Ανίατη περίπτωση δυσλειτουργικού κράτους

Η οικονομική κρίση, δυστυχώς, δεν είναι το πιο σοβαρό μας πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η υποταγή μας στη μετριότητα και ο συμβιβασμός μας με την ιδέα ότι η δομική δυσλειτουργία του κράτους και της κοινωνίας μας είναι ανίατη.

Όταν ήταν ο Χριστόφιας διατελούσε Πρόεδρος της Δημοκρατίας η αντιπολίτευση περιέγραφε τη διακυβέρνησή του πιο καταστροφική κι από τις επτά πληγές του φαραώ. Τώρα που αυτή η ακαταμάχητη καλλονή, η Εξουσία, τα έφτιαξε με τους «άλλους», η νυν αντιπολίτευση θέλει να μας πείσει ότι η «επάρατη δεξιά» είναι περίπου σαν μια επί γης προειδοποιητική προσομοίωση της δαντικής κόλασης, που μας την έστειλε ο θεούλης - που κατά τ’ άλλα μας αγαπάει- για να μας δείξει ότι αρμενίζουμε θεόστραβα, προς την αντίθετη από τον Παράδεισο ρότα.

Το πρόβλημα είναι ότι για τους «εκτός» και τους «ενδιάμεσα» έχουν όλοι δίκαιο σε όσα προσάπτουν στους «άλλους».  

Ας είμαι επιεικής και ας δεχτώ ότι δεν περιβαλλόμαστε από ένα συνονθύλευμα άχρηστων ταγών, αλλά υπάρχει κάτι άλλο που φταίει. Η οικονομική κρίση, δυστυχώς, δεν είναι το πιο σοβαρό μας πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η υποταγή μας στη μετριότητα και ο συμβιβασμός μας με την ιδέα ότι η δομική δυσλειτουργία του κράτους και της κοινωνίας μας είναι ανίατη. Χρειάζονται και τα λεφτά, δε λέω, αλλά το πρόβλημα αφορά κυρίως στην έλλειψη βούλησης και στη δυστοκία στην εφαρμογή παραγωγικών ιδεών. Το χτικιό της κρίσης δυστυχώς δεν μας ξετρύπωσε από τη σκοτεινή σπηλιά της βολικής μας αδράνειας, ούτε μας ξύπνησε από το διανοητικό λήθαργο και την παρατεταμένη ηθική μας νάρκη.

Με την ολοκλήρωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια 2013 υποδείχναμε από αυτή τη στήλη ότι το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, αφού δεν έχει το χρήμα, καλό είναι να δώσει χρόνο για την προετοιμασία της επόμενης διοργάνωσης. Δεν είπαμε και καμιά εξυπνάδα, αλλά μάλλον το αυτονόητο. Φαίνεται όμως ότι για το Υπουργείο και ειδικότερα για τον Υπουργό το αυτονόητο δεν συνιστά μια σοβαρή διανοητική πρόκληση γι’ αυτό και αποφάσισε να δυσκολέψει τη ζωή του –και μαζί και τη δική μας. 

Είναι αποκρουστικό πράγμα οι κασσανδρίζοντες δημοσιογράφοι που δικαιώνονται και μετά παινεύουν το σπίτι τους και σιχαίνομαι τον εαυτό μου γι’ αυτό, αλλά εκ του αποτελέσματος αποδείχτηκε –τουλάχιστον- άστοχη και αψυχολόγητη η απόφαση να αφήσει τόσο πολύτιμο χρόνο να χαθεί προκειμένου να αναζητήσει εκ νέου κάποιον καλλιτεχνικό διευθυντή όταν απλώς μπορούσε να ασκήσει το δικαίωμα να ανανεώσει το συμβόλαιο του Άντη Παρτζίλη με το πέρας της περσινής διοργάνωσης.

Πολλώ δε μάλλον όταν στις Πολιτιστικές Υπηρεσίες, άμεσους συνεργάτες του στην περσινή –πιλοτική όπως εξελίχθηκε- εφαρμογή του μοντέλου της διοργάνωσης του φεστιβάλ με καλλιτεχνικό διευθυντή, το κλίμα ήταν μάλλον θετικό προς αυτή την κατεύθυνση. Και πώς να μην είναι αν σκεφτεί κανείς ότι ο καλλιτεχνικός διευθυντής επωμίστηκε ένα σωρό ευθύνες και αρμοδιότητες ξαλαφρώνοντας την -πελαγωμένη στη γραφειοκρατική της φάκα- υπηρεσία.

Αντί αυτού «επένδυσε» κάμποσες ανθρωποώρες λειτουργών και στέρησε πολύτιμο χρόνο από την προετοιμασία της διοργάνωσης μόνο και μόνο για να… καταλήξει στον ίδιο άνθρωπο, ο οποίος όπως και πέρσι ήταν ο μόνος προσφοροδότης. Δεδομένου ότι ο προϋπολογισμός για φέτος έχει κατέλθει στο –εξευτελιστικό για μια διοργάνωση που θέλει να λέγεται διεθνής- ποσό των 465 χιλιάδων ευρώ, θα δούμε φέτος μια αγωνιώδη προσπάθεια που μετά βίας θα επιφέρει το περσινό αποτέλεσμα, τη στιγμή που θα μπορούσε να δοθεί η χρονική –αν μη το άλλο- ευχέρεια για κάτι καλύτερο.