Θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για ένα τσίρκο άκρατου λαϊκισμού, για νέα ήθη στην πολιτική μας πραγματικότητα.
Το ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ «βγήκε από την ντουλάπα» και δεν κατάφερε να κρύψει την ικανοποίησή του για την παρθενική, άοπλη είσοδο του νεοναζιστικού μορφώματος στη Βουλή είναι ένα ζήτημα. Όμως, ούτως ή άλλως, ο προκαθήμενος δεν ήταν ποτέ «όνομα και πράγμα», έχει το χούι να τσιγκλάει συχνά τα δημοκρατικά αισθήματα, με δημόσιες τοποθετήσεις και ενέργειές του. Το σχήμα του, ως πνευματικού ποιμένος του επικρατούντος ελληνορθόδοξου στοιχείου της Κύπρου θα έπρεπε οπωσδήποτε να του φιλτράρει την ακατάσχετη επιθυμία να τοποθετείται δημόσια επί παντός επιστητού, να εκφράζει αδολεσχώς την προσωπική του άποψη πάνω σε ευαίσθητα ζητήματα, να ευνοεί τη ρητορική του μίσους αντί να κηρύσσει την αγάπη, με αποτέλεσμα να βρίσκεται συχνά στην επικαιρότητα για λάθος λόγους.
Όμως, σε τελική ανάλυση, ο ίδιος χάνει. Όχι μόνο γιατί δίνει άφθονο υλικό σε αρθρογράφους και τρολ, αλλά κι επειδή είναι μαθηματικά βέβαιο ότι σύντομα θα αναγκαστεί να δαγκώσει τη γλώσσα του. Εντούτοις, είτε εξέφραζε είτε έκρυβε τη χαρά του, το καίριο ζήτημα είναι άλλο κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το σημαντικότερο γεγονός που ανέκυψε από τις εκλογές δεν είναι ούτε η πολυκομματική βουλή, ούτε οι απώλειες των παραδοσιακών κομμάτων. Είναι η είσοδος του καλαδερφιού της Χρυσής Αυγής στο κυπριακό κοινοβούλιο, βάζοντας έτσι το πιθηκίζον κράτος μας κι επίσημα στον ατσούμπαλο ακροδεξιό χορό στον οποίο λικνίζεται εδώ και χρόνια η Ευρώπη.
Η επανάκαμψη του ακραίου εθνικισμού σε μια ήπειρο που έχει αιματοκυλιστεί από νοσηρές ιδεοληψίες δεν είναι πρόβλημα, αλλά σύμπτωμα. Ο καταλύτης του προσφυγικού ήρθε κι έδεσε με τα δομικά προβλήματα της ευρωζώνης και του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και, ως γνωστόν, ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.
Η ανασφαλής Κύπρος δεν είναι δα και το προπύργιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της ανεκτικότητας. Κι έχει επιπρόσθετα την τάση να κολλάει, σαν λοιμώδεις ασθένειες, όσα στραβά κι ανάποδα φέρνει ο κακός άνεμος από την Ελλάδα. Συνεπώς, ήταν ζήτημα χρόνου να την «αρπάξουμε» κι εμείς. Και απορώ που ο Αρχιεπίσκοπος εξεπλάγην κιόλας που ο λαός… εν τη σοφία του άνοιξε την κερκόπορτα της Βουλής για να μπουν σαν κύριοι, κανονικά και με τον νόμο, οι νεοφασίστες.
Η ανθρωπογεωγραφία του Σώματος στο κτήριο της οδού Νεχρού αλλάζει ριζικά. Κι όπως κασσάνδριζαν οι απαισιόδοξοι, η σύνθεση προδιαγράφεται χειρότερη από την προηγούμενη. Θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για ένα τσίρκο άκρατου λαϊκισμού, για νέα ήθη στην πολιτική μας πραγματικότητα. Δικαιωματικά, κέρδισαν χρόνο και χώρο στη δημόσια ζωή, μπορούν πλέον να χαριεντίζονται σε τηλεοπτικά πάνελ, ραδιόφωνα και εφημερίδες, ν’ αρχίσουν το επικοινωνιακό παιχνίδι κατά τα πρότυπα της Χρυσής Αυγής, ενδεδυμένοι με προβιά προβάτου, να τορνέψουν τις αλυτρωτικές και στρατολαγνικές τους θέσεις πλασάροντας εαυτούς ως άφθαρτους, γνήσιους και λαϊκούς αγωνιστές, που τους «παρεξήγησε» ο λαός επειδή τους «λασπολογεί» το πανικόβλητο κυρίαρχο σύστημα της διαπλοκής.
Θεωρώ άστοχη ή και πονηρή την εκτίμηση ότι για την ιστορική αυτή εξέλιξη «φταίει η αποχή». Δηλαδή, ποιος μας εγγυάται ότι με μεγαλύτερη συμμετοχή στις εκλογές δεν θα είχαν ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό; Η Ιστορία είναι αμείλικτη με τις αφελείς εκτιμήσεις και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις πλέον καθοριστικές εκλογές του προηγούμενου αιώνα, αυτές του 1933 στη Γερμανία που έφεραν δημοκρατικότατα τους Ναζί στην εξουσία, η αποχή έφτανε μόλις το 11,26%. Το κλείσιμο του ματιού από τον Αρχιεπίσκοπο δεν θα είχε καμιά σημασία αν πρώτα δεν τους ξέπλενε η ψήφος του κυρίαρχου λαού κι έτσι τους επιτράπηκε να ξεμυτίσουν ως εκπρόσωποι μιας καθόλου αμελητέας μερίδας συμπολιτών μας που ανέκαθεν φλέρταραν διακριτικά με νοσηρές ιδέες, αλλά έβρισκαν καταφύγιο σε άλλα κομματικά μαντριά.
Το ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ «βγήκε από την ντουλάπα» και δεν κατάφερε να κρύψει την ικανοποίησή του για την παρθενική, άοπλη είσοδο του νεοναζιστικού μορφώματος στη Βουλή είναι ένα ζήτημα. Όμως, ούτως ή άλλως, ο προκαθήμενος δεν ήταν ποτέ «όνομα και πράγμα», έχει το χούι να τσιγκλάει συχνά τα δημοκρατικά αισθήματα, με δημόσιες τοποθετήσεις και ενέργειές του. Το σχήμα του, ως πνευματικού ποιμένος του επικρατούντος ελληνορθόδοξου στοιχείου της Κύπρου θα έπρεπε οπωσδήποτε να του φιλτράρει την ακατάσχετη επιθυμία να τοποθετείται δημόσια επί παντός επιστητού, να εκφράζει αδολεσχώς την προσωπική του άποψη πάνω σε ευαίσθητα ζητήματα, να ευνοεί τη ρητορική του μίσους αντί να κηρύσσει την αγάπη, με αποτέλεσμα να βρίσκεται συχνά στην επικαιρότητα για λάθος λόγους.
Όμως, σε τελική ανάλυση, ο ίδιος χάνει. Όχι μόνο γιατί δίνει άφθονο υλικό σε αρθρογράφους και τρολ, αλλά κι επειδή είναι μαθηματικά βέβαιο ότι σύντομα θα αναγκαστεί να δαγκώσει τη γλώσσα του. Εντούτοις, είτε εξέφραζε είτε έκρυβε τη χαρά του, το καίριο ζήτημα είναι άλλο κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το σημαντικότερο γεγονός που ανέκυψε από τις εκλογές δεν είναι ούτε η πολυκομματική βουλή, ούτε οι απώλειες των παραδοσιακών κομμάτων. Είναι η είσοδος του καλαδερφιού της Χρυσής Αυγής στο κυπριακό κοινοβούλιο, βάζοντας έτσι το πιθηκίζον κράτος μας κι επίσημα στον ατσούμπαλο ακροδεξιό χορό στον οποίο λικνίζεται εδώ και χρόνια η Ευρώπη.
Η επανάκαμψη του ακραίου εθνικισμού σε μια ήπειρο που έχει αιματοκυλιστεί από νοσηρές ιδεοληψίες δεν είναι πρόβλημα, αλλά σύμπτωμα. Ο καταλύτης του προσφυγικού ήρθε κι έδεσε με τα δομικά προβλήματα της ευρωζώνης και του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και, ως γνωστόν, ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.
Η ανασφαλής Κύπρος δεν είναι δα και το προπύργιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της ανεκτικότητας. Κι έχει επιπρόσθετα την τάση να κολλάει, σαν λοιμώδεις ασθένειες, όσα στραβά κι ανάποδα φέρνει ο κακός άνεμος από την Ελλάδα. Συνεπώς, ήταν ζήτημα χρόνου να την «αρπάξουμε» κι εμείς. Και απορώ που ο Αρχιεπίσκοπος εξεπλάγην κιόλας που ο λαός… εν τη σοφία του άνοιξε την κερκόπορτα της Βουλής για να μπουν σαν κύριοι, κανονικά και με τον νόμο, οι νεοφασίστες.
Η ανθρωπογεωγραφία του Σώματος στο κτήριο της οδού Νεχρού αλλάζει ριζικά. Κι όπως κασσάνδριζαν οι απαισιόδοξοι, η σύνθεση προδιαγράφεται χειρότερη από την προηγούμενη. Θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για ένα τσίρκο άκρατου λαϊκισμού, για νέα ήθη στην πολιτική μας πραγματικότητα. Δικαιωματικά, κέρδισαν χρόνο και χώρο στη δημόσια ζωή, μπορούν πλέον να χαριεντίζονται σε τηλεοπτικά πάνελ, ραδιόφωνα και εφημερίδες, ν’ αρχίσουν το επικοινωνιακό παιχνίδι κατά τα πρότυπα της Χρυσής Αυγής, ενδεδυμένοι με προβιά προβάτου, να τορνέψουν τις αλυτρωτικές και στρατολαγνικές τους θέσεις πλασάροντας εαυτούς ως άφθαρτους, γνήσιους και λαϊκούς αγωνιστές, που τους «παρεξήγησε» ο λαός επειδή τους «λασπολογεί» το πανικόβλητο κυρίαρχο σύστημα της διαπλοκής.
Θεωρώ άστοχη ή και πονηρή την εκτίμηση ότι για την ιστορική αυτή εξέλιξη «φταίει η αποχή». Δηλαδή, ποιος μας εγγυάται ότι με μεγαλύτερη συμμετοχή στις εκλογές δεν θα είχαν ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό; Η Ιστορία είναι αμείλικτη με τις αφελείς εκτιμήσεις και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις πλέον καθοριστικές εκλογές του προηγούμενου αιώνα, αυτές του 1933 στη Γερμανία που έφεραν δημοκρατικότατα τους Ναζί στην εξουσία, η αποχή έφτανε μόλις το 11,26%. Το κλείσιμο του ματιού από τον Αρχιεπίσκοπο δεν θα είχε καμιά σημασία αν πρώτα δεν τους ξέπλενε η ψήφος του κυρίαρχου λαού κι έτσι τους επιτράπηκε να ξεμυτίσουν ως εκπρόσωποι μιας καθόλου αμελητέας μερίδας συμπολιτών μας που ανέκαθεν φλέρταραν διακριτικά με νοσηρές ιδέες, αλλά έβρισκαν καταφύγιο σε άλλα κομματικά μαντριά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου