Κουτσά
-στραβά, η Πάφος καλείται να μπει με φόρα στην τελική ευθεία για να κερδίσει το
στοίχημα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας.
Με το Βρότσλαβ και το Σαν Σεμπαστιάν, δηλαδή την Πολωνία και την Ισπανία, να κολυμπούν ήδη στα βαθιά του θεσμού, η Πάφος, δηλαδή η Κύπρος, μπαίνει και τυπικά στην τελική ευθεία μιας κορυφαίας πρόκλησης της σύγχρονης Ιστορίας της. Να το θέσω αλλιώς για να το συνειδητοποιήσουμε καλύτερα: η Πάφος φέρει ήδη τον τίτλο της… ΕΠΟΜΕΝΗΣ Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Τα ψέματα, λοιπόν, έχουν τελειώσει και διάγουμε ήδη την εποχή που η διαδικασία προετοιμασίας εισέρχεται στην κορύφωσή της.
Πέρασαν ήδη σαν νερό τρία και πλέον χρόνια από τότε που ο Μάνφρεντ Γκαουλχόφερ προκαλούσε ντελίριο ενθουσιασμού στη δυτική ακτή του νησιού, ανακοινώνοντας ότι το κτίσμα Αγαπήνορος επελέγη για την παρθενική εκπροσώπηση της Κύπρου στον θεσμό. Σαν νερό, βέβαια, για κάποιον που δεν βίωνε από πρώτο χέρι όλα όσα έχουν ανακύψει από τη στιγμή που ο Σάββας Βέργας κουνούσε τη γροθιά του ωσάν να σκόραρε το νικητήριο τέρμα στον τελικό του Champions League, μέχρι σήμερα. Και δεν ήταν λίγα.
Πρώτα ήταν η μετατροπή της συγκρότησης του ΔΣ του φορέα σε κακόγουστο σίριαλ με τον έκπτωτο σήμερα δήμαρχο να κινεί γη και ουρανό για να αναλάβει ο ίδιος τα ηνία, πυροδοτώντας ένα γαϊτανάκι μικροτοπικιστικών προστριβών. Ως επακόλουθο, ήρθε το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων με τον Σπύρο Πίσυνο, πρώτο και επιτυχημένο καλλιτεχνικό διευθυντή του Pafos2017, παρά την υπόδειξη της Επιτροπής Επιλογής για διατήρησή του, αλλά και η σοβαρή καθυστέρηση στην πρόσληψη νέου καλλιτεχνικού διευθυντή και στη στελέχωση της ομάδας.
Ακολούθησε, φυσικά, η σύλληψη του Βέργα και η παραίτησή του από τον δημαρχιακό θώκο, ενώ σαν κερασάκι στην τούρτα ήρθε την άνοιξη του 2015 και η απόφαση του οργανισμού ΠΠΕ- Πάφος 2017 να απομακρύνει τον Μάριο Ιωάννου Ηλία, αναθέτοντας τα καθήκοντα καλλιτεχνικής διεύθυνσης στη Γεωργία Ντέτσερ.
Όλα αυτά, μάλιστα, συνέβησαν στη σκιά της ανάληψης της μεγάλης αυτής εθνικής ευθύνης από την Πάφο σε μια κάκιστη οικονομική συγκυρία και με την πόλη εξαρχής να υστερεί καταφανώς από απόψεως υποδομών και τεχνογνωσίας, αλλά και ως προς την πρόσληψη του Πολιτισμού στον κοινωνικό της ιστό. Είδε επίσης την -ούτως ή άλλως σκανδαλωδώς αδιάφορη στα ζητήματα του Πολισμού- Πολιτεία να ολιγωρεί βασανιστικά στις υποχρεώσεις της και να επιδεικνύει ακόμη πιο χλιαρό ενδιαφέρον για την πορεία και τις ανάγκες της πόλης αναφορικά με την προετοιμασία της, απ’ ότι θα επιδείκνυε π.χ. αν κέρδιζε το χρίσμα η Λευκωσία. Δεν είναι δα η Πάφος, βλέπετε, και η πιο ελκυστική δεξαμενή ψήφων.
Εξαρχής η Πάφος είχε κληθεί να τρέξει έναν μαραθώνιο με ρυθμούς σπρίντερ. Και είναι εμφανές ότι σήμερα, από τη σύνθετη φράση- σύνθημα «Ανοιχτό Εργοστάσιο Πολιτισμού», η έμφαση αυτομάτως δίνεται στη λέξη «Ανοιχτό» και το ερώτημα «πού στην ευχή θα φιλοξενηθούν οι απαιτητικές χειμερινές παραστάσεις» παραμένει εφιαλτικά αναπάντητο.
Όμως, ας αφήσουμε πια στην άκρη τη γκρίνια. Εισήλθαμε στην περίοδο που πλέον δεν έχουν νόημα οι οδυρμοί για το χυμένο γάλα. Κουτσά- στραβά, με τις δυνατότητες που έχει και τις προϋποθέσεις που έγινε κατορθωτό να δημιουργηθούν, η ομάδα, η πόλη αλλά και όλη η χώρα καλείται να μπει στην τελική ευθεία αξιοποιώντας και την τελευταία ικμάδα από τις δυνάμεις της, να προχωρήσει με μεθοδικότητα, ομαδικό πνεύμα και στοχοπροσήλωση για να κερδίσει το στοίχημα.
Όχι για να διαψεύσει τις κασσάνδρες που μηνύουν χαιρέκακα «το χρονικό ενός προαναγγελθέντος φιάσκου», αλλά για να δρέψει τους καρπούς, τα πολύπλευρα οφέλη αυτής της ιστορικής πρόκλησης. Όχι για να επιβιώσει από τις συμπληγάδες ενός «δυσβάσταχτου βραχνά» και να γλιτώσει το διεθνές ρεζίλεμα, αλλά για να αναμορφώσει καθοριστικά την πολιτιστική της φυσιογνωμία.
Έργο από την έκθεση «Τραύμα και Θεραπεία, Κυπριακή Αρχαιότητα και Σύγχρονη Τέχνη» στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάφου.
Με το Βρότσλαβ και το Σαν Σεμπαστιάν, δηλαδή την Πολωνία και την Ισπανία, να κολυμπούν ήδη στα βαθιά του θεσμού, η Πάφος, δηλαδή η Κύπρος, μπαίνει και τυπικά στην τελική ευθεία μιας κορυφαίας πρόκλησης της σύγχρονης Ιστορίας της. Να το θέσω αλλιώς για να το συνειδητοποιήσουμε καλύτερα: η Πάφος φέρει ήδη τον τίτλο της… ΕΠΟΜΕΝΗΣ Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Τα ψέματα, λοιπόν, έχουν τελειώσει και διάγουμε ήδη την εποχή που η διαδικασία προετοιμασίας εισέρχεται στην κορύφωσή της.
Πέρασαν ήδη σαν νερό τρία και πλέον χρόνια από τότε που ο Μάνφρεντ Γκαουλχόφερ προκαλούσε ντελίριο ενθουσιασμού στη δυτική ακτή του νησιού, ανακοινώνοντας ότι το κτίσμα Αγαπήνορος επελέγη για την παρθενική εκπροσώπηση της Κύπρου στον θεσμό. Σαν νερό, βέβαια, για κάποιον που δεν βίωνε από πρώτο χέρι όλα όσα έχουν ανακύψει από τη στιγμή που ο Σάββας Βέργας κουνούσε τη γροθιά του ωσάν να σκόραρε το νικητήριο τέρμα στον τελικό του Champions League, μέχρι σήμερα. Και δεν ήταν λίγα.
Πρώτα ήταν η μετατροπή της συγκρότησης του ΔΣ του φορέα σε κακόγουστο σίριαλ με τον έκπτωτο σήμερα δήμαρχο να κινεί γη και ουρανό για να αναλάβει ο ίδιος τα ηνία, πυροδοτώντας ένα γαϊτανάκι μικροτοπικιστικών προστριβών. Ως επακόλουθο, ήρθε το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων με τον Σπύρο Πίσυνο, πρώτο και επιτυχημένο καλλιτεχνικό διευθυντή του Pafos2017, παρά την υπόδειξη της Επιτροπής Επιλογής για διατήρησή του, αλλά και η σοβαρή καθυστέρηση στην πρόσληψη νέου καλλιτεχνικού διευθυντή και στη στελέχωση της ομάδας.
Ακολούθησε, φυσικά, η σύλληψη του Βέργα και η παραίτησή του από τον δημαρχιακό θώκο, ενώ σαν κερασάκι στην τούρτα ήρθε την άνοιξη του 2015 και η απόφαση του οργανισμού ΠΠΕ- Πάφος 2017 να απομακρύνει τον Μάριο Ιωάννου Ηλία, αναθέτοντας τα καθήκοντα καλλιτεχνικής διεύθυνσης στη Γεωργία Ντέτσερ.
Όλα αυτά, μάλιστα, συνέβησαν στη σκιά της ανάληψης της μεγάλης αυτής εθνικής ευθύνης από την Πάφο σε μια κάκιστη οικονομική συγκυρία και με την πόλη εξαρχής να υστερεί καταφανώς από απόψεως υποδομών και τεχνογνωσίας, αλλά και ως προς την πρόσληψη του Πολιτισμού στον κοινωνικό της ιστό. Είδε επίσης την -ούτως ή άλλως σκανδαλωδώς αδιάφορη στα ζητήματα του Πολισμού- Πολιτεία να ολιγωρεί βασανιστικά στις υποχρεώσεις της και να επιδεικνύει ακόμη πιο χλιαρό ενδιαφέρον για την πορεία και τις ανάγκες της πόλης αναφορικά με την προετοιμασία της, απ’ ότι θα επιδείκνυε π.χ. αν κέρδιζε το χρίσμα η Λευκωσία. Δεν είναι δα η Πάφος, βλέπετε, και η πιο ελκυστική δεξαμενή ψήφων.
Εξαρχής η Πάφος είχε κληθεί να τρέξει έναν μαραθώνιο με ρυθμούς σπρίντερ. Και είναι εμφανές ότι σήμερα, από τη σύνθετη φράση- σύνθημα «Ανοιχτό Εργοστάσιο Πολιτισμού», η έμφαση αυτομάτως δίνεται στη λέξη «Ανοιχτό» και το ερώτημα «πού στην ευχή θα φιλοξενηθούν οι απαιτητικές χειμερινές παραστάσεις» παραμένει εφιαλτικά αναπάντητο.
Όμως, ας αφήσουμε πια στην άκρη τη γκρίνια. Εισήλθαμε στην περίοδο που πλέον δεν έχουν νόημα οι οδυρμοί για το χυμένο γάλα. Κουτσά- στραβά, με τις δυνατότητες που έχει και τις προϋποθέσεις που έγινε κατορθωτό να δημιουργηθούν, η ομάδα, η πόλη αλλά και όλη η χώρα καλείται να μπει στην τελική ευθεία αξιοποιώντας και την τελευταία ικμάδα από τις δυνάμεις της, να προχωρήσει με μεθοδικότητα, ομαδικό πνεύμα και στοχοπροσήλωση για να κερδίσει το στοίχημα.
Όχι για να διαψεύσει τις κασσάνδρες που μηνύουν χαιρέκακα «το χρονικό ενός προαναγγελθέντος φιάσκου», αλλά για να δρέψει τους καρπούς, τα πολύπλευρα οφέλη αυτής της ιστορικής πρόκλησης. Όχι για να επιβιώσει από τις συμπληγάδες ενός «δυσβάσταχτου βραχνά» και να γλιτώσει το διεθνές ρεζίλεμα, αλλά για να αναμορφώσει καθοριστικά την πολιτιστική της φυσιογνωμία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου