Τα φλαμίνγκο τη γλυτώνουν άραγε επειδή είναι όμορφα ή επειδή είναι άνοστα;
Είμαι κι εγώ ένας από τους εκατοντάδες «περίεργους»-φυσιολάτρες- πτηνόφιλους που κατακλύζουν αυτές τις μέρες τους κυπριακούς υγροβιότοπους όπου μας κάνουν την τιμή να διαχειμάζουν τα σμήνη των ντελικάτων, ροδόχρωμων φοινικόπτερων, με τα λεπτά πόδια και το γαμψό ράμφος που μοιάζει με μπανάνα.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς «σεσημασμένος» και φανατικός πτηνοπαρατηρητής για να ελκυστεί από αυτή τη φυσική φαντασμαγορία, που για λίγες εβδομάδες κάθε χρόνο προσθέτει λίγες χρωματιστές πινελιές στη μουντή και ασπρόμαυρη κυπριακή καθημερινότητα. Όχι χωρίς τύψεις μπροστά στο πολύ πιθανό ενδεχόμενο η παρουσία μου να προστίθεται σ’ ένα δυσβάσταχτο άθροισμα ενοχλήσεων για τα πουλιά, αποφάσισα να αξιοποιήσω τον ελεύθερό μου χρόνο μεσοβδόμαδα πλησιάζοντας σε επαρκές σημείο ώστε να μπορώ να απολαύσω το θέαμα.
Με τον φυσιολάτρη και τον -όχι ιδιαίτερα χαρισματικό- φωτογράφο που κρύβω μέσα μου να ξυπνούν και πάλι, μ’ ένα ζευγάρι κιάλια και καλή διάθεση, χάρηκα την παρέα τους, άκουσα τις χαριτωμένα κακόφωνες κραυγές τους, τρύγησα τις ωραίες εικόνες που χαρίζουν αλλά και τους παράξενους συνειρμούς που προκαλούν.
Τι είναι άραγε αυτό που κάνει την περίπτωση των φλαμίνγκο τόσο ελκυστική; Το εντυπωσιακό τους χρώμα; Η επιβλητική κορμοστασιά τους; Η κοινωνική τους φύση; Οι πολιτικοί συνειρμοί από το σχήμα του ράμφους τους; Το γεγονός ότι όλη αυτή η ομορφιά δεν είναι ενδημική, αλλά μας καταδέχεται μόνο μερικές εβδομάδες κάθε χρόνο; Η δική μας ροπή να μαγευόμαστε από οτιδήποτε εξωτικό; Να γοητευόμαστε από οτιδήποτε πετάει;
Αυτή τη ροπή, βέβαια, δεν την έχουμε όλοι. Κάποιοι όταν βλέπουν πτηνά αισθάνονται σαν τον Ηρακλή στη Στυμφαλία λίμνη. Στο φτεροκόπημα των πουλιών ορέγονται ιπτάμενα μεζεδάκια, χωρίς ποσώς να ενδιαφέρονται για τη σπανιότητα ή την ομορφιά του είδους και τη φυσική ισορροπία, ενώ άμα λάχει βγάζουν και τη γλώσσα όχι μόνο στους νόμους της φύσης και τους άγραφους ηθικούς νόμους, αλλά και στους γραπτούς ανθρώπινους νόμους, που ενίοτε καλούνται οι ίδιοι να θεσπίσουν.
Ίσως το ισχυρότερο φυσικό αμυντικό όπλο των φλαμίνγκο που προτιμούν την Κύπρο για να περάσουν τον χειμώνα τους είναι το γεγονός ότι το κρέας τους δεν έχει αποκτήσει ισχυρή φήμη στο τοπικό γαστρονομικό ρεπερτόριο. Στους μπαμπουίνους, αρέσει. Στους Κύπριους, όχι. Τελεία και παύλα. Γιατί βρίσκω εντελώς απίθανο να μην το έχουν δοκιμάσει οι ντόπιοι. Φαίνεται ότι η γεύση και η υφή δεν είναι αρκετά μερακλίδικη και το εμπόριο κρέατος φλαμίνγκο ασύμφορο. Διαφορετικά, καμιά υπηρεσία θήρας, καμιά ταμπέλα «προστατευόμενο είδος», καμιά ΕΕ, κανένας νόμος, καμιά φυσική καταστροφή και καμιά αισθητική παραφωνία δεν θα μπορούσε να τους πτοήσει και σήμερα τα εναπομείναντα πτηνά θα περνούσαν από την Κύπρο μόνο για να μας κουτσουλίσουν.
Αυτή η άτιμη η φύση φταίει. Ήταν άδικη με τα άλλα πουλιά, τα έκανε λιγότερο γοητευτικά και περισσότερο νόστιμα και αποδοτικά από τα φλαμίνγκο, χωρίς να τα απαλλάσσει από την ακατανίκητη παρόρμηση να περιλάβουν την Κύπρο στους μεταναστευτικούς τους διαδρόμους. Όμως εμάς που συχνά- πυκνά μάς αρέσει να ζούμε με το όνειρο του Ίκαρου και η εικόνα ενός πετούμενου συμπυκνώνει στο μυαλό μας μια σειρά από συμβολισμούς, όπως η απόλυτη ελευθερία, η απόδραση, η απουσία καταπίεσης, η χαμένη αθωότητα, να μας επιτρέψετε να επισημαίνουμε και να κακίζουμε τη βαρβαρότητα της μαζικής εξολόθρευσης αποδημητικών πουλιών, για την οποία άλλωστε μας έχει «κράξει» το παγκόσμιο.
Είμαι κι εγώ ένας από τους εκατοντάδες «περίεργους»-φυσιολάτρες- πτηνόφιλους που κατακλύζουν αυτές τις μέρες τους κυπριακούς υγροβιότοπους όπου μας κάνουν την τιμή να διαχειμάζουν τα σμήνη των ντελικάτων, ροδόχρωμων φοινικόπτερων, με τα λεπτά πόδια και το γαμψό ράμφος που μοιάζει με μπανάνα.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς «σεσημασμένος» και φανατικός πτηνοπαρατηρητής για να ελκυστεί από αυτή τη φυσική φαντασμαγορία, που για λίγες εβδομάδες κάθε χρόνο προσθέτει λίγες χρωματιστές πινελιές στη μουντή και ασπρόμαυρη κυπριακή καθημερινότητα. Όχι χωρίς τύψεις μπροστά στο πολύ πιθανό ενδεχόμενο η παρουσία μου να προστίθεται σ’ ένα δυσβάσταχτο άθροισμα ενοχλήσεων για τα πουλιά, αποφάσισα να αξιοποιήσω τον ελεύθερό μου χρόνο μεσοβδόμαδα πλησιάζοντας σε επαρκές σημείο ώστε να μπορώ να απολαύσω το θέαμα.
Με τον φυσιολάτρη και τον -όχι ιδιαίτερα χαρισματικό- φωτογράφο που κρύβω μέσα μου να ξυπνούν και πάλι, μ’ ένα ζευγάρι κιάλια και καλή διάθεση, χάρηκα την παρέα τους, άκουσα τις χαριτωμένα κακόφωνες κραυγές τους, τρύγησα τις ωραίες εικόνες που χαρίζουν αλλά και τους παράξενους συνειρμούς που προκαλούν.
Τι είναι άραγε αυτό που κάνει την περίπτωση των φλαμίνγκο τόσο ελκυστική; Το εντυπωσιακό τους χρώμα; Η επιβλητική κορμοστασιά τους; Η κοινωνική τους φύση; Οι πολιτικοί συνειρμοί από το σχήμα του ράμφους τους; Το γεγονός ότι όλη αυτή η ομορφιά δεν είναι ενδημική, αλλά μας καταδέχεται μόνο μερικές εβδομάδες κάθε χρόνο; Η δική μας ροπή να μαγευόμαστε από οτιδήποτε εξωτικό; Να γοητευόμαστε από οτιδήποτε πετάει;
Αυτή τη ροπή, βέβαια, δεν την έχουμε όλοι. Κάποιοι όταν βλέπουν πτηνά αισθάνονται σαν τον Ηρακλή στη Στυμφαλία λίμνη. Στο φτεροκόπημα των πουλιών ορέγονται ιπτάμενα μεζεδάκια, χωρίς ποσώς να ενδιαφέρονται για τη σπανιότητα ή την ομορφιά του είδους και τη φυσική ισορροπία, ενώ άμα λάχει βγάζουν και τη γλώσσα όχι μόνο στους νόμους της φύσης και τους άγραφους ηθικούς νόμους, αλλά και στους γραπτούς ανθρώπινους νόμους, που ενίοτε καλούνται οι ίδιοι να θεσπίσουν.
Ίσως το ισχυρότερο φυσικό αμυντικό όπλο των φλαμίνγκο που προτιμούν την Κύπρο για να περάσουν τον χειμώνα τους είναι το γεγονός ότι το κρέας τους δεν έχει αποκτήσει ισχυρή φήμη στο τοπικό γαστρονομικό ρεπερτόριο. Στους μπαμπουίνους, αρέσει. Στους Κύπριους, όχι. Τελεία και παύλα. Γιατί βρίσκω εντελώς απίθανο να μην το έχουν δοκιμάσει οι ντόπιοι. Φαίνεται ότι η γεύση και η υφή δεν είναι αρκετά μερακλίδικη και το εμπόριο κρέατος φλαμίνγκο ασύμφορο. Διαφορετικά, καμιά υπηρεσία θήρας, καμιά ταμπέλα «προστατευόμενο είδος», καμιά ΕΕ, κανένας νόμος, καμιά φυσική καταστροφή και καμιά αισθητική παραφωνία δεν θα μπορούσε να τους πτοήσει και σήμερα τα εναπομείναντα πτηνά θα περνούσαν από την Κύπρο μόνο για να μας κουτσουλίσουν.
Αυτή η άτιμη η φύση φταίει. Ήταν άδικη με τα άλλα πουλιά, τα έκανε λιγότερο γοητευτικά και περισσότερο νόστιμα και αποδοτικά από τα φλαμίνγκο, χωρίς να τα απαλλάσσει από την ακατανίκητη παρόρμηση να περιλάβουν την Κύπρο στους μεταναστευτικούς τους διαδρόμους. Όμως εμάς που συχνά- πυκνά μάς αρέσει να ζούμε με το όνειρο του Ίκαρου και η εικόνα ενός πετούμενου συμπυκνώνει στο μυαλό μας μια σειρά από συμβολισμούς, όπως η απόλυτη ελευθερία, η απόδραση, η απουσία καταπίεσης, η χαμένη αθωότητα, να μας επιτρέψετε να επισημαίνουμε και να κακίζουμε τη βαρβαρότητα της μαζικής εξολόθρευσης αποδημητικών πουλιών, για την οποία άλλωστε μας έχει «κράξει» το παγκόσμιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου