Να μη γίνει στα μουλωχτά η όποια αναδιάρθρωση

To τουπέ των κυβερνώντων -όχι μόνο των τωρινών- προδίδει ότι θεωρούν τον Πολιτισμό τομέα μπόσικο για κάθε πιθανό πειραματισμό.

Κάτι μαγειρεύουν αυτοί. Και δεν είναι επειδή η γκρίνια μας έπιασε τόπο. Στα σκαριά έχουν την εγκαθίδρυση μιας «Εθνικής Πολιτικής για τον Πολιτισμό» -μη γελάτε, θα το ακούσουμε σύντομα κι αυτό- κι εκεί θα αρχίσει ένα ξήλωμα άνευ προηγουμένου με σκοπό από τη μια να ικανοποιήσουν τις ορέξεις των δανειστών κι από την άλλη να πείσουν τους εαυτούς τους και τους αιμοβόρους ψηφοφόρους ότι κινείται κι ένα φυλλαράκι και σ’ αυτό τον τομέα.

Παρενθετικά, δεν αντέχω να μην υποθέσω ότι αν υπάρχει ένας τομέας που κι ο πιο άκαμπτος από τους τροϊκανούς θα ένιωθε ευχαριστημένος από τις «επιδόσεις» των κυβερνώντων, αυτός θα είναι σίγουρα ο Πολιτισμός.

Κλείνω την παρένθεση για να επιστρέψω στην «Εθνική Πολιτική για τον Πολιτισμό» και να προειδοποιήσω τους ανθρώπους του χώρου ότι επίκεινται σαρωτικές αλλαγές. Και το ζήτημα βέβαια είναι να μη… νοσταλγήσουμε τις εποχές της πλήρους και παντελούς αδιαφορίας. Πρέπει οι όποιες αλλαγές -στη δομή και λειτουργία των Πολιτιστικών Υπηρεσιών, του ΘΟΚ, του Ιδρύματος Συμφωνική Ορχήστρα κ.ο.κ.- να γίνουν με γνώμονα την υγιέστερη και αποτελεσματικότερη δυνατή λειτουργία τους και όχι με αυστηρά λογιστικούς υπολογισμούς.

Πάνω απ’ όλα, όμως, θεωρώ ότι οποιαδήποτε αναδιάρθρωση δεν πρέπει να προχωρήσει στα μουλωχτά, αλλά θα πρέπει να προηγηθεί κοινωνικός διάλογος, μια διαδικασία διαβούλευσης, ειδικότερα με τη δυναμική εμπλοκή -επιτέλους- των άμεσα επηρεαζόμενων. Και δεν εννοώ των υπαλλήλων, βέβαια, αλλά των ανθρώπων και τον φορέων του Πολιτισμού, η θέληση των οποίων για αυτορρύθμιση θα έπρεπε να είναι δεδομένη.

Βέβαια, το τουπέ των κυβερνώντων -όχι μόνο των τωρινών- προδίδει ότι θεωρούν τον τομέα αυτό μπόσικο για κάθε πιθανό πειραματισμό, για περικοπές μέχρι το κόκαλο και ανθεκτικό στην πλήρη απαξίωση. Συνεπώς, το πιθανότερο είναι να ξεκινήσουν τις αλλαγές καουμπόικα και χωρίς να δώσουν λογαριασμό σε κανένα. Κι αυτό επειδή γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να δημιουργηθεί συγκρουσιακό κλίμα, άντε το πολύ-πολύ να προβεί ένας αγανακτισμένος δημιουργός σε κάποια εξεζητημένη καλλιτεχνική παρέμβαση.

Είναι σημαντικό, σ’ αυτό το μεταβατικό στάδιο που βρίσκεται η κυπριακή κοινωνία, οι άμεσα επηρεαζόμενοι να έχουν βαρύνουσα άποψη σε σχέση με αυτά που τους αφορούν. Και δεν εννοώ τον κοινωνικό διάλογο μόνο από τη σκοπιά του συμβολικού δημοκρατικού του βάρους, αλλά και από την επί της ουσίας συμβολή στη διαμόρφωση του τοπίου τους επόμενους κρίσιμους μήνες, σε σχέση με τη διοικητική ανασυγκρότηση του Πολιτισμού.

Πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι αυτό που θα μετασχηματιστεί θα είναι αυτό που θα λουζόμαστε κατά πάσα πιθανότητα για πολλές δεκαετίες και σε μεγάλο βαθμό θα μείνει ανεπηρέαστο ακόμη κι από έναν πιθανό δομικό και θεσμικό «σεισμό» που θα επιφέρει η ενδεχόμενη λύση του πολιτικού προβλήματος της Κύπρου.

Αυτό που πρέπει πρώτιστα να αποφευχθεί είναι να πάρουν τον απόλυτο έλεγχο της μετασχηματιστικής διαδικασίας όσοι συνηθίζουν να πελάζουν αενάως τους ομοίους τους, οι γνωστοί ευκαιριατζήδες ή -ακόμη χειρότερα- οι γνωστότεροι «δραστήριοι μέτριοι», σαν αυτούς π.χ. που γέμισαν τρύπες τη Λευκωσία. Χρειάζονται μυαλά, εκτίμηση εμπειριών και ιδεών και μια επί της ουσίας γόνιμη εμπλοκή που δεν θα καθυστερήσει τη διαδικασία, αλλά θα βάλει το συρμό στις σωστές ράγες.

Τώρα που «γυρίζει», κι όχι κατόπιν εορτής.