Η Επίτροπος, τα Φυλακισμένα Μνήματα και η επιθετική καλλιέργεια εθνικοφροσύνης.
Όλα κι όλα. Τον Κυπραίο κούρεψέ τον, εξαπάτησέ τον, καβάλησέ τον, μπαλαμούτιασέ τον, δημαγώγησέ τον, μάντρωσέ τον, πλάσαρέ του φύκια για μεταξωτές κορδέλες, πούλα του κάθε είδους ηθικά, πολιτικά και εθνικά φούμαρα. Ισοπέδωσέ τον. Αλλά μην του πατήσεις τον πατριωτικό κάλο. Αυτόν που έχει –πού αλλού;– στον εγκέφαλο. Και δεν πα’ να είσαι και η επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, τουτέστιν η προσωποίηση ενός θεσμού εκ φύσεως ανεξάρτητου, που πασχίζει μέσα σε αντίξοες συνθήκες να συμβάλει στην εμπέδωση της κουλτούρας σεβασμού στα δικαιώματα του παιδιού και στην εμβάθυνση, επιτέλους, σ’ έναν παιδοκεντρικό προσανατολισμό στην έρμη αυτή γωνιά του σύμπαντος!
Η εξοικείωση της κυπριακής κοινωνίας με τον θεσμό αυτό και τον ρόλο του, από το 2008 που έχει θεσπιστεί, ωριμάζει δύσκολα και βρίσκεται ακόμη στην παιδική της ηλικία. Κι αυτό δεν φαίνεται από το πώς προσλαμβάνονται οι δημόσιες παρεμβάσεις της επιτρόπου σε «εύκολα» περιστατικά βίας και καταπάτησης δικαιωμάτων ενός παιδιού, αλλά στα πιο ακανθώδη και περίπλοκα, αυτά όπου περνά τη λεπτή, κόκκινη γραμμή και εισέρχεται στα αφιλόξενα χωράφια των θρησκευτικών και εθνικών «ευαισθησιών».
Της το είχαν φυλαγμένο της Λήδας Κουρσουμπά από τότε που με αφορμή το περιστατικό βίας μαθητών σε βάρος Τουρκοκυπρίων είχε το... θράσος να παρέμβει δημόσια για να επισημάνει ότι η εκδήλωση τέτοιων, έστω και μεμονωμένων, επεισοδίων «είναι αποκαλυπτική ενός βαθύτατου, διαχρονικού προβλήματος, που αφορά το επίπεδο της κουλτούρας ειρήνης και μη βίας που διακρίνει το δημόσιο σχολείο και, εν γένει, το σύνολο της κοινωνίας». Οι ίδιοι λοιπόν που όταν ακούνε για «κουλτούρα ειρήνης» τραβάνε ενστικτωδώς το όπλο τους, ερεθισμένοι και από την εποχική επιδημία πατριωτικής υστερίας, εξαπέλυσαν πάλι τα πυρά τους υποχρεώνοντας την επίτροπο να τοποθετηθεί δημόσια για να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.
Εφόσον την τσουβάλιασαν στο σακί με τα ήθη της «Νέας Τάξης Πραγμάτων», η γυναίκα αντέδρασε υπενθυμίζοντας ότι η θέση της για την ανάγκη επανεξέτασης της πρακτικής της οργανωμένης επίσκεψης μικρών παιδιών στα Φυλακισμένα Μνήματα είναι πάγια και την είχε διατυπώσει από το 2012. Δηλαδή, συμπληρώνω εγώ, τρία χρόνια πριν την εκλογή Ακιντζί, που πυροδότησε την έξαρση αυτής της... επάρατης «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Έβλεπε πολύ μπροστά η επίτροπος, φαίνεται.
Σε κάθε περίπτωση, η υπενθύμιση αυτή αποτέλεσε μια καλή ευκαιρία να ανοίξει και πάλι η συζήτηση για το κατά πόσο είναι παιδαγωγικά θεμιτό να τραβολογάς άγουρα παιδιά νηπιακής και δημοτικής ηλικίας σε χώρους που ναι μεν συνδέονται με τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, αλλά για τον ευαίσθητο ψυχισμό ενός μικρού παιδιού λίγο διαφέρουν από το τρενάκι του τρόμου. Ευγενικά, ταπεινά και εμπεριστατωμένα, και προπαντός αναγνωρίζοντας τον στόχο του σχολείου να καλλιεργήσει τον σεβασμό στις εθνικές αξίες, η επίτροπος απεφάνθη ότι η επίσκεψη παιδιών 4, 5, 6 ή και 10 ακόμη ετών δεν είναι αναγκαία προϋπόθεση για την επίτευξη του στόχου αυτού. «Μωρ’ τι μας λες κυρά μου;» απαντούν οι γνωστοί καλοθελητές που βλέπουν παντού φαντάσματα και μειοδότες κι έχουν αναλάβει εργολαβικά τη διατήρηση του εθνικού φρονήματος. Κι ας τολμούσε ο υπουργός Παιδείας του Αναστασιάδη να υπερθεματίσει και να βγάλει καμιά περιοριστική εγκύκλιο.
Φανταστείτε, δηλαδή, τι με περιμένει εμένα, έναν άσημο συντάκτη χωρίς κύρος, ειδικευμένο στον πάτο της δημοσιογραφικής τροφικής αλυσίδας, τον πολιτισμό, αν διατυπώσω την άποψη ότι η εθνικοφροσύνη όχι μόνο δεν κινδυνεύει και βρίσκεται σε «καλά» χέρια, αλλά η επιθετική της καλλιέργεια κάθε άλλο παρά ενδυναμώνει τους πολίτες του αύριο. Είναι ένα ο σεβασμός στην ιστορική μνήμη, η τίμηση των θυσιών και επιτευγμάτων των προγόνων που οικειοπούνται οι ελλιπείς και υστερημένοι επίγονοι για να αρπαχτούν ηθικά και να «ψηλώσουν» εθνικά. Και είναι άλλο η ανεξέλεγκτη, χωρίς επιστημονική και παιδαγωγική τεκμηρίωση γαλούχηση με το δηλητήριο του εθνικισμού, της μεγαλύτερης πηγής δεινών για την Κύπρο και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Όλα κι όλα. Τον Κυπραίο κούρεψέ τον, εξαπάτησέ τον, καβάλησέ τον, μπαλαμούτιασέ τον, δημαγώγησέ τον, μάντρωσέ τον, πλάσαρέ του φύκια για μεταξωτές κορδέλες, πούλα του κάθε είδους ηθικά, πολιτικά και εθνικά φούμαρα. Ισοπέδωσέ τον. Αλλά μην του πατήσεις τον πατριωτικό κάλο. Αυτόν που έχει –πού αλλού;– στον εγκέφαλο. Και δεν πα’ να είσαι και η επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, τουτέστιν η προσωποίηση ενός θεσμού εκ φύσεως ανεξάρτητου, που πασχίζει μέσα σε αντίξοες συνθήκες να συμβάλει στην εμπέδωση της κουλτούρας σεβασμού στα δικαιώματα του παιδιού και στην εμβάθυνση, επιτέλους, σ’ έναν παιδοκεντρικό προσανατολισμό στην έρμη αυτή γωνιά του σύμπαντος!
Η εξοικείωση της κυπριακής κοινωνίας με τον θεσμό αυτό και τον ρόλο του, από το 2008 που έχει θεσπιστεί, ωριμάζει δύσκολα και βρίσκεται ακόμη στην παιδική της ηλικία. Κι αυτό δεν φαίνεται από το πώς προσλαμβάνονται οι δημόσιες παρεμβάσεις της επιτρόπου σε «εύκολα» περιστατικά βίας και καταπάτησης δικαιωμάτων ενός παιδιού, αλλά στα πιο ακανθώδη και περίπλοκα, αυτά όπου περνά τη λεπτή, κόκκινη γραμμή και εισέρχεται στα αφιλόξενα χωράφια των θρησκευτικών και εθνικών «ευαισθησιών».
Της το είχαν φυλαγμένο της Λήδας Κουρσουμπά από τότε που με αφορμή το περιστατικό βίας μαθητών σε βάρος Τουρκοκυπρίων είχε το... θράσος να παρέμβει δημόσια για να επισημάνει ότι η εκδήλωση τέτοιων, έστω και μεμονωμένων, επεισοδίων «είναι αποκαλυπτική ενός βαθύτατου, διαχρονικού προβλήματος, που αφορά το επίπεδο της κουλτούρας ειρήνης και μη βίας που διακρίνει το δημόσιο σχολείο και, εν γένει, το σύνολο της κοινωνίας». Οι ίδιοι λοιπόν που όταν ακούνε για «κουλτούρα ειρήνης» τραβάνε ενστικτωδώς το όπλο τους, ερεθισμένοι και από την εποχική επιδημία πατριωτικής υστερίας, εξαπέλυσαν πάλι τα πυρά τους υποχρεώνοντας την επίτροπο να τοποθετηθεί δημόσια για να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.
Εφόσον την τσουβάλιασαν στο σακί με τα ήθη της «Νέας Τάξης Πραγμάτων», η γυναίκα αντέδρασε υπενθυμίζοντας ότι η θέση της για την ανάγκη επανεξέτασης της πρακτικής της οργανωμένης επίσκεψης μικρών παιδιών στα Φυλακισμένα Μνήματα είναι πάγια και την είχε διατυπώσει από το 2012. Δηλαδή, συμπληρώνω εγώ, τρία χρόνια πριν την εκλογή Ακιντζί, που πυροδότησε την έξαρση αυτής της... επάρατης «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Έβλεπε πολύ μπροστά η επίτροπος, φαίνεται.
Σε κάθε περίπτωση, η υπενθύμιση αυτή αποτέλεσε μια καλή ευκαιρία να ανοίξει και πάλι η συζήτηση για το κατά πόσο είναι παιδαγωγικά θεμιτό να τραβολογάς άγουρα παιδιά νηπιακής και δημοτικής ηλικίας σε χώρους που ναι μεν συνδέονται με τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, αλλά για τον ευαίσθητο ψυχισμό ενός μικρού παιδιού λίγο διαφέρουν από το τρενάκι του τρόμου. Ευγενικά, ταπεινά και εμπεριστατωμένα, και προπαντός αναγνωρίζοντας τον στόχο του σχολείου να καλλιεργήσει τον σεβασμό στις εθνικές αξίες, η επίτροπος απεφάνθη ότι η επίσκεψη παιδιών 4, 5, 6 ή και 10 ακόμη ετών δεν είναι αναγκαία προϋπόθεση για την επίτευξη του στόχου αυτού. «Μωρ’ τι μας λες κυρά μου;» απαντούν οι γνωστοί καλοθελητές που βλέπουν παντού φαντάσματα και μειοδότες κι έχουν αναλάβει εργολαβικά τη διατήρηση του εθνικού φρονήματος. Κι ας τολμούσε ο υπουργός Παιδείας του Αναστασιάδη να υπερθεματίσει και να βγάλει καμιά περιοριστική εγκύκλιο.
Φανταστείτε, δηλαδή, τι με περιμένει εμένα, έναν άσημο συντάκτη χωρίς κύρος, ειδικευμένο στον πάτο της δημοσιογραφικής τροφικής αλυσίδας, τον πολιτισμό, αν διατυπώσω την άποψη ότι η εθνικοφροσύνη όχι μόνο δεν κινδυνεύει και βρίσκεται σε «καλά» χέρια, αλλά η επιθετική της καλλιέργεια κάθε άλλο παρά ενδυναμώνει τους πολίτες του αύριο. Είναι ένα ο σεβασμός στην ιστορική μνήμη, η τίμηση των θυσιών και επιτευγμάτων των προγόνων που οικειοπούνται οι ελλιπείς και υστερημένοι επίγονοι για να αρπαχτούν ηθικά και να «ψηλώσουν» εθνικά. Και είναι άλλο η ανεξέλεγκτη, χωρίς επιστημονική και παιδαγωγική τεκμηρίωση γαλούχηση με το δηλητήριο του εθνικισμού, της μεγαλύτερης πηγής δεινών για την Κύπρο και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου