Σήκωνε ένα ειρωνικό χειροκρότημα

Έχει και χιούμορ ο μπαγάσας... 

Αυγά τους καθαρίζουν;

Για αρχή θέλω να συγχαρώ τον συντάκτη της ομιλίας του Προέδρου της Δημοκρατίας για το βιτριολικό του χιούμορ. Και να του εκφράσω τη συμπάθειά μου για το γεγονός ότι η πλειοψηφία των παρισταμένων δεν το εκτίμησε αυτό ως έπρεπε και δεν έπεσαν ανάσκελα και διπλωμένοι από τα χάχανα στο φρεσκοκουρεμένο γρασίδι του νέου Πολιτιστικού Κέντρου Στροβόλου - καλορίζικο να ‘ναι.

Μην τους συμμερίζεσαι, φίλτατε, δεν εκτιμούν το καλό χιούμορ.

Το εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι αυτός που σίγουρα εκτίμησε το αστείο του πράγματος περισσότερο από όλους, δηλαδή ο ίδιος ο ομιλητής, όχι μόνο κατάφερε να μην ξεσπάσει σε νευρικό γέλωτα, αλλά διατήρησε περίτεχνα την ψυχραιμία και τον απαραίτητο, χαρακτηριστικό του στόμφο τη στιγμή που ξεστόμιζε το μοντιπαϊθονικού επιπέδου χωρατό: «Στόχος μας είναι να κάνουμε τη χώρα μας κέντρο πολιτισμού και παιδείας για την Ανατολική Μεσόγειο».

Περιείχε κι άλλα τέτοια πετυχημένα η ομιλία του Νίκου Αναστασιάδη και, προσωπικά, αν δεν μου έκοβε τη φόρα η διασταύρωση βλεμμάτων με τον βλοσυρό σωματοφύλακα πιστεύω ότι θα έριχνα το γέλιο της αρκούδας. Εμβρόντητος, αναζητούσα βλέμματα γνωστών και αγνώστων ανάμεσα στους εκατοντάδες Στροβολιώτες και μη που πλημμύρισαν την αυλή του κέντρου, αποδεικνύοντας τη δίψα που υπάρχει στην κοινωνία για σοβαρά έργα πολιτιστικής υποδομής. Και είμαι σίγουρος ότι με πολλούς από αυτούς συμμερίστηκα σιωπηλά το γελοίον του πράγματος. 

Δηλαδή, πώς αλλιώς να το εκλάβουμε αυτό; Μήπως να του ζητούσαμε να μας οριοθετήσει με το δάχτυλο πάνω σ’ έναν χάρτη ποια περιοχή ακριβώς εννοεί; Διότι η αίσθηση -όχι μόνο η δική μου, αλλά μιας ολόκληρης κοινωνίας- είναι ότι ο Πολιτισμός σ’ αυτή την έρμη χώρα όχι απλώς πελαγοδρομεί, αλλά πλέον έχει αρχίσει να βουλιάζει. Όχι στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά σε λίγο ούτε πάνω στο ίδιο μας το νησί δεν θα μπορούμε να θεωρηθούμε σημείο αναφοράς σε σχέση με οποιανδήποτε έννοια πολιτιστικής ανάπτυξης. Βρισκόμαστε μακριά από το να νιώσουμε ότι ζούμε σε κράτος που έχει την πρόνοια και τη σοφία να αξιοποιήσει και να συντονίσει τις δημιουργικές του δυνάμεις.

Έχοντας πλήρη γνώση κάθε λέξης στη συγκεκριμένη ομιλία, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αράδιασε το όραμα και τις πεποιθήσεις της Κυβέρνησης για τον Πολιτισμό υπερθεματίζοντας μάλιστα με χειρονομίες και εκφράσεις ένα κενολόγιο που προσέβαλε τη νοημοσύνη μας.

Όταν ζούμε σε μια χώρα όπου υπάρχουν δημιουργοί που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή στην πνευματική μας ανόρθωση με αντίτιμο την καταδίκη τους σε μια κοινωνική και ηθική εξαθλίωση, αυτή η συζήτηση θα έπρεπε να λαμβάνει τέλος. Αφού λοιπόν τα λένε έτσι αβίαστα και χωρίς να ντρέπονται και αφού όλη αυτή η κατακραυγή, η συσσωρευμένη δυσφορία που έγινε μίρλα και μίζερο βουητό, δεν κολλάει πάνω τους, φαίνεται ότι δεν μένει παρά ένας δρόμος.

Η απλή διαμαρτυρία δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα, πόσω μάλλον όταν κάποιος καλλιτέχνης εκφράζει τη διαμαρτυρία του μέσω της τέχνης του. Ο μόνος τρόπος να τους ταρακουνήσουμε λιγάκι θα ήταν ενδεχομένως αυτός της σάτιρας και της χλεύης. Στο πνεύμα της πρωτότυπης δράσης που είχε την ατυχία να αντιμετωπίσει ο τέως Υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδας Πάνος Παναγιωτόπουλος σε ομιλία του στο Μέγαρο Πολιτισμού, όταν μέλη μιας οργανωμένης ομάδας καλλιτεχνών διέκοπταν κάθε βαρύγδουπη τοποθέτηση με ειρωνικά γέλια και χειροκροτήματα. Έτσι, προκάλεσαν την οργή του και κέρδισαν το ενδιαφέρον του… Τουλάχιστον να το ευχαριστηθούμε, δηλαδή.

Στην περίπτωση της Κύπρου, βέβαια, που λίγο-πολύ όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας και -αποδεδειγμένα πλέον- αρεσκόμαστε στο δούλεμα, είναι κάπως δύσκολο να ενεργοποιήσουμε αυτό το χαρτί. Που κατά τα φαινόμενα είναι το τελευταίο μας.