Περιμένοντάς τον να αποδεσμευτεί

Στο μέσο της θητείας του Νίκου Αναστασιάδη, είναι πια ξεκάθαρο «πόσα απίδια έχει ο σάκος» σχετικά με τις προθέσεις του. 

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, έχει παρέλθει το μισό της θητείας του Νίκου Αναστασιάδη και το διάστημα που απομένει μέχρι να την εξαντλήσει είναι μικρότερο από εκείνο που έχει παρέλθει από την εποχή της ανάληψης των ηνίων της κουτσουρεμένης Δημοκρατίας μας και του «δεσμεύομαι». Για πολλούς ανάμεσά μας ακόμη κι αυτές οι μέρες που απομένουν φαντάζουν ατελείωτες και οπωσδήποτε έχουμε πολλά ακόμη να ζήσουμε μέχρι την αυγή του 2018 –την υγειά μας και την υπομονή μας να ‘χουμε: εξελίξεις (;) στο Κυπριακό, βουλευτικές, δημοτικές εκλογές, γεωπολιτικές και ενεργειακές ζυμώσεις και βέβαια πολλές μικρές και μεγάλες εκπλήξεις κυπριακού τύπου, δυσάρεστες μάλλον, από αυτές που έχουμε συνηθίσει στην πρόσφατη Ιστορία μας.

Το πολιτικό του στίγμα, ωστόσο, όσο να ‘ναι είναι πια διακριτό. Ό,τι ήταν να δείξει το έδειξε. Κι ό,τι ήταν να μη δείξει δεν το έδειξε. Και τολμώ να πω ότι αναφορικά με τον Πολιτισμό έχει δικαιώσει απόλυτα τις προσδοκίες. Οι οποίες ήταν μηδενικές. Και μπορούμε να του συγχωρήσουμε ακόμη και το γεγονός ότι, παρόλο που το να επικρατήσει κανείς του Μαλά και του Λιλλήκα στη συγκεκριμένη συγκυρία ήταν πιο εύκολο από το να κλέψεις γλειφιτζούρι από νήπιο, ο ίδιος επέλεξε την πεπατημένη του διαμοιρασμού υποσχέσεων, εν είδει στραγαλιών, για να φλερτάρει και με την πιο ανέλπιστη ψήφο. Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι στην οικονομία, όλοι κρατούσαν μικρό καλάθι, είχε τα άλλοθι και τις δικαιολογίες στο πιάτο, όμως αυτός έταζε ακόμη και στον Πολιτισμό, έναν τομέα ποτέ δεν προσπάθησε να πείσει κανένα ότι είναι το φόρτε του.

Δεν ξέρω αν προβάρει ήδη μπροστά στον καθρέφτη του τον λόγο που θα εκφωνήσει στο δημαρχείο του Όσλο μαζί με τον συγχωριανό του τον Μουσταφά Ακιντζί στην τελετή απονομής του Νόμπελ Ειρήνης, φρονώ ωστόσο ότι, εξαιρουμένης της οικονομίας, αν επιδείκνυε σε άλλα ζητήματα το 1/100 της βούλησης που –ορθώς, για να μην παρεξηγηθώ- δείχνει για να διεκδικήσει τις πιθανότητες διόρθωσης αυτής της ιστορικής και πολιτικής ανωμαλίας, θα βλέπαμε τη μυλόπετρα να γυρίζει λιγάκι, θα υποχωρούσε αυτή η αίσθηση παντελούς εγκατάλειψης.   

Δε λέω, για πολλά μάτια στη διεθνή κοινότητα –αλλά και στο εσωτερικό- δεν είναι παρά ο ηγέτης μιας κοινότητας, άντε βαριά- βαριά ενός διαιρεμένου κρατιδίου. Π.χ. κατά την επίσκεψη στην Κίνα και τη συμμετοχή του στη Σύνοδο Ασιατικών Πολιτικών Κομμάτων ως ο μοναδικός ηγέτης ευρωπαϊκής χώρας, βρίσκω τουλάχιστον γελοίο να χαρακτηρίζεται ομόλογος με τον Πρόεδρο της διοργανώτριας χώρας, ο πληθυσμός της οποίας είναι 1300 φορές μεγαλύτερος από την Κύπρο και η έκτασή της άλλες χίλιες.

Τι να κάνουμε, όμως, έχει και τα παράδοξά του το διεθνές πλέγμα των διεθνών σχέσεων! Ο Νίκος Αναστασιάδης λογίζεται για ανώτατος πολιτειακός άρχοντας ευρωπαϊκής χώρας και πρέπει να φέρεται ως τέτοιος και να μην αφήνει σημαντικές πτυχές της δημόσιας ζωής να λειτουργούν με αυτόματο πιλότο.

Σε στιγμές αυτοκριτικής (στον καθρέφτη που λέγαμε) μπορεί να δικαιολογεί τον εαυτουλάκο του με το επιχείρημα «έχω πιο σοβαρά πράγματα να κάνω». Δεν θα έπρεπε όμως, έστω από ματαιοδοξία, να διερωτηθεί γιατί ηγέτες κάπως πιο σοβαρών κρατών έχουν διαφορετική προσέγγιση; Όπως π.χ. ο Φρανσουά Ολάντ, που έσυρε μαζί του στην Αθήνα την υπουργό Πολιτισμού, ανέδειξε την πολιτιστική διάσταση της διμερούς σχέσης, προγραμμάτισε επίσκεψη στο Μουσείο της Ακρόπολης και ζήτησε να συναντήσει καλλιτέχνες και διανοούμενους (άλλο αν ο Τσίπρας του έφερε τον… Λαζόπουλο).

Η καραμέλα των αστάθμητων οικονομικών αναποδιών έχει πια λιώσει. Δει δε χρημάτων, αλλά πάνω από όλα είναι το όραμα για τομές, η βούληση να αλλάξεις πράγματα θεσμικά στον τρόπο αντιμετώπισης του Πολιτισμού. Αυτή η βούληση είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι ο Πρόεδρος έχει άλλες προτεραιότητες.