Είπαμε να σπάσουμε αυγά για την ομελέτα, αλλά καλό θα ήταν να μην τρώμε και τα τσόφλια μαζί…
Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στο νυν ΔΣ του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, αλλά όχι ότι κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Είναι από τα πολύ δραστήρια διοικητικά σχήματα, με ιδέες και ειλικρινή διάθεση για βαθιές τομές, για ένα περιποιημένο ανακάτεμα της τράπουλας κι αυτό το έχει αποδείξει στους 27 μήνες της μέχρι τώρα θητείας του λαμβάνοντας ριζοσπαστικές αποφάσεις που φάνταζαν αδιανόητες προηγουμένως.
Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως όλες οι αποφάσεις που λαμβάνει το υπό τον Γιάννη Τουμαζή σώμα είναι ή αποδεικνύονται στην πράξη ενδεδειγμένες και εύστοχες, όμως εδώ ισχύει ότι μόνο οι άπραγοι δεν κάνουν λάθη κι ότι η απραξία είναι από μόνη της ασυγχώρητο λάθος. Όσο ισχύει, επίσης, κι ότι ο δρόμος για τον αγύριστο είναι σπαρμένος από καλές προθέσεις.
Η θητεία αυτού του ΔΣ μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεταβατική στην ιστορική πορεία του ΘΟΚ και γενικά του σύγχρονου κυπριακού θεάτρου. Είδαμε τομές σημαντικές, όπως η αναδιαμόρφωση του πλαισίου επιχορηγήσεων του ελεύθερου θεάτρου, η διαδικασία σύστασης του θιάσου και η αναδιάρθρωση στο οργανόγραμμα με τον θεσμό του διευθυντή να «σπάζει» στα δύο, καλλιτεχνικό και διοικητικό, ενώ η Καλλιτεχνική Επιτροπή ουσιαστικά καταργήθηκε.
Είναι αλήθεια ότι η νέα δομή του οργανισμού δεν είναι ακόμη κατασταλαγμένη κι ότι λ.χ. εδώ και χρόνια καλλιτεχνικό διευθυντή ακούμε και καλλιτεχνικό διευθυντή εξακολουθούμε να μη βλέπουμε. Κι είναι πραγματικότητα ότι στο Σχέδιο Θυμέλη αρκετά μικρά και μεγάλα σχήματα δεν έχουν καταφέρει να προσαρμοστούν ούτε στο ελάχιστο, ενώ κάποια εκπέμπουν και σήμα κινδύνου, αισθάνονται να έχουν χάσει τη γη κάτω απ’ τα πόδια τους.
Υπάρχουν όμως και τομές που δεν θεωρούνται υψίστης κρισιμότητας, αλλά αποτελούν το απαραίτητο αλατοπίπερο στη θεατρική μας καθημερινότητα, όπως ο θεσμός των Θεατρικών Βραβείων. Προσωπικά, για την πρόσφατη τελετή, συμμερίζομαι την αρνητική άποψη πολλών που την παρακολούθησαν από κοντά ή από τον τηλεοπτικό τους δέκτη. Ως προς το καλλιτεχνικό της μέρος δεν κατόρθωσε να κρύψει την προχειρότητα της επιλογής, τη φύση της ως λύση οικονομικής ανάγκης, με τραβηγμένη από τα μαλλιά προσαρμογή μιας εν ενεργεία παραγωγής της παιδικής σκηνής.
Ως προς το τελετουργικό, λουστήκαμε πάλι την άσχημη εικόνα με τον τιμώμενο του Μεγάλου Βραβείου, τον μεγάλο πρωταγωνιστή της βραδιάς, να περιμένει όρθιος στη γωνιά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ολοκληρώσει την παραδοσιακή, τυποποιημένη ομιλία του. «Σαν τον τιμωρημένο» όπως επεσήμανε κι ο ίδιος ο Πρόεδρος που δεν ευθύνεται φυσικά για το ότι κάποιοι δυσκολεύονται να βρουν τη «χρυσή συνταγή» στο τυπικό της τελετής και να διορθώσουν μια οφθαλμοφανή δυσλειτουργία, την οποία ζούμε σε… ατέρμονη επανάληψη.
Σοβαρή παράλειψη ήταν και η μη κλήση των συντελεστών της κατ’ εμέ πιο σπουδαίας παιδικής παραγωγής του ΘΟΚ της 10ετίας, η οποία κέρδισε και το αντίστοιχο Βραβείο.
Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για την απόφαση να καθιερωθεί ο θεσμός σε ετήσια βάση -παρότι το επιχείρημα για τις αυξημένες παραγωγές είναι σοβαρό- κι αυτό επειδή είναι ορατός ο κίνδυνος να χάσει σε ειδικό βάρος και αίγλη, όσο χάνει και σε μια μεγαλύτερη οικονομική άνεση. Οι επιφυλάξεις αυτές ενισχύονται από την εξώθηση του ΘΟΚ, για οικονομικούς λόγους, στην κατάργηση του χρηματικού επάθλου γεγονός που αναπόφευκτα συνεπάγεται ισχυρότατο πλήγμα στο κύρος του θεσμού.
Τα δάκρυα της Νιόβης Χαραλάμπους, η φόρτιση, η εμπλοκή και το ενδιαφέρον που δείχνουν οι καλλιτέχνες για το βραβείο αυτό, είναι στοιχεία που δείχνουν ότι ευτυχώς ακόμη το παίρνουν στα σοβαρά. Όμως με το να μοιράζονται αφειδώς υποψηφιότητες και να απονέμονται κάθε χρόνο βραβεία, που σε λίγο μπορεί να καταντήσουν να αγοράζονται από… κάποιο φτηνό κατάστημα παιχνιδιών, όσο να ‘ναι εξασθενεί αυτό το έρμο το κύρος.
Είπαμε να σπάσουμε αυγά για την ομελέτα, αλλά καλό θα ήταν να μην τρώμε και τα τσόφλια μαζί…
Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στο νυν ΔΣ του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, αλλά όχι ότι κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Είναι από τα πολύ δραστήρια διοικητικά σχήματα, με ιδέες και ειλικρινή διάθεση για βαθιές τομές, για ένα περιποιημένο ανακάτεμα της τράπουλας κι αυτό το έχει αποδείξει στους 27 μήνες της μέχρι τώρα θητείας του λαμβάνοντας ριζοσπαστικές αποφάσεις που φάνταζαν αδιανόητες προηγουμένως.
Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως όλες οι αποφάσεις που λαμβάνει το υπό τον Γιάννη Τουμαζή σώμα είναι ή αποδεικνύονται στην πράξη ενδεδειγμένες και εύστοχες, όμως εδώ ισχύει ότι μόνο οι άπραγοι δεν κάνουν λάθη κι ότι η απραξία είναι από μόνη της ασυγχώρητο λάθος. Όσο ισχύει, επίσης, κι ότι ο δρόμος για τον αγύριστο είναι σπαρμένος από καλές προθέσεις.
Η θητεία αυτού του ΔΣ μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεταβατική στην ιστορική πορεία του ΘΟΚ και γενικά του σύγχρονου κυπριακού θεάτρου. Είδαμε τομές σημαντικές, όπως η αναδιαμόρφωση του πλαισίου επιχορηγήσεων του ελεύθερου θεάτρου, η διαδικασία σύστασης του θιάσου και η αναδιάρθρωση στο οργανόγραμμα με τον θεσμό του διευθυντή να «σπάζει» στα δύο, καλλιτεχνικό και διοικητικό, ενώ η Καλλιτεχνική Επιτροπή ουσιαστικά καταργήθηκε.
Είναι αλήθεια ότι η νέα δομή του οργανισμού δεν είναι ακόμη κατασταλαγμένη κι ότι λ.χ. εδώ και χρόνια καλλιτεχνικό διευθυντή ακούμε και καλλιτεχνικό διευθυντή εξακολουθούμε να μη βλέπουμε. Κι είναι πραγματικότητα ότι στο Σχέδιο Θυμέλη αρκετά μικρά και μεγάλα σχήματα δεν έχουν καταφέρει να προσαρμοστούν ούτε στο ελάχιστο, ενώ κάποια εκπέμπουν και σήμα κινδύνου, αισθάνονται να έχουν χάσει τη γη κάτω απ’ τα πόδια τους.
Υπάρχουν όμως και τομές που δεν θεωρούνται υψίστης κρισιμότητας, αλλά αποτελούν το απαραίτητο αλατοπίπερο στη θεατρική μας καθημερινότητα, όπως ο θεσμός των Θεατρικών Βραβείων. Προσωπικά, για την πρόσφατη τελετή, συμμερίζομαι την αρνητική άποψη πολλών που την παρακολούθησαν από κοντά ή από τον τηλεοπτικό τους δέκτη. Ως προς το καλλιτεχνικό της μέρος δεν κατόρθωσε να κρύψει την προχειρότητα της επιλογής, τη φύση της ως λύση οικονομικής ανάγκης, με τραβηγμένη από τα μαλλιά προσαρμογή μιας εν ενεργεία παραγωγής της παιδικής σκηνής.
Ως προς το τελετουργικό, λουστήκαμε πάλι την άσχημη εικόνα με τον τιμώμενο του Μεγάλου Βραβείου, τον μεγάλο πρωταγωνιστή της βραδιάς, να περιμένει όρθιος στη γωνιά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ολοκληρώσει την παραδοσιακή, τυποποιημένη ομιλία του. «Σαν τον τιμωρημένο» όπως επεσήμανε κι ο ίδιος ο Πρόεδρος που δεν ευθύνεται φυσικά για το ότι κάποιοι δυσκολεύονται να βρουν τη «χρυσή συνταγή» στο τυπικό της τελετής και να διορθώσουν μια οφθαλμοφανή δυσλειτουργία, την οποία ζούμε σε… ατέρμονη επανάληψη.
Σοβαρή παράλειψη ήταν και η μη κλήση των συντελεστών της κατ’ εμέ πιο σπουδαίας παιδικής παραγωγής του ΘΟΚ της 10ετίας, η οποία κέρδισε και το αντίστοιχο Βραβείο.
Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για την απόφαση να καθιερωθεί ο θεσμός σε ετήσια βάση -παρότι το επιχείρημα για τις αυξημένες παραγωγές είναι σοβαρό- κι αυτό επειδή είναι ορατός ο κίνδυνος να χάσει σε ειδικό βάρος και αίγλη, όσο χάνει και σε μια μεγαλύτερη οικονομική άνεση. Οι επιφυλάξεις αυτές ενισχύονται από την εξώθηση του ΘΟΚ, για οικονομικούς λόγους, στην κατάργηση του χρηματικού επάθλου γεγονός που αναπόφευκτα συνεπάγεται ισχυρότατο πλήγμα στο κύρος του θεσμού.
Τα δάκρυα της Νιόβης Χαραλάμπους, η φόρτιση, η εμπλοκή και το ενδιαφέρον που δείχνουν οι καλλιτέχνες για το βραβείο αυτό, είναι στοιχεία που δείχνουν ότι ευτυχώς ακόμη το παίρνουν στα σοβαρά. Όμως με το να μοιράζονται αφειδώς υποψηφιότητες και να απονέμονται κάθε χρόνο βραβεία, που σε λίγο μπορεί να καταντήσουν να αγοράζονται από… κάποιο φτηνό κατάστημα παιχνιδιών, όσο να ‘ναι εξασθενεί αυτό το έρμο το κύρος.
Είπαμε να σπάσουμε αυγά για την ομελέτα, αλλά καλό θα ήταν να μην τρώμε και τα τσόφλια μαζί…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου