Η διάδραση ενός βιβλιόφιλου με την Κυπριακή Βιβλιοθήκη έχει τα χαρακτηριστικά ενός καφκικού εφιάλτη.
Διερωτώμαι αν επανερχόμενος σ’ ένα καυτό πρόβλημα που διαιωνίζεται εκνευριστικά συμβάλλω πραγματικά σε κάποια διαδικασία ευαισθητοποίησης. Στο παρελθόν χρησιμοποίησα ξανά βαρύγδουπους τίτλους, όπως «Μια ανεγκέφαλη χώρα», «Ένα ακέφαλο κοτόπουλο» και «Η μεγαλύτερη ντροπή του κυπριακού κράτους». Σπατάλη μελάνης καθώς φαίνεται. Στον μουσαμά δεν κολλάει τίποτα. Ίσως απλώς να γεμίζω εδώ τη στήλη μου με παγωμένες λέξεις, εν είδει lorem ipsum, για να βγω από την επαγγελματική υποχρέωση της εβδομάδας. Κι ο μήνας έχει εννιά, που λέει και το τραγούδι.
Κάπως έτσι αισθάνομαι όταν αποφασίζω να αγγίξω το μείζον ζήτημα της Κυπριακής Βιβλιοθήκης και της διαιώνισης του απαράδεκτου βιβλιοθηκονομικού περιβάλλοντος που επικρατεί στην πολιτιστικά εκλιπούσα χώρα μας. Υπενθυμίζω ότι είναι διαπιστωμένο, όχι από μένα αλλά από τους εισηγητές του περιλάλητου «Στρατηγικού Σχεδίου Ανάπτυξης της Κυπριακής Βιβλιοθήκης», ότι σε επίπεδο νομοθετικού πλαισίου, συνεργασιών και τεχνικών υποδομών οι κυπριακές βιβλιοθήκες βρίσκονται αρκετές δεκαετίες πίσω και δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στα ιδιαίτερα δεδομένα του 21ου αιώνα της ηλεκτρονικοποίησης της πληροφορίας, ενώ εγώ μπορώ να προσθέσω ότι από άποψη κτηριακών υποδομών η κρατική μας βιβλιοθήκη βρίσκεται ολόκληρους αιώνες πίσω.
Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι δεν υπάρχει ίχνος κουλτούρας αξιοποίησης της πρόσβασης στη γνώση από το ευρύ κοινό όλων των ηλικιών και των μορφωτικών επιπέδων στην Κύπρο, καθώς για να πείσεις αυτό το κοινό ότι χρειάζεται να την καλλιεργήσει πρέπει πρώτα να δημιουργήσεις ένα ελκυστικό περιβάλλον. Η κατάσταση μπορεί να είναι θεωρητικά καλύτερη σε ό,τι αφορά τις βιβλιοθήκες των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, όμως είναι η κρατική βιβλιοθήκη που πρέπει πρώτιστα να συγχρονιστεί με τις ανάγκες της εποχής ώστε να γίνει απαραίτητη, ή τουλάχιστον χρήσιμη στους δυνητικούς της χρήστες και να μεταμορφωθεί από μια στεγνή αποθήκη βιβλίων και πληροφοριών σ’ έναν οργανισμό που ενδιαφέρεται πώς να διευκολύνει τη ζωή των ανθρώπων.
Το 2016 η διάδραση ενός βιβλιόφιλου με την Κυπριακή Βιβλιοθήκη έχει τα χαρακτηριστικά ενός καφκικού εφιάλτη. Έστω ότι ο χρήστης Χ χρειάζεται επειγόντως να δανειστεί ένα βιβλίο και παίρνει την απόφαση να διαβεί το Κεντρικό Κτήριο κοντά στην Πλατεία Ελευθερίας. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα το βιβλίο που αναζητεί να «αναπαύεται» στο βιβλιοστάσιο του Στροβόλου. Σε περίπτωση που αναζητήσει το Πληροφοριακό Τμήμα ή θελήσει να μελετήσει κάτι στο αναγνωστήριο θα πρέπει να συνεχίσει την Οδύσσεια περπατώντας μέχρι τη Φανερωμένη. Αν ενοχληθεί και θελήσει να διαμαρτυρηθεί στον ανώτερο υπεύθυνο, θα τον ενημερώσουν ότι η Κρατική Βιβλιοθήκη εδώ και μερικά χρόνια δεν έχει διευθυντή, αλλά αναπληρωτή διευθυντή. Έστω, αλλά πού βρίσκεται το γραφείο του; Μα στο κτήριο των Πολιτιστικών Υπηρεσιών, φυσικά! Στην οδό Ιφιγενείας, στην Ακρόπολη.
Από την άλλη, τον χρήστη Ψ που προτιμά και βολεύεται με την ψηφιακή πρόσβαση στην τεχνολογία, τον περιμένει μια ψυχρολουσία όταν θα επισκεφθεί την υποτυπώδη και δυσλειτουργική –για να μην πω αποκαρδιωτική- ιστοσελίδα της Κρατικής Βιβλιοθήκης. Κι αυτό σε μια εποχή αυτοματοποίησης των πάντων, όπου η υιοθέτηση νέων τεχνολογιών, η εφαρμογή υπηρεσιών και προγραμμάτων, η ανάπτυξη υποδομών στον τομέα της πληροφορικής, η κοινωνική δικτύωση και η ηλεκτρονική επέκταση θεωρούνται πλέον εκ των ων ουκ άνευ για μια σύγχρονη βιβλιοθήκη.
Θεωρητικά πάντα, από το κρατικό φιλέτο στο σύμπλεγμα της Αρχιγραμματείας που προορίζεται να πουληθεί σε ιδιώτες, τη «γλυτώνει», με τη σύμφωνη γνώμη του Εφόρου Αποκρατικοποιήσεων, ένα τεμάχιο με πρόσοψη στη λεωφόρο Βύρωνος, το οποίο προορίζεται για την ανέγερση της νέας Κρατικής Βιβλιοθήκης. Η προώθηση ενός τέτοιου έργου αποτελεί μοναδική αχτίδα ελπίδας για αποτελεσματική λύση στο μείζον αυτό πρόβλημα, καθώς θα κινήσει τις τροχαλίες, απεγκλωβίζοντας τη διαδικασία εκσυγχρονισμού ενός θεσμού καίριας και πολύπλευρης σημασίας.
Κάποτε πρέπει να έρθει η ώρα και για πολιτικές αποφάσεις ουσίας.
Διερωτώμαι αν επανερχόμενος σ’ ένα καυτό πρόβλημα που διαιωνίζεται εκνευριστικά συμβάλλω πραγματικά σε κάποια διαδικασία ευαισθητοποίησης. Στο παρελθόν χρησιμοποίησα ξανά βαρύγδουπους τίτλους, όπως «Μια ανεγκέφαλη χώρα», «Ένα ακέφαλο κοτόπουλο» και «Η μεγαλύτερη ντροπή του κυπριακού κράτους». Σπατάλη μελάνης καθώς φαίνεται. Στον μουσαμά δεν κολλάει τίποτα. Ίσως απλώς να γεμίζω εδώ τη στήλη μου με παγωμένες λέξεις, εν είδει lorem ipsum, για να βγω από την επαγγελματική υποχρέωση της εβδομάδας. Κι ο μήνας έχει εννιά, που λέει και το τραγούδι.
Κάπως έτσι αισθάνομαι όταν αποφασίζω να αγγίξω το μείζον ζήτημα της Κυπριακής Βιβλιοθήκης και της διαιώνισης του απαράδεκτου βιβλιοθηκονομικού περιβάλλοντος που επικρατεί στην πολιτιστικά εκλιπούσα χώρα μας. Υπενθυμίζω ότι είναι διαπιστωμένο, όχι από μένα αλλά από τους εισηγητές του περιλάλητου «Στρατηγικού Σχεδίου Ανάπτυξης της Κυπριακής Βιβλιοθήκης», ότι σε επίπεδο νομοθετικού πλαισίου, συνεργασιών και τεχνικών υποδομών οι κυπριακές βιβλιοθήκες βρίσκονται αρκετές δεκαετίες πίσω και δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στα ιδιαίτερα δεδομένα του 21ου αιώνα της ηλεκτρονικοποίησης της πληροφορίας, ενώ εγώ μπορώ να προσθέσω ότι από άποψη κτηριακών υποδομών η κρατική μας βιβλιοθήκη βρίσκεται ολόκληρους αιώνες πίσω.
Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι δεν υπάρχει ίχνος κουλτούρας αξιοποίησης της πρόσβασης στη γνώση από το ευρύ κοινό όλων των ηλικιών και των μορφωτικών επιπέδων στην Κύπρο, καθώς για να πείσεις αυτό το κοινό ότι χρειάζεται να την καλλιεργήσει πρέπει πρώτα να δημιουργήσεις ένα ελκυστικό περιβάλλον. Η κατάσταση μπορεί να είναι θεωρητικά καλύτερη σε ό,τι αφορά τις βιβλιοθήκες των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, όμως είναι η κρατική βιβλιοθήκη που πρέπει πρώτιστα να συγχρονιστεί με τις ανάγκες της εποχής ώστε να γίνει απαραίτητη, ή τουλάχιστον χρήσιμη στους δυνητικούς της χρήστες και να μεταμορφωθεί από μια στεγνή αποθήκη βιβλίων και πληροφοριών σ’ έναν οργανισμό που ενδιαφέρεται πώς να διευκολύνει τη ζωή των ανθρώπων.
Το 2016 η διάδραση ενός βιβλιόφιλου με την Κυπριακή Βιβλιοθήκη έχει τα χαρακτηριστικά ενός καφκικού εφιάλτη. Έστω ότι ο χρήστης Χ χρειάζεται επειγόντως να δανειστεί ένα βιβλίο και παίρνει την απόφαση να διαβεί το Κεντρικό Κτήριο κοντά στην Πλατεία Ελευθερίας. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα το βιβλίο που αναζητεί να «αναπαύεται» στο βιβλιοστάσιο του Στροβόλου. Σε περίπτωση που αναζητήσει το Πληροφοριακό Τμήμα ή θελήσει να μελετήσει κάτι στο αναγνωστήριο θα πρέπει να συνεχίσει την Οδύσσεια περπατώντας μέχρι τη Φανερωμένη. Αν ενοχληθεί και θελήσει να διαμαρτυρηθεί στον ανώτερο υπεύθυνο, θα τον ενημερώσουν ότι η Κρατική Βιβλιοθήκη εδώ και μερικά χρόνια δεν έχει διευθυντή, αλλά αναπληρωτή διευθυντή. Έστω, αλλά πού βρίσκεται το γραφείο του; Μα στο κτήριο των Πολιτιστικών Υπηρεσιών, φυσικά! Στην οδό Ιφιγενείας, στην Ακρόπολη.
Από την άλλη, τον χρήστη Ψ που προτιμά και βολεύεται με την ψηφιακή πρόσβαση στην τεχνολογία, τον περιμένει μια ψυχρολουσία όταν θα επισκεφθεί την υποτυπώδη και δυσλειτουργική –για να μην πω αποκαρδιωτική- ιστοσελίδα της Κρατικής Βιβλιοθήκης. Κι αυτό σε μια εποχή αυτοματοποίησης των πάντων, όπου η υιοθέτηση νέων τεχνολογιών, η εφαρμογή υπηρεσιών και προγραμμάτων, η ανάπτυξη υποδομών στον τομέα της πληροφορικής, η κοινωνική δικτύωση και η ηλεκτρονική επέκταση θεωρούνται πλέον εκ των ων ουκ άνευ για μια σύγχρονη βιβλιοθήκη.
Θεωρητικά πάντα, από το κρατικό φιλέτο στο σύμπλεγμα της Αρχιγραμματείας που προορίζεται να πουληθεί σε ιδιώτες, τη «γλυτώνει», με τη σύμφωνη γνώμη του Εφόρου Αποκρατικοποιήσεων, ένα τεμάχιο με πρόσοψη στη λεωφόρο Βύρωνος, το οποίο προορίζεται για την ανέγερση της νέας Κρατικής Βιβλιοθήκης. Η προώθηση ενός τέτοιου έργου αποτελεί μοναδική αχτίδα ελπίδας για αποτελεσματική λύση στο μείζον αυτό πρόβλημα, καθώς θα κινήσει τις τροχαλίες, απεγκλωβίζοντας τη διαδικασία εκσυγχρονισμού ενός θεσμού καίριας και πολύπλευρης σημασίας.
Κάποτε πρέπει να έρθει η ώρα και για πολιτικές αποφάσεις ουσίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου