Περιμένοντας τον Γκοντό… να φύγει

Απολογισμός εν κινήσει για τη θεατρική χρονιά 2014.

Οδηγώντας με φυσιολογική ανυπομονησία προς το καθιερωμένο παραμονιάτικο φαγοπότι, μού φάνηκε να διαστέλλονται οι λίγες ώρες που απέμεναν μέχρι να εκπνεύσει άλλη μια «να πάει και να μην ξαναγυρίσει» χρονιά. Ακόμη περισσότερο, είχα την αίσθηση ότι πλάτιασαν τα λίγα λεπτά οδικής διαδρομής που με χώριζαν από τη μεθυστική τσίκνα στην ατμόσφαιρα της ημι-οικογενειακής συνεύρεσης. Είχα την αίσθηση πως όσο κι αν αυξήσω την ταχύτητα, όση κίνηση κι αν συναντούσα, η στιγμή της άφιξης στον προορισμό θα αργούσε το ίδιο.

Ήταν η ώρα που το μεγάλο Τώρα έχασκε διευρυμένο στο χωροχρονικό συνεχές. Το 2014 μετρούσε αντίστροφα για να περάσει στην Ιστορία, όμως ήταν ακόμη εκεί, γαντζωμένο θαρρείς στη συμπαντική πραγματικότητα. Ήταν η διογκωμένη στιγμή που το Εγώ μου προσδιόριζε με βιο-ψυχικούς όρους ως «Ώρα του μεγάλου Απολογισμού».

Κάπου εδώ βάζω τελεία στη φλυαρία και αφήνω τους κουτσομπόληδες, που γέμισαν προσδοκίες ότι θα βγάλω τα προσωπικά μου στη φόρα, να βράζουν στο ζουμί τους. Θα αρκεστώ να μοιραστώ μαζί σας μόνο κάποιες σκέψεις σε σχέση με τη «θεατρική χρονιά» 2014.

Χρονικά, συμπίπτει με την ανάληψη των διοικητικών ηνίων του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου από το νέο σχήμα υπό τον Γιάννη Τουμαζή. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο ΘΟΚ αναγκάστηκε από τις περιστάσεις να πλεύσει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα –τον Δεκέμβριο έκλεισε έναν χρόνο- χωρίς διευθυντή. Η λόξωση αυτή πολλοί περίμεναν ότι θα δυσχέραινε την ήδη ελλειπτική πορεία του οργανισμού, δεδομένης της οικονομικής ύφεσης και δεδομένων των κοσμογονικών αλλαγών που επίκεινται μέσω της περιβόητης διοικητικής αναδιάρθρωσης στον Πολιτισμό.

Ο οργανισμός πορεύτηκε με ένα διαφορετικό μοντέλο διεύθυνσης κι εκεί που όλοι άρχισαν να διερωτώνται για την καθυστέρηση που σημειώθηκε στην πλήρωση της θέσης, ήρθε στα μέσα της χρονιάς η ανακοίνωση της τολμηρής απόφασης για επαναπροκήρυξη της θέσης και αλλαγής του σχεδίου υπηρεσίας. Στη συνέχεια, το ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην υπόθεση του διευθυντή άρχισε να ατονεί και από την έναρξη της θεατρικής σεζόν 2014-15 υπάρχει μια αίσθηση ότι είναι λίγοι αυτοί που πραγματικά νοσταλγούν τη «διοικητική αρτιμέλεια» των προηγούμενων χρόνων. Περιέργως, το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε εκεί που πρέπει, δηλαδή στο σανίδι.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς στην Κύπρο που να ψευδαισθάνεται ότι ζει στον επί της Γης θεατρικό παράδεισο. Όμως σίγουρα δεν μπορούμε να πούμε ότι το 2014 ήταν μια κακή, θεατρικά, χρονιά.  Σίγουρα όχι, αν τη συγκρίνουμε με άλλες χρονιές της τελευταίας, ας πούμε, δεκαετίας. Και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στον ΘΟΚ, ούτε μπορώ να σταθώ σε μεμονωμένες περιπτώσεις παραστάσεων. Είναι γενικότερο το φίλινγκ ότι ομάδες και θίασοι ταρακουνήθηκαν από τη βροχή των διαψεύσεων των τελευταίων ετών, κλονίστηκαν από την κατάρρευση των βεβαιοτήτων και εστίασαν ενστικτωδώς με πιο σοβαρό φακό στο καλλιτεχνικό μέρος, την πραγματική θεατρική δράση.

Με γερές δόσεις επιείκειας και αβροφροσύνης, λοιπόν, έβαλα θετικό πρόσημο εκείνο το βράδυ στη σούμα της θεατρικής μας συγκομιδής για το 2014 και ζητώ κι από εσάς επιείκεια γι’ αυτή μου την απόφαση, μιας και πρέπει να ληφθεί υπόψη η ροπή για αδικαιολόγητη στωικότητα και αισιοδοξία όταν ο γερούλης χρόνος αποχωρεί σκυφτός και σκυθρωπός, για να δώσει τη θέση του στον ενθουσιώδη και άφθαρτο (ακόμη) νέο.

Όταν δεν απομένουν παρά λίγες στιγμές πριν αλλάξει η χρονιά, υπάρχει μια λυρική αφελής αισιοδοξία, μια γλυκιά αναμονή για τον δικό μας Γκοντό, αυτόν που θα φέρει την οριστική λύση σε ό,τι είναι αυτό που μας αποσυντονίζει. Ο οποίος τελικά έρχεται για να τη διαψεύσει –συνήθως πολύ σύντομα. Μέχρι που να μας κουράσει κι αυτός για να μας φτάσει να προσμένουμε στωικά και τη δική του αποχώρηση.

Κι ενδεχομένως αυτό να συνεχίζεται μέχρι τη δική μας.