Μemento theatrum

Θεμιτές οι αντιπαραθέσεις, αλλά να μην πληρώσει το μάρμαρο το PLAY. 

Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου κανονικά θα πρέπει να πληρώνει έναν μόνιμο υπάλληλο, τα καθήκοντα του οποίου θα είναι να ψιθυρίζει καθημερινά στα ευήκοα ώτα των ιθυνόντων τη φράση «memento theatrum». Γιατί δεν πρέπει ούτε στιγμή να ξεχνούν ότι είναι καλλιτεχνικός οργανισμός και να παραμελούν το σκηνικό προϊόν ρίχνοντας αφηρημένοι το βάρος στα ομολογουμένως απαιτητικά αλλά άχαρα καθήκοντα του άτυπου «Υπουργείου Θεάτρου». Βεβαίως ισχύει και το αντίστροφο: δεν έχουν την πολυτέλεια να επικεντρωθούν αποκλειστικά στην καλλιτεχνική παραγωγή εντός του οίκου τους εφόσον εξακολουθούν να επωμίζονται, γενικά, «με την προαγωγή της θεατρικής τέχνης στην Κύπρο». Αυτό, φυσικά, περιλαμβάνει και τον Αναπτυξιακό Τομέα και τις πολύπλευρες δραστηριότητές του.

Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση των εννιά μελών του Διοικητικού Συμβουλίου που έχουν παρατήσει τις δουλειές τους για να ασκούν την πολιτική του οργανισμού, καθορίζοντας τις τύχες εκατοντάδων ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στη βιοτεχνία του θεάτρου στην Κύπρο, όντας και υποχρεωμένοι να βρουν την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στις δύο εξίσου σημαντικές πτυχές των καθηκόντων τους. Και μάλιστα χωρίς να απολαμβάνουν, από την αρχή της θητείας τους, τη ζωτικής σημασίας αρωγή του διευθυντή, αλλά πλέον ούτε την επίσης σημαντική συμβουλευτική αρωγή της Καλλιτεχνικής Επιτροπής. Για την τελευταία, μάλιστα, στη θεατρική πιάτσα ακούγεται ότι στη «νέα εποχή» του ΘΟΚ θεωρείται θεσμός που έχει φάει τα ψωμιά του.

Το άρχειν ήδιστον, δε λέω, αλλά σαν να σωρεύτηκαν πολλά καθήκοντα και σαν να δημιουργήθηκαν πολλές λεπτές ισορροπίες στη θεατρική μας πραγματικότητα, δεν συμφωνείτε; Αναφορικά με την καλλιτεχνική δράση του ίδιου του οργανισμού, το ΔΣ έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό του να παραδώσει ένα επιτυχημένο καλλιτεχνικό προϊόν και θέλει να βελτιώσει ακόμη περισσότερο τη συνταγή της περσινής σεζόν που μέσες- άκρες θεωρεί επιτυχημένη.

Μιας και μιλάμε για επιτυχημένες συνταγές, όμως, είναι απορίας άξιον γιατί ο ΘΟΚ δεν προτίθεται να συνεχίσει τη συνδιοργάνωση του PLAY με το Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Γιατί πιστεύει ότι έχει κλείσει ο κύκλος ενός προγράμματος που προκάλεσε πρωτοφανή άνθηση στην κυπριακή θεατρική γραφή και θεωρείται ορόσημο στην ιστορία του κυπριακού θεάτρου; Ο κύκλος ενός τέτοιου προγράμματος μπορεί να θεωρηθεί ότι κλείνει μόνο όταν υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι ήρθε η ώρα να ανοίξει ένας άλλος, προς την εξέλιξή του. Γιατί ασχέτως με το αν έφτασαν ή αν θα φτάσουν ποτέ στο σανίδι κάποια από τα δεκάδες έργα που προέκυψαν, δημιουργήθηκε μια νέα δυναμική και άρχισε να χτίζεται μια σχέση εκτίμησης και εμπιστοσύνης μεταξύ του δραματουργικού δυναμικού και των επαγγελματικών σχημάτων την οποία εισέπραξε κι άρχισε να αγκαλιάζει και το κοινό.

Εγώ θέλω να πιστεύω ότι οι λόγοι που ώθησαν το ΔΣ του ΘΟΚ στην απόφαση αυτή δεν έχουν –ούτε καν υποσυνείδητα- να κάνουν με τη δημόσια αντιπαράθεση του περασμένου Ιουνίου, που ξεκίνησε όταν το ΚΚΔΙΘ κοινοποίησε ανοιχτή επιστολή εκφράζοντας ανησυχίες για τις ριζικές αλλαγές των θεσμικών πλαισίων που προωθούσε -και τελικά εφάρμοσε- ο ΘΟΚ. Εκτός από τις αλλαγές στον τρόπο εργοδότησης των ηθοποιών και το νέο σχέδιο επιχορηγήσεων «Θυμέλη», το Κέντρο δυσανασχετούσε και για τη θέση του κυπριακού έργου στο νέο ρεπερτόριο του συνδιοργανωτή του.

Κρίνοντας από το ύφος της απάντησης σ’ εκείνη την επιστολή, το ΔΣ τoυ ΘΟΚ δεν μπορούσε να κρύψει πόσο είχε προσβληθεί και πληγωθεί από τη στάση του ΚΚΔΙΘ, το οποίο είναι αποφασισμένο να βρει τρόπους για να συνεχίσει το πρόγραμμα μόνο του. Γεγονός που σημαίνει ότι αν έκλεισε κάτι τον κύκλο του, αυτό είναι η καλή και γόνιμη συνεργασία μεταξύ των δύο οργανισμών.