Πολλά θέσφατα της θεατρικής μας πραγματικότητας καλούμαστε να ξεχάσουμε εν μια νυκτί.
Άραγε εκεί στη Θυμέλη, στο θυσιαστήριο που βρισκόταν στο κέντρο της ορχήστρας του αρχαίου θεάτρου, θα σφαχτεί μεγαλοπρεπώς η κότα με τα χρυσά αυγά της ελεύθερης θεατρικής δημιουργίας στην Κύπρο; Και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αυτής της θυσίας;
Καταρχήν, αν κάποιος πιστεύει ότι πράγματι η κότα έτεκε «χρυσά αυγά» ας εκλάβει το ερώτημα ως ρητορικό κι ας παύσει άμεσα εδώ την ανάγνωση.
Συνεχίζετε; Ωραία. Συμφωνούμε λοιπόν όλοι ότι ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι σε σχέση με το ισχύον μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2015 σύστημα επιχορήγησης της θεατρικής δημιουργίας κι ότι έχρηζε επανεξέτασης και ριζικών αλλαγών. Η εκτίμηση του νυν Διοικητικού Συμβουλίου του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, του άτυπου Υπουργείου Θεάτρου, ότι η κατάσταση με τις επαναλαμβανόμενες déjà vu συζητήσεις επί συζητήσεων στη Βουλή και τη δημόσια σφαίρα είχε φτάσει στο απροχώρητο και ότι για να φτιάξεις ομελέτα χρειάζεται να σπάσεις αυγά, σίγουρα είχε μια πολύ γερή βάση.
Αρκεί, βέβαια, να μη ρημάξεις το κοτέτσι, έτσι; Γιατί εξίσου γερή βάση έχει η αναστάτωση που προκλήθηκε στο ελεύθερο θέατρο, οι ανησυχίες όλων σχεδόν των θιάσων για το υπό διαμόρφωση θεατρικό τοπίο με την εφαρμογή της Θυμέλης από την 1η Ιανουαρίου 2016. Κι όταν λέω «όλων» εννοώ τόσο των λεγόμενων «μεγάλων», των ιστορικών θεάτρων του πάλαι ποτέ Σχεδίου Γ, όσο και των λεγόμενων «μικρών».
Τη στιγμή που το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, για αδιευκρίνιστους ακόμη λόγους, βγαίνει εντελώς από το κάδρο των επιχορηγήσεων (τουλάχιστον προσωρινά), όποιος θεωρεί ότι με την αναλυτική ανακοίνωση για τα ποσά που αναλογούν σε κάθε σχήμα το τοπίο ξεκαθαρίζει, πλανάται, καθώς π.χ. ο τρόπος καταβολής των χρημάτων σε μεγάλους οργανισμούς με μεγάλες και σύνθετες υποχρεώσεις ενδέχεται να φέρει σοβαρούς τριγμούς στον προγραμματισμό τους. Και καθόλου σίγουρο δεν είναι ότι τα σχήματα αυτά είναι σε θέση να εγγυηθούν τόσο πρόωρα ότι θα υλοποιήσουν όλες τις παραγωγές όπως υποβλήθηκαν και εγκρίθηκαν και κατά συνέπεια ότι θα εισπράξουν το σύνολο του ποσού που έχει ανακοινωθεί ότι προορίζεται γι’ αυτά. Τυχόν χρήματα που θα περισσέψουν ενδέχεται να καταλήξουν στις αιτήσεις που ακολουθούν στην «επετηρίδα».
Συνολικά, έχουν εγκριθεί 57 αιτήσεις από 17 σχήματα από ένα σύνολο 79 έγκυρων αιτήσεων. Γεγονός που με την απλότερη μαθηματική πράξη σημαίνει ότι 22 προτάσεις ενδέχεται να μη δουν ποτέ τα φώτα της ράμπας. Κάποιες από τις αιτήσεις αυτές θα αναμένουν να επωφεληθούν απ’ ό,τι ψίχουλο πέσει από το τραπέζι και να κανονίσουν τελευταία στιγμή τον προγραμματισμό τους. Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα είναι ότι αριθμός σχημάτων και καλλιτεχνών μένουν εκτός νυμφώνος και είναι ζήτημα αν, πώς και πότε θα μπορέσουν να ξανασταθούν στα πόδια τους.
Όσο κι αν κάποιοι δεν τους θεωρούν… ιεροφάντες της τέχνης και δεν πιστεύουν ότι θα χάσει δα κι η Βενετιά βελόνι, κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίζει το δικαίωμα στην έκφραση, το μεράκι και τη γνήσια αγάπη για το θέατρο που διακατέχει αυτούς τους μικρούς το δέμας μαχητές της δημιουργίας. Άραγε είναι με τύψεις και βαριά καρδιά που τραβιέται ο αναπνευστήρας με τον οποίο ούτως ή άλλως προσπαθούσαν να κρατηθούν στη ζωή, ή συνειδητά επιδιώκεται ένα «ξεσκαρτάρισμα» στο θεατρικό τοπίο με πρόσχημα τη διασφάλιση της ποιότητας και απ’ εκεί και πέρα όποιον πάρει ο Χάρος;
Διόλου δεν αμφισβητώ τις προθέσεις και τα κίνητρα των εμπνευστών και υλοποιητών του νέου πλαισίου επιχορηγήσεων, έχω όμως την αίσθηση ότι η απότομη και βίαιη εφαρμογή ενός ρηξικέλευθου σχεδίου όπως το «Θυμέλη», χωρίς τη βαθιά μελέτη και εκτίμηση όλων των παραμέτρων, αναπόφευκτα θα έχει και «αιματηρές» συνέπειες. Επίσης, ειδικότερα την πρώτη, προσαρμοστική χρονιά φαντάζει σχεδόν απίθανο να μη ζήσουμε ένα γενικότερο αλαλούμ που θα κλονίσει συθέμελα το θεατρικό τοπίο.
Άραγε εκεί στη Θυμέλη, στο θυσιαστήριο που βρισκόταν στο κέντρο της ορχήστρας του αρχαίου θεάτρου, θα σφαχτεί μεγαλοπρεπώς η κότα με τα χρυσά αυγά της ελεύθερης θεατρικής δημιουργίας στην Κύπρο; Και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αυτής της θυσίας;
Καταρχήν, αν κάποιος πιστεύει ότι πράγματι η κότα έτεκε «χρυσά αυγά» ας εκλάβει το ερώτημα ως ρητορικό κι ας παύσει άμεσα εδώ την ανάγνωση.
Συνεχίζετε; Ωραία. Συμφωνούμε λοιπόν όλοι ότι ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι σε σχέση με το ισχύον μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2015 σύστημα επιχορήγησης της θεατρικής δημιουργίας κι ότι έχρηζε επανεξέτασης και ριζικών αλλαγών. Η εκτίμηση του νυν Διοικητικού Συμβουλίου του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, του άτυπου Υπουργείου Θεάτρου, ότι η κατάσταση με τις επαναλαμβανόμενες déjà vu συζητήσεις επί συζητήσεων στη Βουλή και τη δημόσια σφαίρα είχε φτάσει στο απροχώρητο και ότι για να φτιάξεις ομελέτα χρειάζεται να σπάσεις αυγά, σίγουρα είχε μια πολύ γερή βάση.
Αρκεί, βέβαια, να μη ρημάξεις το κοτέτσι, έτσι; Γιατί εξίσου γερή βάση έχει η αναστάτωση που προκλήθηκε στο ελεύθερο θέατρο, οι ανησυχίες όλων σχεδόν των θιάσων για το υπό διαμόρφωση θεατρικό τοπίο με την εφαρμογή της Θυμέλης από την 1η Ιανουαρίου 2016. Κι όταν λέω «όλων» εννοώ τόσο των λεγόμενων «μεγάλων», των ιστορικών θεάτρων του πάλαι ποτέ Σχεδίου Γ, όσο και των λεγόμενων «μικρών».
Τη στιγμή που το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, για αδιευκρίνιστους ακόμη λόγους, βγαίνει εντελώς από το κάδρο των επιχορηγήσεων (τουλάχιστον προσωρινά), όποιος θεωρεί ότι με την αναλυτική ανακοίνωση για τα ποσά που αναλογούν σε κάθε σχήμα το τοπίο ξεκαθαρίζει, πλανάται, καθώς π.χ. ο τρόπος καταβολής των χρημάτων σε μεγάλους οργανισμούς με μεγάλες και σύνθετες υποχρεώσεις ενδέχεται να φέρει σοβαρούς τριγμούς στον προγραμματισμό τους. Και καθόλου σίγουρο δεν είναι ότι τα σχήματα αυτά είναι σε θέση να εγγυηθούν τόσο πρόωρα ότι θα υλοποιήσουν όλες τις παραγωγές όπως υποβλήθηκαν και εγκρίθηκαν και κατά συνέπεια ότι θα εισπράξουν το σύνολο του ποσού που έχει ανακοινωθεί ότι προορίζεται γι’ αυτά. Τυχόν χρήματα που θα περισσέψουν ενδέχεται να καταλήξουν στις αιτήσεις που ακολουθούν στην «επετηρίδα».
Όσο κι αν κάποιοι δεν τους θεωρούν… ιεροφάντες της τέχνης και δεν πιστεύουν ότι θα χάσει δα κι η Βενετιά βελόνι, κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίζει το δικαίωμα στην έκφραση, το μεράκι και τη γνήσια αγάπη για το θέατρο που διακατέχει αυτούς τους μικρούς το δέμας μαχητές της δημιουργίας. Άραγε είναι με τύψεις και βαριά καρδιά που τραβιέται ο αναπνευστήρας με τον οποίο ούτως ή άλλως προσπαθούσαν να κρατηθούν στη ζωή, ή συνειδητά επιδιώκεται ένα «ξεσκαρτάρισμα» στο θεατρικό τοπίο με πρόσχημα τη διασφάλιση της ποιότητας και απ’ εκεί και πέρα όποιον πάρει ο Χάρος;
Διόλου δεν αμφισβητώ τις προθέσεις και τα κίνητρα των εμπνευστών και υλοποιητών του νέου πλαισίου επιχορηγήσεων, έχω όμως την αίσθηση ότι η απότομη και βίαιη εφαρμογή ενός ρηξικέλευθου σχεδίου όπως το «Θυμέλη», χωρίς τη βαθιά μελέτη και εκτίμηση όλων των παραμέτρων, αναπόφευκτα θα έχει και «αιματηρές» συνέπειες. Επίσης, ειδικότερα την πρώτη, προσαρμοστική χρονιά φαντάζει σχεδόν απίθανο να μη ζήσουμε ένα γενικότερο αλαλούμ που θα κλονίσει συθέμελα το θεατρικό τοπίο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου