Τραβήξτε και την πρίζα να τελειώνουμε

Αφού τον ξεγράψαμε που τον ξεγράψαμε, να μην ταλαιπωρείται κιόλας ο φουκαράς.

Οι βουλευτές μας ετοιμάζονται να διακόψουν το… θεάρεστο έργο τους για τις θερινές διακοπές κι εγώ σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγα σε συνεδρία οποιασδήποτε κοινοβουλευτικής επιτροπής για να καλύψω συζήτηση γύρω από κάποιο θέμα του τομέα μου. Παρακολουθώ με απορία τη συνάδελφο του εκπαιδευτικού ρεπορτάζ να συζητά στο τηλέφωνο για την επικείμενη συνεδρία της Επιτροπής Παιδείας και Απολιτισμού και να προετοιμάζεται για μια γεμάτη μέρα.

Σύμφωνοι, η Παιδεία είναι ένας γίγαντας, ένας τομέας ανεξάντλητος, μια λερναία ύδρα γραφειοκρατικών, θεσμικών, κοινωνικών κι ένα σωρό ακόμη ειδών προβλημάτων και ζητημάτων που προκύπτουν στην καθημερινότητά μας. Ένας τομέας που βρίθει από παθογένειες και που επιδέχεται συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων για να ψαλιδίσεις μια τρίχα μόνο από το κεφάλι του τέρατος. Γι’ αυτό και οι βουλευτές (παριστάνουν ότι) έχουν τεράστιο φόρτο εργασίας και (ότι) παίρνουν στα σοβαρά όλα αυτά που συζητούνται στις εκάστοτε συνεδρίες.

Φαίνεται λοιπόν ότι στον δικό μου τομέα, τον Πολιτισμό, δεν υπάρχουν προβλήματα. Προφανώς όχι επειδή έχουν επιλυθεί, αλλά επειδή στη βάση της αλεξάνδρειας λογικής «ό,τι δεν λύνεται, κόβεται», μοιάζει να είναι ειλημμένη η απόφαση και της Βουλής -μετά την Κυβέρνηση- να τραβηχτεί η πρίζα και να σταματήσει πλέον και η μηχανική υποστήριξη. Αφού τον ξεγράψαμε που τον ξεγράψαμε, να μην ταλαιπωρείται κιόλας ο φουκαράς. «Problem solved», που λέει και το γνωστό σεξιστικό σλόγκαν σε t-shirt.

Κι επειδή κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το αυξημένο ένστικτο πολιτικής επιβίωσης των Κυπρίων βουλευτών, είναι ολοφάνερο ότι η απόφαση να αφήσουν και τα προσχήματα και να γυρίσουν οριστικά την πλάτη στον Πολιτισμό έχει γι’ αυτούς απειροελάχιστο κόστος.

Πρόσφατα, ο υπουργός Συγκοινωνιών, χωρίς περιστροφές, ουσιαστικά μας ξέκοψε και το Αρχαιολογικό Μουσείο, ένα όνειρο πολλών δεκαετιών κι έργο πνοής με προεκτάσεις -αν μη τι άλλο- στον Τουρισμό και την Οικονομία. Και δεν κινήθηκε φύλλο. Ειδικότερα, στο κτήριο της οδού Νεχρού δεν βρέθηκε ένας αθεόφοβος να διερωτηθεί τι μέλλει γενέσθαι με τα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που κυριολεκτικά ξάφρισε πέρσι το πανικόβλητο κράτος από το ταμείο για την ανέγερση του Νέου Αρχαιολογικού Μουσείου για να κλείσει μερικές τρύπες στα παραπαίοντα ταμεία.

Για πολλά χρόνια, στον χώρο του παλιού Γενικού Νοσοκομείου όπου θα χτιζόταν το Νέο Μουσείο, στο χώρο της Αρχιγραμματείας όπου θα χτιζόταν το Μέγαρο Πολιτισμού -αλλά εμείς προτιμήσαμε να μείνουμε με το παίδαρο- στην οροφή του Δημοτικού Θεάτρου, λίγα μόλις μέτρα δίπλα από τη Βουλή, όπως φυσικά και στην πλατεία Ελευθερίας, αντί για υποδομές, η Λευκωσία θα μετρά τραύματα. Μια αλληλουχία από ερεθισμένες πληγές που κακοφόρμισαν, που έχουν σαπίσει το σώμα της πόλης και βαλτώσει την ποιότητα ζωής των κατοίκων.

Κι ενώ αρνούμαστε να αποδεχτούμε και να ασχοληθούμε σοβαρά με πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα ακόμη και στη Μπουρκίνα Φάσο, οι εκλελεγμένοι μας ταγοί έχουν ήδη σβήσει και από την τελευταία σειρά της λίστας προτεραιοτήτων οτιδήποτε έχει σχέση με τον Πολιτισμό. Η ιδιωτική πρωτοβουλία και κάποιοι ισχυροί κρατικοί θεσμοί του παρελθόντος που ακόμη κρατιούνται, έστω με νύχια και με δόντια, έχουν αφήσει μερικά πράγματα να γεμίζουμε την καθημερινότητά μας, ώστε να προσπαθούμε κι εμείς οι πολιτιστικοί συντάκτες να πείσουμε ότι έχουμε αντικείμενο εργασίας. Για να μπορούμε να συνεχίσουμε να γεμίζουμε στήλες με γκρινιάρικα κυριακάτικα άρθρα.