Οι κυβερνώντες δεν θεωρούν ότι
χρειάζεται καν να το παίζουν φίλοι του Πολιτισμού και πατούν στο πανίσχυρο
άλλοθι της οικονομικής δυσπραγίας για να αλωνίσουν τα πάντα, σχεδόν
απενοχοποιημένα. Ας αφήσουν όμως τις ιδέες γιατί θα μας κουφάνουν.
«Ξέρετε
παιδιά, δεν μας κόφτει για τον Πολιτισμό. Μην περιμένετε τίποτα, θα του βάλουμε
λουκέτο κι όταν με το καλό περάσει η κρίση και θα ‘χουμε λεφτά για πέταμα θα
μπουκώσουμε με κανένα κοκαλάκι κι αυτούς τους αχαΐρευτους για να μη μιλάνε και
μας πρήζουν τα συκώτια».
Μπορεί να διαφωνούσα, αλλά θα έβγαζα το καπέλο στον
Πρόεδρο, τον υπουργό, οποιονδήποτε εκπρόσωπο αυτής της Κυβέρνησης έβγαινε
δημόσια κι έλεγε τα παραπάνω λόγια. Αυτή θα ήταν τουλάχιστον μια έντιμη και
ειλικρινής στάση, πολύ πιο έντιμη και ειλικρινής από τη στάση που τηρούν από
τότε που ανέλαβαν. Γιατί στην ουσία υπαγορεύουν με τις πράξεις τους –και την
απραξία τους- το νόημα αυτής της δήλωσης.
Ο τέως
Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέτυχε ακόμη πιο εντυπωσιακά γιατί προωθούσε το
προφίλ του ευαισθητοποιημένου με τα πολιτιστικά –τρομάρα του- και μας γέμισε
προσδοκίες. Το αίσθημα της απογοήτευσης έγινε ακόμη πιο πικρό από τη γεύση της
«χαμένης ευκαιρίας». Ο νυν δεν ενδύθηκε το προσωπείο του φιλοθεάμονος, υιοθέτησε
ένα πιο τεχνοκρατικό προφίλ και -αλίμονο- «δεσμεύτηκε» για την προώθηση
πολιτικών για θεσμική- διοικητική ανασυγκρότηση του Πολιτισμού.
Με τον
καιρό αποδείχτηκε ότι τελικά μάλλον δεν μπορούσε ούτε καν να υποκριθεί ότι
ενδιαφέρεται για τον Πολιτισμό, από φόβο μην… τον πιάσουν τα γέλια. Να τάξει
και να δεσμευτεί βέβαια δεν τσιγκουνεύτηκε. Πολιτικός είναι, αυτή είναι η
δουλειά του. Ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει ως υψίστης προτεραιότητας τα ήδη προ
πολλού μελετώμενα έργα ανέγερσης και λειτουργίας σύγχρονου Αρχαιολογικού
Μουσείου και Κρατικής Βιβλιοθήκης, ενώ θετικός εμφανιζόταν και για το Μέγαρο
Πολιτισμού.
Όλα αυτά
όχι μόνο δεν έχουν προχωρήσει ούτε εκατοστό, αλλά οδεύουν προς ακύρωση. Εκατομμύρια
που μαζεύονταν για δεκαετίες στον κορβανά για δημιουργία Αρχαιολογικού Μουσείου
«αξιοποιήθηκαν» για τις ανάγκες του οικονομικά παραπαίοντος κράτους, το Μέγαρο
Πολιτισμού το έχουμε κιόλας ξεχάσει και πάλι καλά να λέμε –όπως θα έλεγε κι ο
Βαρνάβας Κυριαζής- που προλάβαμε να χτίσουμε, έστω μετά κόπων και βασάνων, το Κρατικό
Θέατρο. Όσο για την Κρατική Βιβλιοθήκη δεν υπάρχει πουθενά στον ορίζοντα ούτε
σαν πτερόεσσα ιδέα.
Κατά τ’
άλλα, από πτερόεσσες ιδέες και κούφιες «εμπνεύσεις» δεν έχουμε παράπονο. Σαν
αυτή η περί «Σπιτιού του Πολιτισμού» που καρφώθηκε στο μυαλό του υπουργού
Συγκοινωνιών σε σχέση με το Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας. Αφασία, έτσι; Κοστίζει
τίποτε να εκστομίσουμε μια αερολογία, έτσι να αιωρείται; Τσάμπα δεν είναι;
Καλυφθήκαμε πλήρως στην πρωτεύουσα από πολιτιστικές υποδομές, μόνο ο Οίκος του
Πολιτισμού μας έλειπε. Εδώ δεν μιλάμε πλέον για ατολμία και αδιαφορία, αλλά για
πλήρη σύγχυση με τις πραγματικές ανάγκες και σε σχέση με την πραγματικότητα που
επικρατεί στον Πολιτισμό. Θα ήταν περισσότερο σοβαρή μια πρόταση για
αποκατάσταση του Δημοτικού Θεάτρου, δεδομένου ότι η πρωτεύουσα καλύπτει τις
ανάγκες της με το Παλλάς και την αίθουσα Μελίνα Μερκούρη. Θα ήταν ακόμη πιο
σοβαρή η πρόταση που είχε πρωτακουστεί επί Ελένης Μαύρου για μετατροπή του
ιστορικού κτηρίου σε Κρατική Βιβλιοθήκη –χωροταξικά δεν υπάρχει ιδανικότερο
μέρος.
Οι
κυβερνώντες δεν θεωρούν ότι χρειάζεται καν να το παίζουν φίλοι του Πολιτισμού και
πατούν στο πανίσχυρο άλλοθι της οικονομικής δυσπραγίας για να αλωνίσουν τα
πάντα, σχεδόν απενοχοποιημένα. Ας αφήσουν όμως τις ιδέες γιατί θα μας
κουφάνουν. Άκου «Σπίτι του Πολιτισμού»… Καλύτερα να το αφήσουν έτσι, θα έχει
μεγαλύτερη αξία. Θα αποτελεί ένα προεξέχον μνημείο, αφιερωμένο στα αθάνατα
χαρακτηριστικά της φυλής: την προχειρότητα, την ατολμία, την αβουλία, την ανοργανωσιά
και τη μικρόνοια. Να το βλέπουν οι επόμενες γενιές και να διερωτώνται «μα καλά
τόσο γαϊδούρια ήταν οι πρόγονοί μας;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου