Αν ήμουν εκπρόσωπος οποιασδήποτε εξουσίας η σουρεαλιστική είδηση με τους ένοπλους φραξιονιστές θυραεννιώτες θα ακουγόταν στ’ αυτιά μου σαν τον ύμνο της αγαπημένης μου ομάδας.
Πέρασαν άραγε ανεπιστρεπτί οι μέρες που οι άνθρωποι φανατίζονταν και αντιδρούσαν ορμητικά συνεπαρμένοι από την παραζάλη μιας ευγενικής ιδέας, μιας προοπτικής για αλλαγή; Είναι άραγε το ποδόσφαιρο, ο οπαδισμός, το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σηκώσει από τον καναπέ;
Πόσοι από εμάς άραγε δεν έχουν διερωτηθεί «τι άλλο θα ζήσουμε σ’ αυτόν τον τόπο» και δεν αισθάνθηκαν πολύ σύντομα ότι θα προτιμούσαν να είχαν δαγκώσει τη γλώσσα τους; Γι’ αυτό έχουμε φτάσει στο σημείο, τελικά, να μην μας εκπλήσσει τίποτε. Όρσε λοιπόν κι ένα αντάρτικο πόλεων με ποδοσφαιρικά ελατήρια, έναν επαναστατικό αγώνα από «ένοπλους θυραεννιώτες», να στανιάρεις.
Μα, επιτέλους, αν δεν είναι αυτό ο Υπαρκτός Σουρεαλισμός τότε τι στον κόσμο; Κι αν δεν είναι αυτή η χώρα όπου οι λέξεις ξεφτιλίζονται και χάνουν το νόημά τους δείξτε μου ποια είναι. Επαναστατική οργάνωση που δεν κόπτεται να αναποδογυρίσει με αντισυμβατικά μέσα το σάπιο σύστημα που μας περιβάλλει, αλλά να τρομάξει τους διαιτητές για να σφυρίζουν δίκαια. Το επαναλαμβάνω για να το εμπεδώσω: Ένοπλοι Θυραεννιώτες Αντάρτες της Πόλης. Δεν γίνεται ρε παιδιά, κάποιος μας δουλεύει.
Είναι να αναρωτιέσαι: δεν έχουν σοβαρές ανησυχίες οι άνθρωποι σ’ αυτή τη χώρα; Έχουν λύσει όλα τους τα προβλήματα και ψάχνουν να δημιουργήσουν καινούρια; Δεν έχουν μάθει τίποτε πια; Εξακολουθούν να μη διακρίνουν τι πραγματικά τους φταίει; Τελικά, αυτό που βρομάει γύρω μας είναι οι ψόφιες ιδέες, τα τσαλαπατημένα ιδανικά. Η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.
Δύσκολα κανείς μπορεί να ανάψει μέσα του τη σπίθα της ελπίδας όταν αισθάνεται ότι ζει σε μια χώρα όπου το μόνο πηγαία επαναστατικό ή αντιδραστικό μομέντουμ προέρχεται από τον οπαδισμό. Σίγουρα οι ίδιοι οι οπαδοί αντιμετωπίζουν την ομάδα τους σαν «ιδέα», σαν κάτι «ιερό». Είναι όμως κάτι τόσο «κλειστό» και κενό νοήματος που στην ουσία αυτή η ορμή, αυτή η ενέργεια, πάει εντελώς στράφι.
Προσωπικά, αν ήμουν εκπρόσωπος οποιασδήποτε εξουσίας (εντάξει, εννοώ τις υπόλοιπες τρεις) η σουρεαλιστική είδηση με τους ένοπλους φραξιονιστές θυραεννιώτες θα ακουγόταν στ’ αυτιά μου σαν τον ύμνο της αγαπημένης μου ομάδας. Θα κοιμόμουν το βράδυ ήσυχος ότι κανείς και τίποτε δεν απειλεί τη ζαχαρένια μου κι ότι τα κεκτημένα μου, αλλά κι αυτό το βολικά σάπιο σύστημα το οποίο υπηρετώ δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν: το πόπολο κοιμάται μακάρια και σκεπασμένο στοργικά μ’ ένα πέπλο άγνοιας και αποπροσανατολισμού.
Αναφορικά με τον οπαδισμό, αν δεν είχα λόγους να αμφιβάλλω σοβαρά για την ευφυΐα των εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος, θα είχα αρχίσει να πιστεύω ότι είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα που τον νταντεύει και τον διατηρεί. Γιατί αν πραγματικά ήθελε να τον αντιμετωπίσει, δεν θα έψαχνε για πρόσκαιρες επιδερμικές θεραπείες κάθε φορά που δείχνει εμφατικά τα δόντια του -συχνότατα δηλαδή- αλλά θα προσηλωνόταν στη ρίζα του προβλήματος, το οποίο είναι βαθιά κοινωνικό, αλλά και πνευματικό. Τα φαινόμενα αυτά είναι ενδεικτικά μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε ηθική και πολιτιστική κατάπτωση και αδυνατεί να παρέχει στους πολίτες της πνευματικές διεξόδους.
Η κεντρική διαχείριση των δημοφιλών ομαδικών αθλημάτων δεν έχει καμία σχέση με αθλητικά ιδεώδη, ενώ οι εμπλεκόμενοι συμβάλλουν στη διατήρηση ενός συστήματος που δεν μπανίζει για ισόνομο και δίκαιο, υπερασπιζόμενοι ο καθένας τα μικροσυμφέροντα της ομαδούλας του ή της τσέπης του.
Οι οπαδοί δεν είναι το πρόβλημα. Είναι απλώς ένα σύμπτωμα. Αν τους πείσεις ότι τα πρωταθλήματα διεξάγονται επί ίσοις όροις, αν βελτιώσεις τις συνθήκες στα γήπεδα, δεδομένου ότι σταδιακά θα τους μπολιάσεις με την υγιή φίλαθλη σκέψη, τα προβλήματα θα ελαττωθούν και το ποδόσφαιρο θα επιστρέψει ξανά εκεί που ανήκει: στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου και στη λογική του κερδίζω-χαίρομαι, χάνω-λυπάμαι και η ζωή συνεχίζεται στους κανονικούς της ρυθμούς.
Κι αν τυχόν κάτι με τρώει, αν νιώσω μέσα μου δημιουργική οργή, ή μιαν ευγενή παρόρμηση για πραγματική αλλαγή στην κοινωνία, να μπορώ να αναγνωρίσω από πού προέρχεται και πού πρέπει να το στρέψω.
Πέρασαν άραγε ανεπιστρεπτί οι μέρες που οι άνθρωποι φανατίζονταν και αντιδρούσαν ορμητικά συνεπαρμένοι από την παραζάλη μιας ευγενικής ιδέας, μιας προοπτικής για αλλαγή; Είναι άραγε το ποδόσφαιρο, ο οπαδισμός, το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σηκώσει από τον καναπέ;
Πόσοι από εμάς άραγε δεν έχουν διερωτηθεί «τι άλλο θα ζήσουμε σ’ αυτόν τον τόπο» και δεν αισθάνθηκαν πολύ σύντομα ότι θα προτιμούσαν να είχαν δαγκώσει τη γλώσσα τους; Γι’ αυτό έχουμε φτάσει στο σημείο, τελικά, να μην μας εκπλήσσει τίποτε. Όρσε λοιπόν κι ένα αντάρτικο πόλεων με ποδοσφαιρικά ελατήρια, έναν επαναστατικό αγώνα από «ένοπλους θυραεννιώτες», να στανιάρεις.
Μα, επιτέλους, αν δεν είναι αυτό ο Υπαρκτός Σουρεαλισμός τότε τι στον κόσμο; Κι αν δεν είναι αυτή η χώρα όπου οι λέξεις ξεφτιλίζονται και χάνουν το νόημά τους δείξτε μου ποια είναι. Επαναστατική οργάνωση που δεν κόπτεται να αναποδογυρίσει με αντισυμβατικά μέσα το σάπιο σύστημα που μας περιβάλλει, αλλά να τρομάξει τους διαιτητές για να σφυρίζουν δίκαια. Το επαναλαμβάνω για να το εμπεδώσω: Ένοπλοι Θυραεννιώτες Αντάρτες της Πόλης. Δεν γίνεται ρε παιδιά, κάποιος μας δουλεύει.
Είναι να αναρωτιέσαι: δεν έχουν σοβαρές ανησυχίες οι άνθρωποι σ’ αυτή τη χώρα; Έχουν λύσει όλα τους τα προβλήματα και ψάχνουν να δημιουργήσουν καινούρια; Δεν έχουν μάθει τίποτε πια; Εξακολουθούν να μη διακρίνουν τι πραγματικά τους φταίει; Τελικά, αυτό που βρομάει γύρω μας είναι οι ψόφιες ιδέες, τα τσαλαπατημένα ιδανικά. Η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.
Δύσκολα κανείς μπορεί να ανάψει μέσα του τη σπίθα της ελπίδας όταν αισθάνεται ότι ζει σε μια χώρα όπου το μόνο πηγαία επαναστατικό ή αντιδραστικό μομέντουμ προέρχεται από τον οπαδισμό. Σίγουρα οι ίδιοι οι οπαδοί αντιμετωπίζουν την ομάδα τους σαν «ιδέα», σαν κάτι «ιερό». Είναι όμως κάτι τόσο «κλειστό» και κενό νοήματος που στην ουσία αυτή η ορμή, αυτή η ενέργεια, πάει εντελώς στράφι.
Προσωπικά, αν ήμουν εκπρόσωπος οποιασδήποτε εξουσίας (εντάξει, εννοώ τις υπόλοιπες τρεις) η σουρεαλιστική είδηση με τους ένοπλους φραξιονιστές θυραεννιώτες θα ακουγόταν στ’ αυτιά μου σαν τον ύμνο της αγαπημένης μου ομάδας. Θα κοιμόμουν το βράδυ ήσυχος ότι κανείς και τίποτε δεν απειλεί τη ζαχαρένια μου κι ότι τα κεκτημένα μου, αλλά κι αυτό το βολικά σάπιο σύστημα το οποίο υπηρετώ δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν: το πόπολο κοιμάται μακάρια και σκεπασμένο στοργικά μ’ ένα πέπλο άγνοιας και αποπροσανατολισμού.
Αναφορικά με τον οπαδισμό, αν δεν είχα λόγους να αμφιβάλλω σοβαρά για την ευφυΐα των εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος, θα είχα αρχίσει να πιστεύω ότι είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα που τον νταντεύει και τον διατηρεί. Γιατί αν πραγματικά ήθελε να τον αντιμετωπίσει, δεν θα έψαχνε για πρόσκαιρες επιδερμικές θεραπείες κάθε φορά που δείχνει εμφατικά τα δόντια του -συχνότατα δηλαδή- αλλά θα προσηλωνόταν στη ρίζα του προβλήματος, το οποίο είναι βαθιά κοινωνικό, αλλά και πνευματικό. Τα φαινόμενα αυτά είναι ενδεικτικά μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε ηθική και πολιτιστική κατάπτωση και αδυνατεί να παρέχει στους πολίτες της πνευματικές διεξόδους.
Η κεντρική διαχείριση των δημοφιλών ομαδικών αθλημάτων δεν έχει καμία σχέση με αθλητικά ιδεώδη, ενώ οι εμπλεκόμενοι συμβάλλουν στη διατήρηση ενός συστήματος που δεν μπανίζει για ισόνομο και δίκαιο, υπερασπιζόμενοι ο καθένας τα μικροσυμφέροντα της ομαδούλας του ή της τσέπης του.
Οι οπαδοί δεν είναι το πρόβλημα. Είναι απλώς ένα σύμπτωμα. Αν τους πείσεις ότι τα πρωταθλήματα διεξάγονται επί ίσοις όροις, αν βελτιώσεις τις συνθήκες στα γήπεδα, δεδομένου ότι σταδιακά θα τους μπολιάσεις με την υγιή φίλαθλη σκέψη, τα προβλήματα θα ελαττωθούν και το ποδόσφαιρο θα επιστρέψει ξανά εκεί που ανήκει: στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου και στη λογική του κερδίζω-χαίρομαι, χάνω-λυπάμαι και η ζωή συνεχίζεται στους κανονικούς της ρυθμούς.
Κι αν τυχόν κάτι με τρώει, αν νιώσω μέσα μου δημιουργική οργή, ή μιαν ευγενή παρόρμηση για πραγματική αλλαγή στην κοινωνία, να μπορώ να αναγνωρίσω από πού προέρχεται και πού πρέπει να το στρέψω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου