Μια παράξενη θεατρική χρονιά

Το καράβι του ΘΟΚ δεν είναι εύκολο στην πλοήγηση και είναι σίγουρο ότι χρειάζεται και επιδέξιες μανούβρες προκειμένου να κρατηθεί στη ρότα.

Ήταν μια παράξενη και επεισοδιακή σεζόν η φετινή για τον ΘΟΚ. Μέσα στη δίνη της κρίσης που έσφιξε τα στομάχια όλων, ο οργανισμός κλήθηκε να σηκώσει ακόμη περισσότερο το ανάστημά του προκειμένου να αποδείξει το αυτονόητο: ότι προσφέρει μια ανεκτίμητη κοινωνική προσφορά και ότι αξίζει κάθε σεντ από την κρατική επιχορήγηση που παίρνει.

Πορεύτηκε τη μισή σχεδόν σεζόν χωρίς διευθυντή έπειτα από την ακύρωση του διορισμού του Γιώργου Παπαγεωργίου από το Ανώτατο Δικαστήριο και από το νέο χρόνο γνώρισε ριζική ανακατάταξη στη σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου. Κι αν το 2013 βασικό θέμα ασχολίας ήταν το μυστήριο των υαλοπινάκων, το 2014 θα μπορούσε να είναι η πρόκληση να μπορεί ο οργανισμός να λειτουργήσει χωρίς διευθυντή για σχεδόν έξι μήνες.

Το νέο ΔΣ αποτελείται από μέλη σοβαρά, φιλόδοξα και άφθαρτα που προφανώς ωστόσο θεωρούν υψίστης προτεραιότητας το νομοτυπικό κοσκίνισμα και την εξάντληση κάθε περιθωρίου λάθος στην περίπλοκη και τεράστιας σημασίας απόφαση που θα πάρουν. Υψηλότερης από το γεγονός ότι θα πρέπει να επωμιστούν σημαντικό μέρος από τις ευθύνες, τις αρμοδιότητες και τον φόρτο εργασίας του διευθυντή.

Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει ότι πρόκειται για μια δύσκολη απόφαση. Και δύσκολα μπορώ να πιστέψω ότι τα μέλη του ΔΣ ενδιαφέρονται μόνο να μη κάνουν και το παραμικρό λάθος από νομικής πλευράς και αδιαφορούν για το άτομο με το οποίο θα κληθούν οι ίδιοι να συγχρωτιστούν στο απαιτητικό έργο που θα κληθούν να επιτελέσουν τα επόμενα χρόνια. Δεν είναι εύκολη η απόφαση, πολλά δεδομένα έχουν αλλάξει από το 2011 και σαφώς αν ήταν στο χέρι τους θα ήθελαν πολύ να αλλάξουν τη διαδικασία και να επαναπροκηρύξουν τη θέση για να διευρύνουν τη γκάμα των επιλογών τους.

Δεν πρέπει να ξενίζουν οι μικρές καλλιτεχνικές αστοχίες ούτε οι συνεχείς ανατροπές στον προγραμματισμό, που είναι συνηθισμένο φαινόμενο τα τελευταία χρόνια. Θεωρώ ότι το καλλιτεχνικό προϊόν της τρέχουσας σεζόν δεν είναι και από τα καλύτερα των τελευταίων ετών και δυστυχώς εξακολουθεί να αφήνει την πικρή γεύση της χαμένης ευκαιρίας για εκτόξευση, που θα έδινε η μετακόμιση στο –όνειρο δεκαετιών- νέο κτήριο του Κρατικού Θεάτρου.

Για το προϊόν αυτό, που σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα επιλογών σε έργα και άτομα, σαφώς κι έχει ευθύνη ο έκπτωτος διευθυντής. Θα ήταν όμως άδικο να την επωμιστεί όλη και να μη ληφθούν υπόψη οι διαχρονικές παθογένειες του οργανισμού που αναδείχτηκαν ακόμη περισσότερο σε μια εποχή έντονων ανακατατάξεων. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου έφερε νέο αέρα και πολλές προσδοκίες για μια ριζική και εξωκαθεστωτική αλλαγή πλεύσης στον οργανισμό και είναι δεδομένο ότι αυτό δεν άρεσε σε πολλούς που είχαν συνηθίσει -και βολευτεί- αλλιώς για πολλά χρόνια.

Το ΔΣ είναι υποχρεωμένο να τρέξει μόνο του τον προγραμματισμό για τη νέα σεζόν –το ρεπερτόριο είναι σχεδόν έτοιμο. Και όπως κανείς δεν μπορεί να το ψέξει για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της τρέχουσας, θα έχουμε όλοι το δικαίωμα να το κρίνουμε και να το επικρίνουμε γι’ αυτά που θα δούνε τα μάτια μας από το φθινόπωρο του 2014 –εν μέρει και το καλοκαίρι. Σε μεγάλο μέρος των αποφάσεων αυτών, βεβαίως, καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει και η Καλλιτεχνική Επιτροπή με τη «βαρύνουσα άποψη». Σε αντίθεση με το ΔΣ, η ΚΕ συνέχισε κανονικά τη θητεία της σύμφωνα με την εντολή που της δόθηκε το καλοκαίρι του 2012 από το προηγούμενο Υπουργικό Συμβούλιο και δεν επηρεάστηκε από τις τροποποιήσεις των νόμων περί Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου.

Εν κατακλείδι, η διαβεβαίωση του Προέδρου Αναστασιάδη ότι ο ΘΟΚ θα τύχει της οικονομικής στήριξης για το 2014, έστω του ύψους των 5.9 εκ. ευρώ θα πρέπει να ακούστηκε με ανακούφιση στην οδό Γρηγόρη Αυξεντίου 9, αφού ζούμε σε μια ύποπτη εποχή και σ’ ένα κράτος που οριακά εξακολουθεί να δίνει στον Πολιτισμό την ελάχιστη δυνατή σημασία. Παγώνει το αίμα στη σκέψη ότι μπορεί κάποιος να γλυκοκοιτάζει τη ναυαρχίδα της πολιτιστικής μας ανάπτυξης σαν κάποιου είδους «ιερή αγελάδα».