Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η οικονομική ένδεια. Είναι η απουσία στέρεας θεσμικής βάσης, η αδιαφορία, η αδράνεια, η ανικανότητα κι η απουσία οράματος.
Πριν ακόμη ο Νίκος Αναστασιάδης μάς κάνει τη χάρη να μας υπηρετήσει από το ανώτατο αξίωμα, είχα προβλέψει ότι τα επόμενα χρόνια θα δούμε τον Πολιτισμό να περνά μέσα από τα καυδιανά δίκρανα. Συγνώμη, είπα «προβλέψει»; Ας μην ανησυχούν μέντιουμ, χαρτορίχτρες, αστρολόγοι και καφεμάντεις. Εννοούσα «προγνώσει». Δεν υπήρχε πιο ασφαλής πρόγνωση σε μια δυσμενή οικονομικά εποχή και σ’ ένα κράτος όπου θεσμικά και κοινωνικά είναι βαθιά ριζωμένη η νοοτροπία που αντιμετωπίζει τον Πολιτισμό ως κερασάκι στην τούρτα.
Για να αναφέρω και το δικό μου «mea culpa», είχα αφήσει έναν αστερίσκο, πιστώνοντας στον υποψήφιο τότε Πρόεδρο ότι στη συνάντησή του με ανθρώπους του Πολιτισμού είχε εμφανιστεί διαβασμένος, καλά προετοιμασμένος από το επιτελείο του για τις πραγματικές ανάγκες του νευραλγικού αυτού τομέα. Έπρεπε, όμως, να καταλάβω τι εννοούσε όταν υποσχόταν «Μνημόνιο Πολιτισμού». Ο αστερίσκος αυτός εξαφανίστηκε νωρίς, αλλά η πένθιμη τελετή αποχαιρετισμού έγινε την περασμένη Δευτέρα στην απολογιστική διάσκεψη τύπου για τα τρία χρόνια διακυβέρνησης.
Σε γενικές γραμμές εμφανίστηκε φορμαρισμένος ο Πρόεδρος. Δεν είναι κακός ρήτορας, για να λέμε του στραβού το δίκιο. Κι αυτή η διαπίστωση δεν προκύπτει από τη βαρετή εισαγωγική ομιλία– την οποία άλλωστε διάβαζε από το autocue- αλλά από τη διαδικασία των ερωτήσεων. «Ζάλισε» δημοσιογράφους και τηλεθεατές με τις ολυνθιακές του ντρίπλες. Πρέπει να έκανε καλή προπόνηση. Ακόμη κι εκείνο το «mea culpa» που –επιτέλους- εκστόμισε για το περίφημο «δεσμεύομαι» πριν το κούρεμα, βρήκε τρόπο να το ελαφρύνει με δικαιολογίες, να το γυρίσει υπέρ του. Είχε για όλα απαντήσεις και μάλιστα αρκετά πειστικές.
Για όλα εκτός από ένα. Διότι έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και βρέθηκε κάποιος, ο υποφαινόμενος, να του απευθύνει ερώτημα για τον Πολιτισμό, για την περιλάλητη αναδιάρθρωση και αυτονόμηση κι αν έχουν δίκιο οι άνθρωποι του χώρου να θεωρούν τον τομέα ως τον πλέον παραμελημένο. Κι εκεί τον τσακώσαμε αδιάβαστο. Σκάρτες δύο- τρεις φράσεις περιλάμβανε για τον Πολιτισμό η 50σέλιδη εισαγωγική ομιλία, επιγραμματικές κι ανούσιες κι αυτές, πού να τις θυμάται ο άνθρωπος... Κι επειδή δεν ανέμενε ποτέ κανέναν σε μια «σοβαρή» διάσκεψη να τον ρωτήσει οτιδήποτε για το «αδιάφορο» αυτό θέμα, αναγκάστηκε ανεπιτυχώς να αυτοσχεδιάσει.
Αφού παραδέχτηκε ότι δικαίως του ασκείται κριτική για τα ζητήματα αυτά, απάντησε φιλικά και καθαρά και σε άπταιστα αλαμπουρνέζικα, στο πνεύμα του ρεφρέν του γνωστού τραγουδιού του Χάρρυ Κλυνν: Ουγκάγκα μπουμ μπουμ γκι γκάπα γκουμ μπιρλί γκαγκά. Ή, για να είμαι πιο σαφής, η απάντησή του ήταν περίπου η εξής: Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα επαναχάραξη, μπλα, μπλα, μπλα στηρίξουμε δημιουργούς. Στο πνεύμα δηλαδή της γνωστής διαφήμισης «μπλα, μπλα, μπλα, μπλα εσώρουχα, μπλα, μπλα, μπλα κρεβάτι μας.»
Μα, ακόμη συζητάμε για «επαναχάραξη», Πρόεδρε; Η θεσμική- διοικητική ανασυγκρότηση αποτελούσε διακύβευμα για τον Πολιτισμό από την περασμένη ακόμη δεκαετία. Η σχετική μελέτη για την αυτονόμηση βρίσκεται καταχωνιασμένη σε κάποιο συρτάρι εδώ και πάνω από πέντε χρόνια. Και «στήριξη του Πολιτισμού» δεν σημαίνει «δίνω ελεημοσύνη στους δημιουργούς». Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η οικονομική ένδεια. Είναι η απουσία στέρεας θεσμικής βάσης, η αδιαφορία, η αδράνεια, η ανικανότητα κι η απουσία οράματος.
Βλέπουμε πλέον να ξεφυτρώνουν εξαγγελίες μόνο για Υφυπουργεία Ανάπτυξης και Τουρισμού, ενώ στον Πολιτισμό ουσιαστικά σημειώνεται παραίτηση. Χρήσιμη ίσως η επίγνωση και η ειλικρίνεια. Είναι όμως και τρομακτική αυτή η κυνική παραδοχή από πλευράς της κυβέρνησης, ότι δηλαδή δεν έχει καμιά διάθεση να επιδείξει πολιτική βούληση διότι απλούστατα βρίσκεται στον πάτο της λίστας προτεραιοτήτων της.
Οι επιπτώσεις όμως δεν αφορούν μόνο τους πτωχούς πλην συμπαθείς δημιουργούς. Αποτυπώνονται σε κάθε έκφανση της κοινωνίας μας, θα τις βρούμε όλοι μπροστά μας.
Για να αναφέρω και το δικό μου «mea culpa», είχα αφήσει έναν αστερίσκο, πιστώνοντας στον υποψήφιο τότε Πρόεδρο ότι στη συνάντησή του με ανθρώπους του Πολιτισμού είχε εμφανιστεί διαβασμένος, καλά προετοιμασμένος από το επιτελείο του για τις πραγματικές ανάγκες του νευραλγικού αυτού τομέα. Έπρεπε, όμως, να καταλάβω τι εννοούσε όταν υποσχόταν «Μνημόνιο Πολιτισμού». Ο αστερίσκος αυτός εξαφανίστηκε νωρίς, αλλά η πένθιμη τελετή αποχαιρετισμού έγινε την περασμένη Δευτέρα στην απολογιστική διάσκεψη τύπου για τα τρία χρόνια διακυβέρνησης.
Σε γενικές γραμμές εμφανίστηκε φορμαρισμένος ο Πρόεδρος. Δεν είναι κακός ρήτορας, για να λέμε του στραβού το δίκιο. Κι αυτή η διαπίστωση δεν προκύπτει από τη βαρετή εισαγωγική ομιλία– την οποία άλλωστε διάβαζε από το autocue- αλλά από τη διαδικασία των ερωτήσεων. «Ζάλισε» δημοσιογράφους και τηλεθεατές με τις ολυνθιακές του ντρίπλες. Πρέπει να έκανε καλή προπόνηση. Ακόμη κι εκείνο το «mea culpa» που –επιτέλους- εκστόμισε για το περίφημο «δεσμεύομαι» πριν το κούρεμα, βρήκε τρόπο να το ελαφρύνει με δικαιολογίες, να το γυρίσει υπέρ του. Είχε για όλα απαντήσεις και μάλιστα αρκετά πειστικές.
Για όλα εκτός από ένα. Διότι έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και βρέθηκε κάποιος, ο υποφαινόμενος, να του απευθύνει ερώτημα για τον Πολιτισμό, για την περιλάλητη αναδιάρθρωση και αυτονόμηση κι αν έχουν δίκιο οι άνθρωποι του χώρου να θεωρούν τον τομέα ως τον πλέον παραμελημένο. Κι εκεί τον τσακώσαμε αδιάβαστο. Σκάρτες δύο- τρεις φράσεις περιλάμβανε για τον Πολιτισμό η 50σέλιδη εισαγωγική ομιλία, επιγραμματικές κι ανούσιες κι αυτές, πού να τις θυμάται ο άνθρωπος... Κι επειδή δεν ανέμενε ποτέ κανέναν σε μια «σοβαρή» διάσκεψη να τον ρωτήσει οτιδήποτε για το «αδιάφορο» αυτό θέμα, αναγκάστηκε ανεπιτυχώς να αυτοσχεδιάσει.
Αφού παραδέχτηκε ότι δικαίως του ασκείται κριτική για τα ζητήματα αυτά, απάντησε φιλικά και καθαρά και σε άπταιστα αλαμπουρνέζικα, στο πνεύμα του ρεφρέν του γνωστού τραγουδιού του Χάρρυ Κλυνν: Ουγκάγκα μπουμ μπουμ γκι γκάπα γκουμ μπιρλί γκαγκά. Ή, για να είμαι πιο σαφής, η απάντησή του ήταν περίπου η εξής: Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα επαναχάραξη, μπλα, μπλα, μπλα στηρίξουμε δημιουργούς. Στο πνεύμα δηλαδή της γνωστής διαφήμισης «μπλα, μπλα, μπλα, μπλα εσώρουχα, μπλα, μπλα, μπλα κρεβάτι μας.»
Μα, ακόμη συζητάμε για «επαναχάραξη», Πρόεδρε; Η θεσμική- διοικητική ανασυγκρότηση αποτελούσε διακύβευμα για τον Πολιτισμό από την περασμένη ακόμη δεκαετία. Η σχετική μελέτη για την αυτονόμηση βρίσκεται καταχωνιασμένη σε κάποιο συρτάρι εδώ και πάνω από πέντε χρόνια. Και «στήριξη του Πολιτισμού» δεν σημαίνει «δίνω ελεημοσύνη στους δημιουργούς». Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η οικονομική ένδεια. Είναι η απουσία στέρεας θεσμικής βάσης, η αδιαφορία, η αδράνεια, η ανικανότητα κι η απουσία οράματος.
Βλέπουμε πλέον να ξεφυτρώνουν εξαγγελίες μόνο για Υφυπουργεία Ανάπτυξης και Τουρισμού, ενώ στον Πολιτισμό ουσιαστικά σημειώνεται παραίτηση. Χρήσιμη ίσως η επίγνωση και η ειλικρίνεια. Είναι όμως και τρομακτική αυτή η κυνική παραδοχή από πλευράς της κυβέρνησης, ότι δηλαδή δεν έχει καμιά διάθεση να επιδείξει πολιτική βούληση διότι απλούστατα βρίσκεται στον πάτο της λίστας προτεραιοτήτων της.
Οι επιπτώσεις όμως δεν αφορούν μόνο τους πτωχούς πλην συμπαθείς δημιουργούς. Αποτυπώνονται σε κάθε έκφανση της κοινωνίας μας, θα τις βρούμε όλοι μπροστά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου