια την πεμπτουσία της όποιας δέσμευσης. Τα περιουσιακά, για τα οποία γίνεται όλη η φασαρία απλώς έπονται.
Υπό αυτή την έννοια, ο γάμος πέραν της όποιας εθιμοτυπικής του σημασίας δεν αποτελεί κάτι περισσότερο από έναν παραλογισμό από τη σκοπιά του νομικίστικου βάρους το οποίο επιμένουν να επιβάλουν οι άνθρωποι στον εαυτό τους και στον «εκλεκτό της καρδιάς τους». Βέβαια, πόρρω απέχει οποιαδήποτε ανθρώπινη κοινωνία από το να χαρακτηριστεί «ιδανική» και συνεπώς οι νομικές δεσμεύσεις και κατοχυρώσεις θεωρούνται εύλογα κοινωνικό αγαθό. Και ποιος είμαι εγώ, άλλωστε, που θα αμφισβητήσω πολίτες που επιθυμούν να διεκδικήσουν νόμιμη τακτοποίηση οικογενειακών, προσωπικών και περιουσιακών σχέσεων, που θέλουν δηλαδή να ασκήσουν το δικαίωμά τους να… δεσμευτούν.
Ρίχνοντας μια ματιά στο νομοσχέδιο για το Σύμφωνο Συμβίωσης νομίζω ότι εύκολα μπορεί κανείς να εξάγει το συμπέρασμα ότι επί της ουσίας η ψήφισή του είναι πολλάκις πιο καθοριστική εξέλιξη για τα ομόφυλα ζευγάρια. Για τα ετερόφυλα, πέραν της ελευθερίας της επιλογής και της αποφυγής του γάμου, θρησκευτικού ή και πολιτικού, μικρή είναι η διαφορά εφόσον οι συμβαλλόμενοι θα θεωρούνται «σύζυγοι» με όσα συνεπάγεται ο περί γάμου νόμος, ενώ η υπογραφή του Συμφώνου θα έχει τηρουμένων των αναλογιών, «αντίστοιχα αποτελέσματα και συνέπειες ως να είχε τελεστεί γάμος». Ανατριχιαστικό…
Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η παροχή στα ζευγάρια δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που τους προσφέρει ο γάμος. Και ενδέχεται σε μερικά χρόνια από σήμερα ο όρος «παντρεμένος» από τον όρο «συμφωνημένος» (;) να μην έχει ουσιαστική διαφορά και να συνδέεται το ίδιο, μεταξύ σοβαρού και αστείου, με τον όρο «κρεμασμένος».
Εφόσον η κοινωνία μας έχει αρχίσει σιγά- σιγά να «καταπίνει» τις εκτός γάμου συμβιώσεις και οικογένειες, γρήγορα θα καταπιεί και τα Σύμφωνα Συμβίωσης. Όμως, το μεγάλο και ουσιαστικό βήμα, το στοίχημα για την ανώριμη κοινωνία μας είναι η αποδοχή των ομοφυλοφιλικών σχέσεων και δεσμών εν γένει. Όχι η νομική ισχυροποίηση της συμβίωσης δύο ανθρώπων. Κι αυτό κανένα νομοσχέδιο δεν μπορεί να το πετύχει από τη μια μέρα στην άλλη.
Ας μη γελιόμαστε. Η ψήφιση του νομοσχεδίου για το Σύμφωνο Συμβίωσης επ’ ουδενί δεν συνεπάγεται ότι από τη μια μέρα στην άλλη η Κύπρος κοιμήθηκε στον Μεσαίωνα και ξύπνησε στον 21ο αιώνα. Σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι εν μία νυχτί η κοινωνία μας διέβη τον Ρουβίκωνα προς την οριστική της ηθική και ανθρωπιστική ωρίμανση.
Θα πρέπει να φάμε πολλά ψωμιά για να μπορούμε να πούμε ότι μια κλειστή και εμμονική κοινωνία σαν αυτή που ζούμε, γερά αλυσοδεμένη ακόμη σ’ ένα πλέγμα προκαταλήψεων και στερεοτύπων και με αθεράπευτες τάσεις πόλωσης και μηδενισμού, είναι έτοιμη να μάθει να ζει με «καινά δαιμόνια» που λογίζονται ως εναλλακτικά για τη δομική της λειτουργία.
Παραφράζοντας ελαφρώς και τον αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο, δεν θα χειροκροτήσουμε κιόλας την κυπριακή Πολιτεία που έπειτα από πιέσεις πολλών ετών αποφάσισε να τηρήσει μια από τις πολλές ανεκπλήρωτες μέχρι σήμερα υποχρεώσεις της. Άργησε κιόλας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια χώρα- μέλος της ΕΕ και ότι το ημερολόγιο δείχνει πια το σωτήριο έτος 2015. Φτάσαμε δηλαδή ουσιαστικά να πανηγυρίζουμε για τα αυτονόητα, το έχουμε καταλάβει;
Προσωπικά, ποτέ δεν θα μπορέσω να κατανοήσω γιατί άνθρωποι που επικαλούνται συναισθήματα και αξίες όπως η αγάπη, η συντροφικότητα, το μοίρασμα, η εμπιστοσύνη επιμένουν να «μολύνουν» τις σχέσεις τους με δεσμεύσεις, κατοχυρώσεις και κάθε είδους νομικούς χαλκάδες. Στην «ιδανική κοινωνία» που έχω στην κούτρα μου οι δικηγόροι… πεινάνε. Οι ανθρώπινες σχέσεις διέπονται κύρια από ηθικές αρχές κι αυτό αποτελεί την πιο ισχυρή «δέσμευση» ή κατ’ ακρίβεια την πεμπτουσία της όποιας δέσμευσης. Τα περιουσιακά, για τα οποία γίνεται όλη η φασαρία απλώς έπονται.
Υπό αυτή την έννοια, ο γάμος πέραν της όποιας εθιμοτυπικής του σημασίας δεν αποτελεί κάτι περισσότερο από έναν παραλογισμό από τη σκοπιά του νομικίστικου βάρους το οποίο επιμένουν να επιβάλουν οι άνθρωποι στον εαυτό τους και στον «εκλεκτό της καρδιάς τους». Βέβαια, πόρρω απέχει οποιαδήποτε ανθρώπινη κοινωνία από το να χαρακτηριστεί «ιδανική» και συνεπώς οι νομικές δεσμεύσεις και κατοχυρώσεις θεωρούνται εύλογα κοινωνικό αγαθό. Και ποιος είμαι εγώ, άλλωστε, που θα αμφισβητήσω πολίτες που επιθυμούν να διεκδικήσουν νόμιμη τακτοποίηση οικογενειακών, προσωπικών και περιουσιακών σχέσεων, που θέλουν δηλαδή να ασκήσουν το δικαίωμά τους να… δεσμευτούν.
Ρίχνοντας μια ματιά στο νομοσχέδιο για το Σύμφωνο Συμβίωσης νομίζω ότι εύκολα μπορεί κανείς να εξάγει το συμπέρασμα ότι επί της ουσίας η ψήφισή του είναι πολλάκις πιο καθοριστική εξέλιξη για τα ομόφυλα ζευγάρια. Για τα ετερόφυλα, πέραν της ελευθερίας της επιλογής και της αποφυγής του γάμου, θρησκευτικού ή και πολιτικού, μικρή είναι η διαφορά εφόσον οι συμβαλλόμενοι θα θεωρούνται «σύζυγοι» με όσα συνεπάγεται ο περί γάμου νόμος, ενώ η υπογραφή του Συμφώνου θα έχει τηρουμένων των αναλογιών, «αντίστοιχα αποτελέσματα και συνέπειες ως να είχε τελεστεί γάμος». Ανατριχιαστικό…
Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η παροχή στα ζευγάρια δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που τους προσφέρει ο γάμος. Και ενδέχεται σε μερικά χρόνια από σήμερα ο όρος «παντρεμένος» από τον όρο «συμφωνημένος» (;) να μην έχει ουσιαστική διαφορά και να συνδέεται το ίδιο, μεταξύ σοβαρού και αστείου, με τον όρο «κρεμασμένος».
Εφόσον η κοινωνία μας έχει αρχίσει σιγά- σιγά να «καταπίνει» τις εκτός γάμου συμβιώσεις και οικογένειες, γρήγορα θα καταπιεί και τα Σύμφωνα Συμβίωσης. Όμως, το μεγάλο και ουσιαστικό βήμα, το στοίχημα για την ανώριμη κοινωνία μας είναι η αποδοχή των ομοφυλοφιλικών σχέσεων και δεσμών εν γένει. Όχι η νομική ισχυροποίηση της συμβίωσης δύο ανθρώπων. Κι αυτό κανένα νομοσχέδιο δεν μπορεί να το πετύχει από τη μια μέρα στην άλλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου