Το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ κυπριακό πρόβλημα

Έχοντας στο παθητικό τους μια σειρά από φιάσκο με τους Χούλιο Ιγκλέσιας, Τζένιφερ Λόπεζ, Ριάνα, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ κ.ο.κ. οι προσφιλείς μας γείτονες δεν βάζουν μυαλό. Τώρα έκλεισαν λέει να φέρουν τους γερόλυκους της ροκ Deep Purple σε μια συναυλία που θα τους κοστίσει ένα εκατομμύριο ευρώ.

  

Κι αν αυτοί είναι τόσο κορόιδα και αρχοντοχωριάτες και αποφάσισαν να δώσουν ένα γερό πλήγμα στην «οικονομία» τους για να κάνουν πανηγύρια με ένα μάτσο ξεπετσισμένους δεινόσαυρους -με όλο το σέβας στην 46χρονη Ιστορία των Deep Purple- κανονικά εμείς θα έπρεπε να χαμογελάμε χαιρέκακα και να τους αφήσουμε ήσυχους. Είναι να τρελαίνεσαι όμως όταν αναλογίζεσαι ότι τη στιγμή που εμείς ζοριζόμαστε να δώσουμε 300 ψωροχιλιάρικα στον Θεοφάνους για μια σειρά περίβλεπτων επετειακών συναυλιών, αυτοί… δυναμιτίζουν την ευοίωνη συγκυρία διοργανώνοντας διεθνούς εμβέλειας υπερπαραγωγές.

Ας μη γελιόμαστε. Οι σχεδόν 70χρονοι μουσικοί θα πήγαιναν και κολυμπώντας για τα λεφτά αυτά στα κατεχόμενα και μάλιστα χωρίς καμιά αναστολή – Βρετανοί δεν είναι;

Άντε πάλι θα τρέχουν διπλωμάτες, διαπραγματευτές, μεσολαβητές να κρατήσουν με νύχια και με δόντια το τρένο της λύσης στον τροχιά του. Ιστοσελίδες, εφημερίδες μέχρι και τηλεοπτικά κανάλια στην Ελλάδα βρήκαν πιπεράτο θέμα να ασχοληθούν: «αντιδράσεις για τη συναυλία των Deep Purple στα κατεχόμενα». Έτσι για να θυμηθούν 1-2 μέρες το σοβαρό θέμα της Κύπρου, πριν ξαναστρέψουν τα ενδιαφέροντα του κοινού στην προσωπική ζωή κάθε μέτριου celebrity. Την ίδια στιγμή αργόσχολα φεϊσμπουκάκια αλλά και ξεχασμένοι καλλιτέχνες που πεθύμησαν το προσκήνιο κατακεραυνώνουν τους καλλιτέχνες για την προσβολή τους στην Ιστορία μας.

Το ζήτημα βέβαια είναι ότι τέτοια περιστατικά είναι βούτυρο στο ψωμί μας. Δεν χάνουμε ποτέ την ευκαιρία να αναδείξουμε το πονεμένο μας πολιτικό πρόβλημα, σε όλο τον κόσμο και ειδικά στους αγνώμονες καλλιτέχνες που υποκύπτουν και δέχονται να κάνουν συναυλίες «από ‘κει». Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι φωτισμένοι αυτοί άνθρωποι πέφτουν στην παγίδα από άγνοια για το γεγονός ότι πρόκειται για περιοχή που δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένη ως κράτος.

Αυτό όμως που θα έπρεπε να μας προβληματίζει είναι αυτή η «άγνοια» -αν είναι όντως έτσι τα πράγματα. Διότι αν πιστεύουμε ότι διεθνούς φήμης -και περιστοιχισμένοι από συμβούλους και ατζέντηδες- μουσικοί, οι οποίοι έχουν οργώσει και τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη παρουσιάζοντας την τέχνη, τις απόψεις και τις εμπνεύσεις τους, είναι αγεωγράφητοι και πράγματι αγνοούν ένα από τα πιο πολυκαιρισμένα και σύνθετα πολιτικά προβλήματα στον πλανήτη, είμαστε αφελείς. Αρνούμαστε να δούμε πόσο μόνοι κι έρημοι είμαστε τελικά σ’ αυτόν τον ακατανόητο και εχθρικό κόσμο. Ότι υπάρχει και σκοπιά από την οποία φαινόμαστε εμείς σαν να βρισκόμαστε σε (αυτο)απομόνωση.

Προφανώς, δεν τους πονάει το πρόβλημα αυτούς όσο εμάς και μάλλον είναι ο σαματάς, οι οχλήσεις στο διαδίκτυο, οι αντιδράσεις και πιέσεις της μαχόμενης ελληνικής και κυπριακής ομογένειας, εν τέλει ο φόβος για ένα πιθανό τσαλάκωμα του ίματζ τους, που μπορεί τελικά να τους αποτρέψουν. Και κάνουμε κι εμείς τη δουλειά μας «διαφημίζοντας» τζάμπα το ξεχασμένο μας πρόβλημα, είτε «συγκινηθεί» ο επισκέπτης σταρ, είτε όχι.

Γιατί αν η αποτροπή χρεώνεται ως φιάσκο, η πραγματοποίηση θα έπρεπε να πιστώνεται ως επιτυχία: στα κατεχόμενα εμφανίστηκαν κανονικά τα τελευταία χρόνια καλλιτέχνες όπως ο Χοσέ Καρέρας, η Σεζάρια Εβόρα, ο Γκόραν Μπρέκοβιτς, οι Boney M κ.π.ά.

Έχω την αίσθηση ότι οποιαδήποτε λύση αναζητούμε έχει γυάλινα πόδια αν π.χ. 15 άσβερκοι και άμυαλοι τραμπούκοι είναι ικανοί να την υποσκάψουν και να δημιουργήσουν και εσωτερική πολιτική κρίση. Και είναι αστείο να μιλάμε για υποχωρήσεις, συμβιβασμούς και καλή θέληση όταν μας κάθεται στον λαιμό η ιδέα ότι μπορεί κι ο Τουρκοκύπριος να κάνει πανηγύρια μ’ έναν διάσημο μουσικό.

Ας τους, μωρέ, λίγο να χαριεντιστούν, να αισθανθούν ότι επικοινωνούν κι αυτοί με τον κόσμο μέσω της μουσικής. Μπας και εξευγενιστούν δηλαδή, όπως… εμείς.