Κανονικά, θα έπρεπε να πέφτει πρόστιμο σε όποιον εκστομίζει τη λέξη «Πολιτισμός»...
Ευτυχώς, από τα μεσάνυχτα της Παρασκευής μέχρι και το κλείσιμο της κάλπης τα ΜΜΕ φιμώνονται κανονικά και με τον νόμο και όσο κι αν το λαχταράει η καρδούλα τους δεν δικαιούνται να δημοσιεύουν προεκλογικό μπλαμπλά, εκτιμήσεις, αναλύσεις, αναφορές σε σχέση με τη διαδικασία και τους υποψηφίους.
Δηλαδή, τώρα εγώ οριακά μπορώ και γράφω. Χρησιμοποιώ λέξεις- ταμπού, αφού στην ουσία διακινδυνεύω να ενταχθεί το κείμενό μου στα «απαγορευμένα» και να πέσει κανένα πρόστιμο. Ενδεχομένως -δεν το έψαξα και τόσο για να είμαι ειλικρινής- να μη δικαιούμαι να κάνω ούτε και την πιο αυτονόητη πρόβλεψη για την επόμενη μέρα. Δηλαδή, παραδείγματος χάριν, ότι ο ήλιος θα συνεχίσει να βγαίνει από την Ανατολή, ότι η βλακεία θα παραμείνει ανίκητη, ότι τα προεκλογικά προσωπεία θα πέσουν σύντομα με πάταγο και λυγμό. Παραδείγματος χάριν, επαναλαμβάνω, μη μου ρίξετε πιπέρι στη γλώσσα.
Εντούτοις, δεν είναι και τόσο δυσάρεστη αυτή η επιβεβλημένη μούγκα, αν βρίσκεις τρόπο να βλέπεις τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά. Αντίθετα, είναι ένας περιορισμός που λύνει τα χέρια, μια δημιουργική πρόκληση να γράψεις ένα κείμενο γνώμης ενώ οι εκλογές μονοπωλούν το ενδιαφέρον περνώντας ατσαλάκωτος μέσα από ένα ναρκοπέδιο λέξεων. Μεταξύ μας, στην πραγματικότητα όποιο ζήτημα κι αν αγγίξεις έχει, αν όχι άμεση, σίγουρα έμμεση σχέση με τις εκλογές και τη διαδικασία. Δηλαδή, με το γράμμα του νόμου, εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοπτικά κανάλια, ιστοσελίδες κ.λπ. κανονικά θα έπρεπε να βγουν από την πρίζα για 40 ώρες. Αλλά αυτό ας το παραβλέψουμε.
Πώς είναι δυνατόν, επί παραδείγματι, να καταπιαστώ τώρα εγώ με τη νευρωτική μου εμμονή για τον Πολιτισμό, χωρίς να κατεβάσω τον εξάψαλμο στην υφιστάμενη Κυβέρνηση; Βέβαια, σ’ αυτό το σημείο κάποιοι μπορείτε να μου κλείσετε το μάτι και να μου υποδείξετε ότι οι εκλογές είναι Βουλευτικές και ουχί Προεδρικές, ότι η Κυβέρνηση δεν έχει ουδεμία ανάμιξη, όμως καλύτερα να μη χαλάσουμε την ειλικρινή μας σχέση. Ανάλογος εξάψαλμος άλλωστε θα άξιζε, λόγου χάρη, και στη Βουλή που διαλύθηκε. Κάνοντας έναν πρόχειρο απολογισμό, εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει πόσες ώρες (όχι μέρες) στερήθηκαν όλοι μαζί συνολικά οι απελθόντες βουλευτές από τον πολύτιμο κοινοβουλευτικό τους χρόνο, απασχολούμενοι με ζητήματα και νομοθετήματα που άπτονται του Πολιτισμού. Λόγου χάρη, έτσι;
Για να είμαι δίκαιος, βέβαια, απλώς ήταν συνεπείς σε μια παράδοση δεκαετιών, συνεχίζοντας στο ίδιο άχαρο μοτίβο που επέβαλαν παρελθόντες κοινοβουλευτικοί σχηματισμοί. Η ουσία παραμένει ότι ο νευραλγικός αυτός τομέας, με άμεση και έμμεση επιρροή σε όλους τους άλλους, παραμένει ο πτωχός συγγενής και συνεχίζει να χωλαίνει επειδή θεσμικά λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Το κολοβό μας κρατίδιο θα μπορούσε να παρομοιαστεί μ’ ένα σώμα που επιτελεί τις βασικές του λειτουργίες, αλλά αφήνει το μυαλό και την καρδιά του να υπολειτουργούν. Αντί, εξαιτίας ακριβώς του μικρού του μεγέθους και της πολιτικής του ανωμαλίας, να επενδύει περισσότερα στο πολιτιστικό, πνευματικό και ηθικό του εκτόπισμα, βασίζεται μόνο σε επιδερμικές τσαπατσουλιές ή σε σπασμωδικές προγονολατρικές αναφορές και πατάει βαριά πάνω στο μεράκι και την καλή διάθεση των δημιουργών.
Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι έχουν οι πνευματικοί άνθρωποι ανάγκη το κράτος και τους θεσμούς, αλλά συμβαίνει το αντίστροφο. Στην τελική, γιατί όλοι μιλούν με ευκολία για τον «κρατικοδίαιτο Πολιτισμό», αλλά δεν μιλούν για την «κρατικοδίαιτη Παιδεία», την «κρατικοδίαιτη Υγεία» ή ακόμη χειρότερα την εντελώς κρατικοδίαιτη και αμφιβόλου χρησιμότητας Άμυνα; Εκτιμώ ότι αυτό που λείπει είναι μια πολιτιστική πολιτική που στο μέλλον θα καταστήσει αχρείαστη οποιαδήποτε… πολιτιστική πολιτική. Στο ενδιάμεσο, όμως, θα πρέπει να πάψει ο Πολιτισμός να αποτελεί τη λέξη- ταμπού της πολιτικής μας πραγματικότητας.
Ευτυχώς, από τα μεσάνυχτα της Παρασκευής μέχρι και το κλείσιμο της κάλπης τα ΜΜΕ φιμώνονται κανονικά και με τον νόμο και όσο κι αν το λαχταράει η καρδούλα τους δεν δικαιούνται να δημοσιεύουν προεκλογικό μπλαμπλά, εκτιμήσεις, αναλύσεις, αναφορές σε σχέση με τη διαδικασία και τους υποψηφίους.
Δηλαδή, τώρα εγώ οριακά μπορώ και γράφω. Χρησιμοποιώ λέξεις- ταμπού, αφού στην ουσία διακινδυνεύω να ενταχθεί το κείμενό μου στα «απαγορευμένα» και να πέσει κανένα πρόστιμο. Ενδεχομένως -δεν το έψαξα και τόσο για να είμαι ειλικρινής- να μη δικαιούμαι να κάνω ούτε και την πιο αυτονόητη πρόβλεψη για την επόμενη μέρα. Δηλαδή, παραδείγματος χάριν, ότι ο ήλιος θα συνεχίσει να βγαίνει από την Ανατολή, ότι η βλακεία θα παραμείνει ανίκητη, ότι τα προεκλογικά προσωπεία θα πέσουν σύντομα με πάταγο και λυγμό. Παραδείγματος χάριν, επαναλαμβάνω, μη μου ρίξετε πιπέρι στη γλώσσα.
Εντούτοις, δεν είναι και τόσο δυσάρεστη αυτή η επιβεβλημένη μούγκα, αν βρίσκεις τρόπο να βλέπεις τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά. Αντίθετα, είναι ένας περιορισμός που λύνει τα χέρια, μια δημιουργική πρόκληση να γράψεις ένα κείμενο γνώμης ενώ οι εκλογές μονοπωλούν το ενδιαφέρον περνώντας ατσαλάκωτος μέσα από ένα ναρκοπέδιο λέξεων. Μεταξύ μας, στην πραγματικότητα όποιο ζήτημα κι αν αγγίξεις έχει, αν όχι άμεση, σίγουρα έμμεση σχέση με τις εκλογές και τη διαδικασία. Δηλαδή, με το γράμμα του νόμου, εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοπτικά κανάλια, ιστοσελίδες κ.λπ. κανονικά θα έπρεπε να βγουν από την πρίζα για 40 ώρες. Αλλά αυτό ας το παραβλέψουμε.
Πώς είναι δυνατόν, επί παραδείγματι, να καταπιαστώ τώρα εγώ με τη νευρωτική μου εμμονή για τον Πολιτισμό, χωρίς να κατεβάσω τον εξάψαλμο στην υφιστάμενη Κυβέρνηση; Βέβαια, σ’ αυτό το σημείο κάποιοι μπορείτε να μου κλείσετε το μάτι και να μου υποδείξετε ότι οι εκλογές είναι Βουλευτικές και ουχί Προεδρικές, ότι η Κυβέρνηση δεν έχει ουδεμία ανάμιξη, όμως καλύτερα να μη χαλάσουμε την ειλικρινή μας σχέση. Ανάλογος εξάψαλμος άλλωστε θα άξιζε, λόγου χάρη, και στη Βουλή που διαλύθηκε. Κάνοντας έναν πρόχειρο απολογισμό, εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει πόσες ώρες (όχι μέρες) στερήθηκαν όλοι μαζί συνολικά οι απελθόντες βουλευτές από τον πολύτιμο κοινοβουλευτικό τους χρόνο, απασχολούμενοι με ζητήματα και νομοθετήματα που άπτονται του Πολιτισμού. Λόγου χάρη, έτσι;
Για να είμαι δίκαιος, βέβαια, απλώς ήταν συνεπείς σε μια παράδοση δεκαετιών, συνεχίζοντας στο ίδιο άχαρο μοτίβο που επέβαλαν παρελθόντες κοινοβουλευτικοί σχηματισμοί. Η ουσία παραμένει ότι ο νευραλγικός αυτός τομέας, με άμεση και έμμεση επιρροή σε όλους τους άλλους, παραμένει ο πτωχός συγγενής και συνεχίζει να χωλαίνει επειδή θεσμικά λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Το κολοβό μας κρατίδιο θα μπορούσε να παρομοιαστεί μ’ ένα σώμα που επιτελεί τις βασικές του λειτουργίες, αλλά αφήνει το μυαλό και την καρδιά του να υπολειτουργούν. Αντί, εξαιτίας ακριβώς του μικρού του μεγέθους και της πολιτικής του ανωμαλίας, να επενδύει περισσότερα στο πολιτιστικό, πνευματικό και ηθικό του εκτόπισμα, βασίζεται μόνο σε επιδερμικές τσαπατσουλιές ή σε σπασμωδικές προγονολατρικές αναφορές και πατάει βαριά πάνω στο μεράκι και την καλή διάθεση των δημιουργών.
Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι έχουν οι πνευματικοί άνθρωποι ανάγκη το κράτος και τους θεσμούς, αλλά συμβαίνει το αντίστροφο. Στην τελική, γιατί όλοι μιλούν με ευκολία για τον «κρατικοδίαιτο Πολιτισμό», αλλά δεν μιλούν για την «κρατικοδίαιτη Παιδεία», την «κρατικοδίαιτη Υγεία» ή ακόμη χειρότερα την εντελώς κρατικοδίαιτη και αμφιβόλου χρησιμότητας Άμυνα; Εκτιμώ ότι αυτό που λείπει είναι μια πολιτιστική πολιτική που στο μέλλον θα καταστήσει αχρείαστη οποιαδήποτε… πολιτιστική πολιτική. Στο ενδιάμεσο, όμως, θα πρέπει να πάψει ο Πολιτισμός να αποτελεί τη λέξη- ταμπού της πολιτικής μας πραγματικότητας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου