Κουλτούρα να φύγουμε

Όταν ολόκληρο το οικοδόμημα του Πολιτισμού στηρίζεται στην καλή διάθεση και την εμμονή ορισμένων ρομαντικών κορόιδων, στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στο έλεος της Θεάς Τύχης, είναι θέμα χρόνου να στενέψουν τα περιθώρια μέχρι τελικής πνευματικής ασφυξίας.

Αρκετοί έχουν υπόψη την all time classic ζαβολιά στον στρατό, όπου ο φαρσέρ αδειάζει νερό από το ένα ποτήρι στο άλλο κοντά στο αυτί του κοιμώμενου, επαναλαμβάνοντας συνάμα τη φράση «άντε, κατούρα να φύγουμε». Κάπως έτσι πεταγόμαστε κι εμείς κάθε λίγο από το όνειρο ότι ασχολούμαστε σοβαρά με τον Πολιτισμό ή -για να το θέσω αλλιώς- ότι έχουμε κι εμείς άξιο λόγου αντικείμενο εργασίας. Για πολλοστή φορά συγκρουόμαστε επώδυνα με την επονείδιστη πραγματικότητα και διαπιστώνουμε περίλυποι ότι πέσαμε θύματα μιας κακόγουστης φάρσας.

Η χαρρυκλυννική ατάκα «κουλτούρα να φύγουμε» -όπως και η χαρρυκλυννική κοσμοθεωρία- εξακολουθεί να δικαιώνεται καθημερινά ωσάν να μην πέρασε μια μέρα από τότε, ή σαν να γράφτηκε ειδικά για εμάς. Μόνη διαφορά εν προκειμένω είναι ότι ο Χάρρυ Κλυνν επιχειρούσε τότε να σατιρίσει μια επιθετική τάση «υπερκουλτουρίασης» που διακατείχε τη δεκαετία του ’80 την Ελλάδα, όταν η αείμνηστη Μελίνα προσπαθούσε να αναβαθμίσει την πολιτιστική ζωή της χώρας. Με τραγελαφικά αποτελέσματα.

Στην περίπτωση της Κύπρου του 2014 το πρόβλημα είναι η… υποκουλτουρίαση. Υπό την έννοια της πλήρους θεσμικής αδιαφορίας από πλευράς της Πολιτείας αλλά και της αμφιταλάντευσης μεταξύ ανικανότητας και αμηχανίας όσων κρατούν θέσεις-κλειδιά στα κέντρα αποφάσεων.

Μια ολόκληρη κοινωνία κόπτεται και πονοκεφαλιάζει για το μέρος του σώματός της που την πονάει: την τσέπη. Παραβλέποντας βλακωδώς ότι ΔΕΝ είναι μέρος του σώματος, αλλά ένα αξεσουάρ. Τι στιγμή, λοιπόν, που τρέμει το φυλλοκάρδι μας μήπως πάψουμε να έχουμε το προνόμιο να είμαστε ο… κουμπαράς της Ρωσίας, δεν μπορούν να μας αποσπούν την προσοχή μηδαμινής αξίας πράγματα, όπως το πνεύμα, η ψυχή, το συναίσθημα.

Πλέον οι κυβερνώντες δεν έχουν τα μούτρα ούτε να τάξουν. Ποιοι; Αυτοί που δεσμεύονταν αβέρτα και αβίαστα και για τις πιο απίθανες αποφάσεις. Σχεδόν όλο το προεκλογικό πρόγραμμα του Νίκου Αναστασιάδη σχετικά με τον Πολιτισμό είναι ήδη ανακυκλωμένος χαρτοπολτός και δεν έμεινε κανείς να το θυμάται παρά μόνο ορισμένοι μίζεροι και γραφικοί. Ειδικότερα, λοιπόν, τώρα που στην κοσμάρα του εκλαμβάνει το ευρωεκλογικό αποτέλεσμα ως ψήφο εμπιστοσύνης για τη διακυβέρνησή του και κοιτάζοντας στον καθρέπτη αισθάνεται ότι αναγνωρίζεται το θεάρεστο έργο του, οι στα του Πολιτισμού μετέχοντες πρέπει να αρχίσουν σιγά-σιγά να τα μαζεύουν.

Αν υπάρχει μια αναλαμπή, μια υποψία προοπτικής, αυτή είναι το στοίχημα του 2017, το οποίο πάνε κι αυτό να το χαντακώσουν. Κι αυτό όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή αποτελεί μια εταιρική υποχρέωση που πρέπει να εκπληρώσουμε. Αν μπορέσουμε και τη φέρουμε κι αυτή κουτσά-στραβά και με βαρίδια στα πόδια εις πέρας, θα λέμε ότι έφυγε ένας βραχνάς από πάνω μας, αντί να αναλογιζόμαστε τη μεγάλη ευκαιρία που δίνεται στην πόλη -και ολόκληρη τη χώρα- να μπει στον παγκόσμιο χάρτη όσον αφορά την πολιτιστική δυναμική. 

Προβλέπεται ότι η μοναδική κορδέλα που θα κόψει στη θητεία του ο Πρόεδρος θα είναι το Πολιτιστικό Κέντρο-Βιβλιοθήκη του Δήμου Στροβόλου που -χωρίς να υποτιμούμε τη σημασία του- κατά το ήμισυ αποτελείται από ένα αναπαλαιωμένο διατηρητέο, ενώ η ανέγερσή του ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια.

Το ζήτημα της διοικητικής αυτονόμησης του Πολιτισμού και απεγκλωβισμού του από το απαιτητικό χαρτοφυλάκιο της Παιδείας έχει καθυστερήσει σχεδόν πέντε χρόνια, κι αν κρίνουμε από συμπεριφορές και στάσεις είναι σοβαρό το ενδεχόμενο  να δούμε απλώς τον Μανωλιό να φοράει το βρακί του αλλιώς.