Το καρπούζι που έπεσε απ’ τη μασχάλη

Κυριάκος Κενεβέζος: το νέο μέλος στο πολυμελές κλαμπ των πρώην υπουργών που ότι… έρεψαν απασχολούμενοι με τον απαιτητικό «γίγαντα» της Παιδείας και άφησαν το καρπουζάκι με τη μικρότερη ψηφοθηρική σημασία να τους πέσει από τη μασχάλη. 

Θα μπορούσε να είναι και βολική για την υστεροφημία του η απομάκρυνση του Κυριάκου Κενεβέζου από τα ηνία του Υπουργείου Παιδείας. Άντε, ας προσθέσω το «και Πολιτισμού» το οποίο σχεδόν το ξέχασε στις αποχαιρετιστήριες δηλώσεις του όπως το είχε ξεχάσει και στις προγραμματικές. Με την απομάκρυνση, ο Πρόεδρος του έδωσε το ισχυρό άλλοθι ότι «δεν είχε αρκετό χρόνο να αφήσει το στίγμα του». Θα είμαστε άδικοι αν τολμήσουμε να κάνουμε έναν απολογισμό της θητείας του σε ό,τι έχει να κάνει με τον δεύτερο -και  καταϊδρωμένο- τομέα του χαρτοφυλακίου που με τόση οδύνη αποχωρίζεται. 

Χωρίς να λέμε ότι η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική του, εμείς είδαμε τον τομέα να συνεχίζει την ελεύθερη πτώση προς την απόλυτη συρρίκνωση και μάλιστα με μεγαλύτερη φόρα. Πέραν από μικρές διεκπεραιωτικές αποφάσεις, εύστοχες ή/ και άστοχες, ουσιαστικά δεν ελήφθη ουδεμία πολιτική απόφαση ουσίας επί θητείας του, δεν έγινε η παραμικρή τομή που να προσφέρει μια διέξοδο, μια ανάσα σ’ αυτόν τον πολυβασανισμένο τομέα.  

Αυτή τη στήλη δεν την ενδιαφέρουν οι μικροπολιτικές και μικροκομματικές αλλαξοκαρεκλιές, το ‘χουμε πάρει απόφαση ότι έτσι λειτουργεί το πράγμα εδώ, συνεπώς καθείς κρίνεται από το έργο του. Όσον αφορά την Παιδεία μπορεί να άφησε πίσω του «πολυσχιδές έργο», όπως τόνισε κι ο διάδοχός του, γεγονός που μπορεί να απορρέει από… την πλήρη σύμπνοιά του τέως ΥΠΠ με τις διαπιστώσεις της Ιεράς Συνόδου για την «ανάγκη ενίσχυσης της ελληνορθόδοξης ταυτότητας των μαθητών». 

Δεν θα το αγγίξω το θέμα για να μην εισέλθω στα χωράφια των συναδέλφων του εκπαιδευτικού ρεπορτάζ. Δεν μπορώ όμως να μην επαναλάβω ότι το πιπίλισμα της καραμέλας περί του τεράστιου φόρτου από υποχρεώσεις και ανάγκες που έχει από μόνος του ο τομέας της Παιδείας, έχει πια κουράσει. Ο Κενεβέζος θα είναι το νέο μέλος στο πολυμελές κλαμπ των πρώην υπουργών που φευγάτοι υποστήριξαν ότι… έρεψαν απασχολούμενοι με τον απαιτητικό «γίγαντα» της Παιδείας και άφησαν το καρπουζάκι με τη μικρότερη ψηφοθηρική σημασία να τους πέσει από τη μασχάλη.  

Δεν είναι μόνο ζήτημα χρημάτων η διάσωση του τομέα από τον μαρασμό. Προέχει η πολιτική βούληση για τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση της πολιτιστικής διακυβέρνησης και το συντονισμό μιας προσπάθειας για στοχευμένη προβολή της χώρας προς τα μέσα και προς τα έξω. Δεν υπάρχει πιο αξιόπιστος δείκτης του επιπέδου ανάπτυξης μιας κοινωνίας και διεύρυνσης του κύρους μιας χώρας από τον Πολιτισμό. Στην ενωμένη Ευρώπη, που έχει χάσει τα οικονομικά αυγά και τα τεχνοκρατικά πασχάλια το πολιτιστικό αίτημα έχει αρχίζει να γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ και έχει αποδοθεί σε πολλούς από τους ισχυρούς ηγέτες και λιβανιστές του ευρωπαϊκού εγχειρήματος ότι η Ευρώπη της οικονομίας έχει αποτύχει και μόνη ελπίδα μένει η Ευρώπη του πολιτισμού. Βέβαια, τώρα είναι αργά και πρέπει να χτίσουμε από την αρχή.

Όλα αυτά είναι λόγια του αέρα εδώ στα λημέρια μας, βορειοανατολικά της Αφρικής και νοτιοδυτικά της Ασίας. Εδώ όταν ακούμε να μιλάνε για Πολιτισμό τραβάμε περίστροφο, σαν τον φον Σίραχ. Δυσκολευόμαστε να κοινωνήσουμε διανοητικά και πολιτιστικά με τους εταίρους μας και κάποιες φορές υπάρχει μια αίσθηση πνευματικής απομόνωσης.

Τη στιγμή μάλιστα, που λόγω προοπτικών και δυνατοτήτων γεωπολιτικής και ιστορικής φύσης θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε τον πολιτισμό ως βασικό άξονα άσκησης της εξωτερικής πολιτικής με πολλαπλά οφέλη: από τα πολιτικά συμφέροντα μέχρι και για την οικονομία –για να δείξουμε και τα λεφτά, μιας κι έτσι μόνο κερδίζει κανείς την προσοχή σ’ αυτή τη χώρα.

Όλος αυτός ο ειρμός ανεπαίσθητα οδηγεί στον όρο «πολιτιστική διπλωματία». Και ομιλώντας για διπλωματία, συνειρμικά η κουβέντα –τσουπ- επιστρέφει και πάλι στον Κυριάκο Κενεβέζο που προορίζεται, λέει, για Πρέσβης της Κύπρου στην Ελλάδα. Μικρός είναι ο κόσμος.