Για τον Πολιτισμό δεν περιμένουμε να ακούσουμε ούτε υποσχέσεις, ούτε αντιπαραθέσεις, προβλέπεται σιγή ασυρμάτου. Δεν αξίζει ούτε τα «θα» τους.
Τι έμεινε; Σκάρτες δύο βδομαδούλες. Κουράγιο, αδέρφια μου, προεκλογική περίοδος είναι, θα περάσει. Ετοιμαστείτε να τα ακούσετε σχεδόν ΟΛΑ. Δε λέω, υπάρχει και η διασκεδαστική πτυχή του πράγματος: να το πάρεις στο χαβαλέ, να δεις τη συνολική εικόνα σαν ένα περιοδεύον τσίρκο γεμάτο θλιβερούς κλόουν, παγκόσμιας κλάσης ακροβάτες υποσχέσεων με ευχέρεια στις πολιτικές κυβιστήσεις και να κάνεις χάζι τις επιδερμικές εντυπωσιοθηρικές τους πιρουέτες. Το πανάκριβο εισιτήριο το πληρώνουμε έτσι κι αλλιώς, τουλάχιστον ας το απολαύσουμε.
Άλλο οι προεδρικές εκλογές και άλλο οι βουλευτικές, βέβαια. Στις πρώτες οι ενδιαφερόμενοι προσδοκούν να μας εξουσιάσουν εκτελεστικά, στις δεύτερες νομοθετικά. Έτερον εκάτερον. Έχουν όμως και οι βουλευτικές την πλακίτσα τους. Τρώμε κανονικά στη μάπα προεκλογικές υποσχέσεις και παχιά λόγια, διαφημίσεις και αφίσες με γενικά και αόριστα σλόγκαν. Τα οποία μοιάζουν μεταξύ τους και στην ουσία λένε το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια: εμείς είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους. Ορισμένοι έπαιξαν εδώ και καιρό τα βαριά τους επικοινωνιακά χαρτιά και πλέον ποντάρουν σε αναμάσημα ξεζουμισμένων τρικ και στην επιστράτευση πολιτικών πυροτεχνημάτων μιας χρήσης, άσφαιρης συνθηματολογίας και δημοσίων αντιπαραθέσεων κρότου- λάμψης. Το ξαναείδαμε το έργο, ξέρουμε και το τέλος. Και δεν θα είναι καθόλου ευτυχισμένο (για μας).
Ωστόσο, οι βουλευτικές εκλογές έχουν και κάτι πιο προσωπικό, πιο οικείο βρε αδερφέ. Είναι πολλοί οι υποψήφιοι, επιζητούν και μια πιο άμεση επαφή με τον καθένα από εμάς κι ό,τι μας «καίει». Θα μας πουν αυτό που θέλουμε να ακούσουμε σε πιο στενό και συγκεκριμένο επίπεδο. Γι’ αυτό κι αν βρει κανείς τη διάθεση κι έχει το βίτσιο να παρακολουθήσει εκλογολαγνικά την πορεία μέχρι την 22η Μαΐου, πίσω από αυτόν τον κουρνιαχτό παχέων λόγων θα εντοπίσει ένα ενδιαφέρον στο σχηματισμό της γενικότερης εντύπωσης για τα ζητήματα που μας ενδιαφέρουν. Μια επίγευση, δηλαδή, των κύριων κοινωνικών αιτημάτων που φιλοδοξούν να περάσουν από το κόσκινο της νομοθετικής διεργασίας.
Από αυτή την άποψη, πάντως, η δική μας εμμονή με αυτό τον ταλαίπωρο χώρο, τον Πολιτισμό, δεν πρόκειται να βρει σύντομα κάποια λύτρωση. Προφανώς, γιατί δεν ενδιαφέρει την πλατιά μάζα των ψηφοφόρων με την οποία φλερτάρουν οι υποψήφιοι. Δεν ασχολούνται οι πολλοί με τον Πολιτισμό, παρόλο που έτσι κι αλλιώς ο Πολιτισμός θα ασχοληθεί μαζί τους. Δεν περιμένουμε να ακούσουμε ούτε υποσχέσεις, ούτε αντιπαραθέσεις, προβλέπεται σιγή ασυρμάτου. Δεν αξίζει ούτε τα «θα» τους. Γλιτώνουμε και την ανώμαλη προσγείωση δηλαδή, αφού ήδη τρώμε χώμα.
Ούτε οι καλλιτέχνες υποψήφιοι, στων οποίων την αναγνωρισιμότητα ποντάρουν κάποια κόμματα, δεν αναμένεται να μας ενοχλήσουν με υποσχέσεις πάνω στα τόσα και τόσα ζητήματα που εκκρεμούν. Ακόμη και το ΑΚΕΛ που κατά τη διαδικασία υποβολής υποψηφιοτήτων επέλεξε να εμφανίσει στο Συνεδριακό Κέντρο τέσσερις μεγάλες πρωταγωνίστριες του κυπριακού θεάτρου ανάμεσα στους προτείνοντες και υποστηρίζοντες, δεν προβλέπεται επ’ ουδενί να ανεβάσει τον Πολιτισμό ψηλά στην επικοινωνιακή του ατζέντα.
Το έχουν παρατήσει όλοι, δεν αφήνουν καν την όρεξη να ανοίξει. Και η Κοινοβουλευτική Επιτροπή Παιδείας προβλέπεται για ακόμη μια πενταετία να μείνει σκέτο «Παιδείας», πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα -ζωή να ‘χουμε να το διαπιστώσουμε. Την ίδια στιγμή, τα σχετικά ζητήματα έχουν αφεθεί να βαλτώσουν. Όλα στον πάτο της λίστας προτεραιοτήτων, με τις δικαιολογίες έτοιμες για την αναβολή και τη ματαίωσή τους.
Στα σκαριά είναι λοιπόν ακόμη μια Βουλή χωρίς καμία βούληση. Ένα σύνολο ανθρώπων που θα μπαινοβγαίνει στο κτήριο και θα ανέχεται με πλήρη απάθεια και συνείδηση να βλέπει από το ένα παράθυρο το μισοδιαλυμένο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας και από την άλλη το κενό στο γκρεμισμένο πρώην Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας όπου θα έπρεπε εδώ και περίπου ένα χρόνο να δεσπόζει το κτήριο του νέου Αρχαιολογικού Μουσείου. Δύο ενδεικτικές ανοιχτές πληγές στο πολυτραυματισμένο σώμα της τελευταίας υποανάπτυκτης πρωτεύουσας της Ευρώπης.
Τι έμεινε; Σκάρτες δύο βδομαδούλες. Κουράγιο, αδέρφια μου, προεκλογική περίοδος είναι, θα περάσει. Ετοιμαστείτε να τα ακούσετε σχεδόν ΟΛΑ. Δε λέω, υπάρχει και η διασκεδαστική πτυχή του πράγματος: να το πάρεις στο χαβαλέ, να δεις τη συνολική εικόνα σαν ένα περιοδεύον τσίρκο γεμάτο θλιβερούς κλόουν, παγκόσμιας κλάσης ακροβάτες υποσχέσεων με ευχέρεια στις πολιτικές κυβιστήσεις και να κάνεις χάζι τις επιδερμικές εντυπωσιοθηρικές τους πιρουέτες. Το πανάκριβο εισιτήριο το πληρώνουμε έτσι κι αλλιώς, τουλάχιστον ας το απολαύσουμε.
Άλλο οι προεδρικές εκλογές και άλλο οι βουλευτικές, βέβαια. Στις πρώτες οι ενδιαφερόμενοι προσδοκούν να μας εξουσιάσουν εκτελεστικά, στις δεύτερες νομοθετικά. Έτερον εκάτερον. Έχουν όμως και οι βουλευτικές την πλακίτσα τους. Τρώμε κανονικά στη μάπα προεκλογικές υποσχέσεις και παχιά λόγια, διαφημίσεις και αφίσες με γενικά και αόριστα σλόγκαν. Τα οποία μοιάζουν μεταξύ τους και στην ουσία λένε το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια: εμείς είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους. Ορισμένοι έπαιξαν εδώ και καιρό τα βαριά τους επικοινωνιακά χαρτιά και πλέον ποντάρουν σε αναμάσημα ξεζουμισμένων τρικ και στην επιστράτευση πολιτικών πυροτεχνημάτων μιας χρήσης, άσφαιρης συνθηματολογίας και δημοσίων αντιπαραθέσεων κρότου- λάμψης. Το ξαναείδαμε το έργο, ξέρουμε και το τέλος. Και δεν θα είναι καθόλου ευτυχισμένο (για μας).
Ωστόσο, οι βουλευτικές εκλογές έχουν και κάτι πιο προσωπικό, πιο οικείο βρε αδερφέ. Είναι πολλοί οι υποψήφιοι, επιζητούν και μια πιο άμεση επαφή με τον καθένα από εμάς κι ό,τι μας «καίει». Θα μας πουν αυτό που θέλουμε να ακούσουμε σε πιο στενό και συγκεκριμένο επίπεδο. Γι’ αυτό κι αν βρει κανείς τη διάθεση κι έχει το βίτσιο να παρακολουθήσει εκλογολαγνικά την πορεία μέχρι την 22η Μαΐου, πίσω από αυτόν τον κουρνιαχτό παχέων λόγων θα εντοπίσει ένα ενδιαφέρον στο σχηματισμό της γενικότερης εντύπωσης για τα ζητήματα που μας ενδιαφέρουν. Μια επίγευση, δηλαδή, των κύριων κοινωνικών αιτημάτων που φιλοδοξούν να περάσουν από το κόσκινο της νομοθετικής διεργασίας.
Από αυτή την άποψη, πάντως, η δική μας εμμονή με αυτό τον ταλαίπωρο χώρο, τον Πολιτισμό, δεν πρόκειται να βρει σύντομα κάποια λύτρωση. Προφανώς, γιατί δεν ενδιαφέρει την πλατιά μάζα των ψηφοφόρων με την οποία φλερτάρουν οι υποψήφιοι. Δεν ασχολούνται οι πολλοί με τον Πολιτισμό, παρόλο που έτσι κι αλλιώς ο Πολιτισμός θα ασχοληθεί μαζί τους. Δεν περιμένουμε να ακούσουμε ούτε υποσχέσεις, ούτε αντιπαραθέσεις, προβλέπεται σιγή ασυρμάτου. Δεν αξίζει ούτε τα «θα» τους. Γλιτώνουμε και την ανώμαλη προσγείωση δηλαδή, αφού ήδη τρώμε χώμα.
Ούτε οι καλλιτέχνες υποψήφιοι, στων οποίων την αναγνωρισιμότητα ποντάρουν κάποια κόμματα, δεν αναμένεται να μας ενοχλήσουν με υποσχέσεις πάνω στα τόσα και τόσα ζητήματα που εκκρεμούν. Ακόμη και το ΑΚΕΛ που κατά τη διαδικασία υποβολής υποψηφιοτήτων επέλεξε να εμφανίσει στο Συνεδριακό Κέντρο τέσσερις μεγάλες πρωταγωνίστριες του κυπριακού θεάτρου ανάμεσα στους προτείνοντες και υποστηρίζοντες, δεν προβλέπεται επ’ ουδενί να ανεβάσει τον Πολιτισμό ψηλά στην επικοινωνιακή του ατζέντα.
Το έχουν παρατήσει όλοι, δεν αφήνουν καν την όρεξη να ανοίξει. Και η Κοινοβουλευτική Επιτροπή Παιδείας προβλέπεται για ακόμη μια πενταετία να μείνει σκέτο «Παιδείας», πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα -ζωή να ‘χουμε να το διαπιστώσουμε. Την ίδια στιγμή, τα σχετικά ζητήματα έχουν αφεθεί να βαλτώσουν. Όλα στον πάτο της λίστας προτεραιοτήτων, με τις δικαιολογίες έτοιμες για την αναβολή και τη ματαίωσή τους.
Στα σκαριά είναι λοιπόν ακόμη μια Βουλή χωρίς καμία βούληση. Ένα σύνολο ανθρώπων που θα μπαινοβγαίνει στο κτήριο και θα ανέχεται με πλήρη απάθεια και συνείδηση να βλέπει από το ένα παράθυρο το μισοδιαλυμένο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας και από την άλλη το κενό στο γκρεμισμένο πρώην Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας όπου θα έπρεπε εδώ και περίπου ένα χρόνο να δεσπόζει το κτήριο του νέου Αρχαιολογικού Μουσείου. Δύο ενδεικτικές ανοιχτές πληγές στο πολυτραυματισμένο σώμα της τελευταίας υποανάπτυκτης πρωτεύουσας της Ευρώπης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου