Πώς ο λουλουδοπόλεμος μπορεί να αποτελέσει ένα φαινόμενο με σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις.
Η φωτογραφία από κινητό που απεικονίζει έναν αοιδό στην πίστα σχεδόν να ορειβατεί σ’ ένα λόφο από πανέρια και γαρύφαλλα στην Ελλάδα της αυγής του 2016 δεν μπορεί να είναι μια απλή, επιφανειακή υπόθεση κοσμικού και lifestyle ενδιαφέροντος. Δικαίως, πολύ δικαίως έχει κάνει τον γύρο του διαδικτύου και συζητείται ευρέως σε καφενεία και συνεστιάσεις. Διότι έχει σοβαρές και σύνθετες πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές προεκτάσεις, πολλά και πολύπλοκα επίπεδα ανάγνωσης.
Αυτοί που πλήρωσαν αδρά για να καθίσουν πρώτο τραπέζι πίστα ώστε να έχουν την άνεση να τραβούν και κάτι τέτοιες ιστορικές φωτογραφίες, δεν πρόκειται βέβαια να διεκδικήσουν το Πούλιτζερ, ούτε να περιληφθούν στη μεγάλη εγκυκλοπαίδεια της πολιτικής φωτογραφίας δίπλα στον Κέβιν Κάρτερ, τον Νικ Ουτ, τον Ρόμπερτ Κάπα, την Ντοροθέα Λανγκ. Στην εποχή του έξυπνου τηλεφώνου, που μοιάζει με ηλεκτρονικό «ελβετικό σουγιά», καθένας από εμάς του χαζούς ανθρώπους έχει τη δυνατότητα, μεταξύ άλλων, να απαθανατίζει και να μοιράζεται οποιαδήποτε εικόνα της καθημερινότητας.
Η ποιότητα της φωτογραφίας δεν έχει καμιά σημασία, μετράνε μόνο οι εκρήξεις που πυροδοτεί στο μυαλό του παρατηρητή. Κάτι σαν την εικόνα της διαστημικής πατημασιάς του Άρμστρονγκ στη Σελήνη. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας έκρηξης λούζεστε διαβάζοντας αυτό το κείμενο.
Η «κουλτούρα» του σκυλάδικου αποτέλεσε το χαρακτηριστικότερο φαινόμενο της εποχής που καταγράφεται ως η πιο στείρα, αντιπνευματική και άσωτη και θεωρείται ότι συνέβαλε –μαζί με τις σκευωρίες των οικονομικών αρπάγων βέβαια- στο σημερινό απαράδεκτο, σουρεαλιστικό χάλι της Ελλάδας. Μιας χώρας που έχει ξεπεράσει πλέον τη φάση του μαρασμού κι έχει περάσει στην αποσύνθεση.
Αυτή η υποκουλτούρα πάντοτε υπήρχε σε ελεγχόμενες δόσεις κι ενίοτε θα μπορούσε να αποτελεί και επιλογή αποφόρτισης. Πλέον όμως έχει γίνει ο κανόνας, έχει ποτίσει μέχρι το μεδούλι. Η χρεοκοπία είναι πρώτιστα ηθική και πνευματική, μια ολόκληρη χώρα έχει πλέον μετατραπεί σε αυτοκρατορία φελλών. Και μετά τα τόσα παθήματα οι κραυγαλέες της εκφάνσεις δεν θα έπρεπε παρά να ξενίζουν, να μοιάζουν με ένα κακό όνειρο που επανέρχεται.
Όμως, φευ. Από τις ωδίνες της επάρατης οικονομικής κρίσης ετέχθησαν η Πάολα κι ο Παντελίδης, όταν αλλοτινές ζοφερές εποχές της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας γεννούσαν τον Τσιτσάνη, τον σερ Μπιθί και τον Καζαντζίδη, ή ακόμη περισσότερο τους εκπροσώπους της γενιάς του ’30, τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, πρωτοπόρους πυλώνες που συνέδεσαν τον ελληνικό πολιτισμό και την παράδοση με τις τεχνοτροπίες και τις τάσεις της εποχής και εξέφραζαν τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Αυτή είναι η πιο εμφανής έκφραση της πλήρους αδιαφορίας και του αποπροσανατολισμού για τα πολιτικά δρώμενα που διακατέχει τους κατοίκους της Ελλάδας, προς τέρψη βέβαια των σφετεριστών του χαμηλότονου ελληνικού ονείρου.
Να ξεκαθαρίσω ότι δεν ψέγω διόλου τον συγκεκριμένο δημοφιλή τραγουδιστή, για τη δουλειά του οποίου άλλωστε δεν έχω δικαίωμα να εκφράζω άποψη μιας και, ευτυχώς ή δυστυχώς, παραδόξως ή ευλόγως, δεν γνωρίζω ΟΥΤΕ ΕΝΑ τραγούδι του. Καλά κάνει στην τελική και απολαμβάνει τη δημοτικότητά του, που μπορεί να την εξαργυρώνει και σε παντεσπανάκι για την οικογένειά του. Στη θέση του όλοι το ίδιο θα κάναμε. Δεν τα βάζω ούτε με τον επιχειρηματία του κέντρου διασκέδασης που πιέστηκε από τη δημοσιότητα που έλαβε το ζήτημα για να εξηγήσει δημόσια ότι απλώς χρησιμοποίησε το περίσσευμα των ανθέων που ούτως ή άλλως θα πετούσε στα σκουπίδια για να «θάψει» στα χαρακώματα του λουλουδοπολέμου το όνομα που γεμίζει το μαγαζί του. Δεν ευθύνεται ο Παντελίδης για το χάλι, αλλά το χάλι για τον λουλουδομάχο του (κάθε) Παντελίδη.
Εν κατακλείδι, να υπενθυμίσω ότι όλα αυτά δεν τα ζούμε με τον Σαμαρά, ούτε με τις χαμερπείς κυβερνήσεις στις οποίες χρεώνεται η σημερινή ελεεινή κατάσταση της τριτοκοσμικής Ελλάδας.
Η φωτογραφία από κινητό που απεικονίζει έναν αοιδό στην πίστα σχεδόν να ορειβατεί σ’ ένα λόφο από πανέρια και γαρύφαλλα στην Ελλάδα της αυγής του 2016 δεν μπορεί να είναι μια απλή, επιφανειακή υπόθεση κοσμικού και lifestyle ενδιαφέροντος. Δικαίως, πολύ δικαίως έχει κάνει τον γύρο του διαδικτύου και συζητείται ευρέως σε καφενεία και συνεστιάσεις. Διότι έχει σοβαρές και σύνθετες πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές προεκτάσεις, πολλά και πολύπλοκα επίπεδα ανάγνωσης.
Αυτοί που πλήρωσαν αδρά για να καθίσουν πρώτο τραπέζι πίστα ώστε να έχουν την άνεση να τραβούν και κάτι τέτοιες ιστορικές φωτογραφίες, δεν πρόκειται βέβαια να διεκδικήσουν το Πούλιτζερ, ούτε να περιληφθούν στη μεγάλη εγκυκλοπαίδεια της πολιτικής φωτογραφίας δίπλα στον Κέβιν Κάρτερ, τον Νικ Ουτ, τον Ρόμπερτ Κάπα, την Ντοροθέα Λανγκ. Στην εποχή του έξυπνου τηλεφώνου, που μοιάζει με ηλεκτρονικό «ελβετικό σουγιά», καθένας από εμάς του χαζούς ανθρώπους έχει τη δυνατότητα, μεταξύ άλλων, να απαθανατίζει και να μοιράζεται οποιαδήποτε εικόνα της καθημερινότητας.
Η ποιότητα της φωτογραφίας δεν έχει καμιά σημασία, μετράνε μόνο οι εκρήξεις που πυροδοτεί στο μυαλό του παρατηρητή. Κάτι σαν την εικόνα της διαστημικής πατημασιάς του Άρμστρονγκ στη Σελήνη. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας έκρηξης λούζεστε διαβάζοντας αυτό το κείμενο.
Η «κουλτούρα» του σκυλάδικου αποτέλεσε το χαρακτηριστικότερο φαινόμενο της εποχής που καταγράφεται ως η πιο στείρα, αντιπνευματική και άσωτη και θεωρείται ότι συνέβαλε –μαζί με τις σκευωρίες των οικονομικών αρπάγων βέβαια- στο σημερινό απαράδεκτο, σουρεαλιστικό χάλι της Ελλάδας. Μιας χώρας που έχει ξεπεράσει πλέον τη φάση του μαρασμού κι έχει περάσει στην αποσύνθεση.
Αυτή η υποκουλτούρα πάντοτε υπήρχε σε ελεγχόμενες δόσεις κι ενίοτε θα μπορούσε να αποτελεί και επιλογή αποφόρτισης. Πλέον όμως έχει γίνει ο κανόνας, έχει ποτίσει μέχρι το μεδούλι. Η χρεοκοπία είναι πρώτιστα ηθική και πνευματική, μια ολόκληρη χώρα έχει πλέον μετατραπεί σε αυτοκρατορία φελλών. Και μετά τα τόσα παθήματα οι κραυγαλέες της εκφάνσεις δεν θα έπρεπε παρά να ξενίζουν, να μοιάζουν με ένα κακό όνειρο που επανέρχεται.
Όμως, φευ. Από τις ωδίνες της επάρατης οικονομικής κρίσης ετέχθησαν η Πάολα κι ο Παντελίδης, όταν αλλοτινές ζοφερές εποχές της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας γεννούσαν τον Τσιτσάνη, τον σερ Μπιθί και τον Καζαντζίδη, ή ακόμη περισσότερο τους εκπροσώπους της γενιάς του ’30, τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, πρωτοπόρους πυλώνες που συνέδεσαν τον ελληνικό πολιτισμό και την παράδοση με τις τεχνοτροπίες και τις τάσεις της εποχής και εξέφραζαν τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Αυτή είναι η πιο εμφανής έκφραση της πλήρους αδιαφορίας και του αποπροσανατολισμού για τα πολιτικά δρώμενα που διακατέχει τους κατοίκους της Ελλάδας, προς τέρψη βέβαια των σφετεριστών του χαμηλότονου ελληνικού ονείρου.
Να ξεκαθαρίσω ότι δεν ψέγω διόλου τον συγκεκριμένο δημοφιλή τραγουδιστή, για τη δουλειά του οποίου άλλωστε δεν έχω δικαίωμα να εκφράζω άποψη μιας και, ευτυχώς ή δυστυχώς, παραδόξως ή ευλόγως, δεν γνωρίζω ΟΥΤΕ ΕΝΑ τραγούδι του. Καλά κάνει στην τελική και απολαμβάνει τη δημοτικότητά του, που μπορεί να την εξαργυρώνει και σε παντεσπανάκι για την οικογένειά του. Στη θέση του όλοι το ίδιο θα κάναμε. Δεν τα βάζω ούτε με τον επιχειρηματία του κέντρου διασκέδασης που πιέστηκε από τη δημοσιότητα που έλαβε το ζήτημα για να εξηγήσει δημόσια ότι απλώς χρησιμοποίησε το περίσσευμα των ανθέων που ούτως ή άλλως θα πετούσε στα σκουπίδια για να «θάψει» στα χαρακώματα του λουλουδοπολέμου το όνομα που γεμίζει το μαγαζί του. Δεν ευθύνεται ο Παντελίδης για το χάλι, αλλά το χάλι για τον λουλουδομάχο του (κάθε) Παντελίδη.
Εν κατακλείδι, να υπενθυμίσω ότι όλα αυτά δεν τα ζούμε με τον Σαμαρά, ούτε με τις χαμερπείς κυβερνήσεις στις οποίες χρεώνεται η σημερινή ελεεινή κατάσταση της τριτοκοσμικής Ελλάδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου