Πολλοί θα θυμούνται ένα σκετσάκι της παλιάς σατιρικής εκπομπής «Α.Μ.Α.Ν.: Τα καθάρματα» όπου ένας δημοσιογράφος πλησιάζει έναν χούλιγκαν κάπου στη Θεσσαλονίκη για να του ζητήσει το λόγο που σπάζει ένα αυτοκίνητο. «Γιατί έχει αθηναϊκές πινακίδες» του απαντά ο κάφρος, έκπληκτος μάλιστα για το αυτονόητο της απορίας. Εκτός από το ότι έκτοτε έβαλαν στην καθομιλουμένη μας τον ανθρώπινο τύπο «ο Μπάμπης ο Σουγιάς», ηθελημένα ή άθελά τους οι συντελεστές της εκπομπής μάς ώθησαν μέσω του πανίσχυρου φιλοσοφικού εργαλείου της σάτιρας να προβληματιστούμε πάνω στο διαχρονικό ζήτημα του «αυτοθεμελιωμένου αξιώματος»: σπάμε το αθηναϊκό ΕΠΕΙΔΗ είναι αθηναϊκό· τέλος της επιχειρηματολογίας.
Ο κάφρος, λοιπόν, στηρίζεται σ’ αυτό που στο μυαλό του είναι έτσι απλά αυταπόδεικτο, μια κοινή συναίνεση με τους ομοϊδεάτες του σ’ έναν ελλειπτικό μικρόκοσμο, την οποία κοινή συναίνεση θρέφει καθημερινά με μια αυτοαναπαραγόμενη προπαγάνδα. Αυτό είναι λοιπόν ο τυφλός φανατισμός και δεν αφορά βεβαίως μόνο τους χούλιγκαν και το ποδόσφαιρο, μακάρι να ήταν έτσι. Από την ίδια πάστα είναι φτιαγμένος ο πολιτικός και εθνικός φανατισμός, αλλά και ο τόσος επίκαιρος στις μέρες μας θρησκευτικός. Και κύριο χαρακτηριστικό του είναι το τυφλό μίσος προς τους θεωρούμενους «αντιφρονούντες». Οι πνευματικά ομοιοπαθούντες κάφροι αγελαιοποιούνται, αναζητούν περιθώρια για οργανωμένο και στοχευμένο κλίμα βίας και τρόμου και ηδονίζονται από το τάισμα ενός αισθήματος δύναμης και επιβολής, περιφρονώντας το δικαίωμα στην αντίθετη άποψη.
Το (θεωρούμενο ως) αυταπόδεικτο δεν είναι επιχείρημα και το γεγονός ότι μια ομάδα θερμοκέφαλων νεαρών επιτέθηκε στα τυφλά εναντίον συνανθρώπων τους μόνο και μόνο επειδή επέβαιναν σε αυτοκίνητα που έφεραν πινακίδες του ψευδοκράτους δεν μπορεί παρά να λογίζεται ως χαρακτηριστική, ατόφια περίπτωση χουλιγκανισμού. Η καφρίλα δεν έχει πατρίδα, ούτε ιδεολογία. Έχει μόνο αίτια. Και συνέπειες.
Βρίσκω παντελώς άστοχο να προσδίδεις απευθείας πολιτική χροιά σε φαινόμενα χουλιγκανισμού, αλλά και στα φαινόμενα ακραίου εθνικισμού. Κι ο φασισμός στη βάση του είναι κοινωνικό φαινόμενο ή καλύτερα κοινωνικό σύμπτωμα. Αναδύεται και θάλλει μέσα σε συνθήκες κοινωνικής καταπίεσης, οικονομικής ένδειας, έλλειψης σωστής παιδείας, διαστρέβλωσης και οικειοποίησης του περί δικαίου αισθήματος. Και κατόπιν, φυσικά, σε δεύτερο επίπεδο λαμβάνει πολιτικές διαστάσεις, όπως τα πάντα στη ζωή μας. Όμως το πιο εμετικό, η πραγματική παγίδα και κυριότερος παράγοντας συντήρησης και ευδοκίμησης του φαινομένου είναι η τάση να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, πεδίο ανάπτυξης μικροκομματικών και μικροϊδεολογικών σκοπιμοτήτων.
Τα δέκα τυφλωμένα καφράκια που επηρεάστηκαν από τον Πάμπο τον Σουγιά δεν παύουν να είναι παιδιά. Μπερδεμένα, αλλά παιδιά σε έναν κόσμο που άλλαξε και συνεχίζει να αλλάζει με τέτοια σφοδρότητα που καλούνται να ανακαλύψουν ξανά τα πάντα. Και πρέπει να αντιμετωπιστούν με στοργή ως ανήλικοι παραβάτες κι όχι ως πολιτικό φαινόμενο, που θέτει σε νέα αφετηρία την όποια συζήτηση για το Κυπριακό και που θα αναχθεί σε κυρίαρχη αφήγηση στην κούρσα για τις βουλευτικές εκλογές του 2016, μια κούρσα όπου τα καυσαέρια από το μαρσάρισμα της εκκίνησης έχουν ήδη αρχίσει να μας φλομώνουν.
Οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει επίσης να πάρουν το ρόλο τους σοβαρά και να σκεφτούν καλύτερα τον όρο «υπευθυνότητα» καθώς παρακολουθούν τα κλίμα πόλωσης που άρχισε πάλι να δείχνει τα δόντια του στη δημόσια σφαίρα να μεταφέρεται στα σχολεία, συχνά και μέσω χαρτζηλικωμένων κομματοκουταβιών.
Αν μιλάμε, βέβαια, για την Κύπρο θα πει κανείς ότι είναι στη φύση κάθε κομματικής νομενκλατούρας το πρόστυχο χούι να χώνει παντού τα γλοιώδη πλοκάμια της, σκυλεύοντας πολιτικές ιδεοληψίες και αχνές, κρυφές ή φανερές αντιπαλότητες, συμβάλλοντας έτσι καθοριστικά στη μέχρι το κόκαλο διάβρωση του πολιτικού μας συστήματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου