Αν είναι να παρουσιαστεί με την ίδια άνεση και άγνοια κινδύνου με πέρσι, καλύτερα να βρει μια δικαιολογία και να μην έρθει καθόλου.
Είναι αλήθεια ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει σοβαρές σκοτούρες, υπηρετώντας τα συμφέροντά μας. Ούτε ψύλλος στον κόρφο του. Είχε, για μερικές ώρες έστω, τους εταίρους στην ΕΕ να κρέμονται από τα χείλη του για τη διαχείριση του προσφυγικού, έχει πάντα την Τουρκία να πιέζει ασφυκτικά κι όλα αυτά μέσα σε ένα πλέγμα πολιτικών συσχετισμών όπου καλείται να ελιχθεί σαν αίλουρος, για να μη φρεναριστεί και το περιλάλητο μομέντουμ στο Κυπριακό. Αμ δεν έχει και την οικονομία, με την ανένδοτη και χωρίς εκπτώσεις θέληση για συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, για προώθηση των αποκρατικοποιήσεων, χωρίς να λογαριάζει αντιδράσεις από την κοινωνία και το πολιτικό (ή άλλο) κόστος; Κοντεύουν κι οι βουλευτικές και δεν μπορεί να μην έχει και το κόμμα του στην άκρη του μυαλού.
Τα υψίστης σημασίας, τα σημαντικά, τα λιγότερα σημαντικά, τα ασήμαντα τρέχοντα θέματα του κράτους μπαίνουν σε μια ζυγαριά κι όσο να ‘ναι, ανώτατος άρχων είναι, σε μια χώρα ισότιμη, εξίσου σημαντική με τη Γερμανία και τη Γαλλία (δεν το λέω εγώ, ο Τουσκ το είπε), αργά ή γρήγορα, πολύ ή λιγότερο, θα πρέπει να αφιερώσει τον πολύτιμο χρόνο του για τη διαχείρισή τους. Και μέσα σ’ όλα αυτά, τα μηδαμινά ζητήματα του Πολιτισμού του έλειπαν, που δεν τολμά κανείς και να τα ανεβάσει στη ζυγαριά της σημαντικότητας. Στη χάση και στη φέξη, δίνει το εθιμοτυπικό παρών του σε καμιά απονομή βραβείων, αριστείων κ.λπ., κόβει καμιά κορδέλα στις σπανιότατες τελετές εγκαινίων (δεν έχουμε ανάγκη από υποδομές είμαστε καλυμμένοι), εμφανίζεται σε καμιά φιλανθρωπική εκδήλωση κι άμα λάχει παρακολουθεί και παραστάσεις -αλλά αυστηρά και μόνο αν έχει παρέα τον Μουσταφά Ακιντζί.
Έτσι, αύριο Δευτέρα, το κατώφλι του λαμπερού κτηρίου του κρατικού θεάτρου θα έχει τη σπάνια τιμή να το δρασκελίσει ο Πρώτος Πολίτης της χώρας μετά της κομψοτάτης συζύγου του. Άραγε ξαναπάτησε στο κτήριο από την περσινή τελετή, στην οποία μας σέρβιρε ξαναζεσταμένη την ομιλία του από την προπέρσινη; Γιατί, Πρόεδρε; Φίδια έχει;
Βρε, με τόσα που έχει στο κεφάλι του, μακάρι να τον δούμε και στην τελετή, δε λες; Κάτι θα είναι κι αυτό. Έστω και τυπικά, ο θεσμός των Βραβείων Θεάτρου πασαλείβεται με μια στρώση κύρους, θα είναι μια τυπολατρική μεν, αναγκαία δε τελετουργία ενθύμησης ότι η Πολιτεία δίνει κάποια όχι ευκαταφρόνητα χρήματα για να βγει από την υποχρέωση και να επιδείξει ότι στηρίζει την ανάπτυξη του θεάτρου και γενικότερα του Πολιτισμού.
Στον Πολιτισμό δεν είναι στο στοιχείο του, παίζει «εκτός έδρας». Γι’ αυτό αν είναι να παρουσιαστεί με την ίδια άνεση και άγνοια κινδύνου με πέρσι, σαν να πηγαίνει σε κάποιο φιλανθρωπικό γκαλά στο Προεδρικό, καλύτερα να βρει μια δικαιολογία και να μην έρθει καθόλου. Οι αλλαγές στη διαδικασία αξιολόγησης των παραστάσεων στην υπό κρίση σεζόν 2014-2015 είναι αρκετά σημαντικές κι ενδέχεται να γελάσει το παρδαλό κατσίκι. Ελπίζω, τουλάχιστον, τη φορά αυτή να φροντίσουν να ενημερώσουν ο Γιάννης Τουμαζής κι ο Σταύρος Κυριακίδης τον ίδιο, ή τέλος πάντως αυτόν που θα συντάξει την ομιλία.
Όμως δεν αρκεί αυτό. Η ικανοποιητική παρουσία του στη γιορτή δεν θα κριθεί μόνο από το αν θα πατήσει ή όχι τις μπανανόφλουδες. Μιας και σπάνια έχει την ευκαιρία, ας την αξιοποιήσει για να μας πει και κάτι σημαντικό. Μια σοβαρή εξαγγελία, βρε αδερφέ, για το θέατρο, ή γενικότερα για τον Πολιτισμό. Κάτι που θα κάνει τους ήρωες που ακόμη χάνουν το χρόνο τους ασχολούμενοι να αναθαρρήσουν, να δουν μια χαραμάδα ελπίδας ότι ο τομέας θα ξεσφηνώσει από τον βάλτο.
Είναι αλήθεια ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει σοβαρές σκοτούρες, υπηρετώντας τα συμφέροντά μας. Ούτε ψύλλος στον κόρφο του. Είχε, για μερικές ώρες έστω, τους εταίρους στην ΕΕ να κρέμονται από τα χείλη του για τη διαχείριση του προσφυγικού, έχει πάντα την Τουρκία να πιέζει ασφυκτικά κι όλα αυτά μέσα σε ένα πλέγμα πολιτικών συσχετισμών όπου καλείται να ελιχθεί σαν αίλουρος, για να μη φρεναριστεί και το περιλάλητο μομέντουμ στο Κυπριακό. Αμ δεν έχει και την οικονομία, με την ανένδοτη και χωρίς εκπτώσεις θέληση για συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, για προώθηση των αποκρατικοποιήσεων, χωρίς να λογαριάζει αντιδράσεις από την κοινωνία και το πολιτικό (ή άλλο) κόστος; Κοντεύουν κι οι βουλευτικές και δεν μπορεί να μην έχει και το κόμμα του στην άκρη του μυαλού.
Τα υψίστης σημασίας, τα σημαντικά, τα λιγότερα σημαντικά, τα ασήμαντα τρέχοντα θέματα του κράτους μπαίνουν σε μια ζυγαριά κι όσο να ‘ναι, ανώτατος άρχων είναι, σε μια χώρα ισότιμη, εξίσου σημαντική με τη Γερμανία και τη Γαλλία (δεν το λέω εγώ, ο Τουσκ το είπε), αργά ή γρήγορα, πολύ ή λιγότερο, θα πρέπει να αφιερώσει τον πολύτιμο χρόνο του για τη διαχείρισή τους. Και μέσα σ’ όλα αυτά, τα μηδαμινά ζητήματα του Πολιτισμού του έλειπαν, που δεν τολμά κανείς και να τα ανεβάσει στη ζυγαριά της σημαντικότητας. Στη χάση και στη φέξη, δίνει το εθιμοτυπικό παρών του σε καμιά απονομή βραβείων, αριστείων κ.λπ., κόβει καμιά κορδέλα στις σπανιότατες τελετές εγκαινίων (δεν έχουμε ανάγκη από υποδομές είμαστε καλυμμένοι), εμφανίζεται σε καμιά φιλανθρωπική εκδήλωση κι άμα λάχει παρακολουθεί και παραστάσεις -αλλά αυστηρά και μόνο αν έχει παρέα τον Μουσταφά Ακιντζί.
Έτσι, αύριο Δευτέρα, το κατώφλι του λαμπερού κτηρίου του κρατικού θεάτρου θα έχει τη σπάνια τιμή να το δρασκελίσει ο Πρώτος Πολίτης της χώρας μετά της κομψοτάτης συζύγου του. Άραγε ξαναπάτησε στο κτήριο από την περσινή τελετή, στην οποία μας σέρβιρε ξαναζεσταμένη την ομιλία του από την προπέρσινη; Γιατί, Πρόεδρε; Φίδια έχει;
Βρε, με τόσα που έχει στο κεφάλι του, μακάρι να τον δούμε και στην τελετή, δε λες; Κάτι θα είναι κι αυτό. Έστω και τυπικά, ο θεσμός των Βραβείων Θεάτρου πασαλείβεται με μια στρώση κύρους, θα είναι μια τυπολατρική μεν, αναγκαία δε τελετουργία ενθύμησης ότι η Πολιτεία δίνει κάποια όχι ευκαταφρόνητα χρήματα για να βγει από την υποχρέωση και να επιδείξει ότι στηρίζει την ανάπτυξη του θεάτρου και γενικότερα του Πολιτισμού.
Στον Πολιτισμό δεν είναι στο στοιχείο του, παίζει «εκτός έδρας». Γι’ αυτό αν είναι να παρουσιαστεί με την ίδια άνεση και άγνοια κινδύνου με πέρσι, σαν να πηγαίνει σε κάποιο φιλανθρωπικό γκαλά στο Προεδρικό, καλύτερα να βρει μια δικαιολογία και να μην έρθει καθόλου. Οι αλλαγές στη διαδικασία αξιολόγησης των παραστάσεων στην υπό κρίση σεζόν 2014-2015 είναι αρκετά σημαντικές κι ενδέχεται να γελάσει το παρδαλό κατσίκι. Ελπίζω, τουλάχιστον, τη φορά αυτή να φροντίσουν να ενημερώσουν ο Γιάννης Τουμαζής κι ο Σταύρος Κυριακίδης τον ίδιο, ή τέλος πάντως αυτόν που θα συντάξει την ομιλία.
Όμως δεν αρκεί αυτό. Η ικανοποιητική παρουσία του στη γιορτή δεν θα κριθεί μόνο από το αν θα πατήσει ή όχι τις μπανανόφλουδες. Μιας και σπάνια έχει την ευκαιρία, ας την αξιοποιήσει για να μας πει και κάτι σημαντικό. Μια σοβαρή εξαγγελία, βρε αδερφέ, για το θέατρο, ή γενικότερα για τον Πολιτισμό. Κάτι που θα κάνει τους ήρωες που ακόμη χάνουν το χρόνο τους ασχολούμενοι να αναθαρρήσουν, να δουν μια χαραμάδα ελπίδας ότι ο τομέας θα ξεσφηνώσει από τον βάλτο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου