Είμαι περίεργος πώς –και αν- θα λειτουργήσει το νέο σύστημα αξιολόγησης στα Βραβεία Θεάτρου Κύπρου, όπου τα μέλη της πρωτότυπης επιτροπής ενδέχεται να παραμείνουν άγνωστα μεταξύ τους.
Φαίνεται ότι ο ΘΟΚ πιστεύει πως στην περίπτωση των κριτικών επιτροπών ισχύει πάντοτε η παροιμία «όποιος κοιμάται με σκύλους, ξυπνάει με ψύλλους». Είναι αναπόφευκτος ο επηρεασμός των μελών από τις γόνιμες έως και σουρεαλιστικές συζητήσεις που πραγματοποιούνται στις συνεδρίες, εκεί που αραδιάζονται εντυπώσεις και γνώμες σχετικά με τα χαρακτηριστικά του υπό κρίση προϊόντος.
Με το χρόνο και τη συναναστροφή, η επιτροπή αποκτά τη δική της ανεξάρτητη προσωπικότητα που στο τέλος της ημέρας μπορεί να μην εκφράζει απόλυτα κανένα από τα μέλη. Είναι όμως μέσα από αυτές τις συζητήσεις που ο καθένας καλείται να τεκμηριώσει όσα αποτιμά από κάθε παράσταση, αλλά και να αναλογιστεί πτυχές που δεν του πέρασαν από το μυαλό έως ότου να γίνουν εκείνες οι συζητήσεις.
Προσωπικά, είμαι πολύ περίεργος πώς –και αν- θα λειτουργήσει το νέο σύστημα αξιολόγησης στα Βραβεία Θεάτρου Κύπρου, όπου τα μέλη της πρωτότυπης επιτροπής ενδέχεται να παραμείνουν άγνωστα μεταξύ τους, σε παράλληλες τροχιές, καταδικασμένα (θεωρητικά πάντα) να μη συναντηθούν ποτέ. Εκτός αν γνωρίζονται ήδη ελέω μιας εκ των γνωστών κυπριακών συμπτώσεων, ή αν για λόγους αβρότητας αποφασίσουν να καθίσουν μια ηλιόλουστη μέρη από κοινού σε μια καφετερία και να αρχίσουν να μιλούν περί ανέμων και υδάτων.
Η λογική της κατάργησης των συνεδριάσεων είναι «να μη χειραγωγούνται κάποια μέλη της επιτροπής από κάποια άλλα με ισχυρή προσωπικότητα». Είμαι, όμως, άραγε ο μόνος που πιστεύει πως αν κάποιο μέλος κριτικής επιτροπής έχει τόσο ανίσχυρη προσωπικότητα και καθίσταται εύκολα χειραγωγίσιμο για κάποιο άλλο μέλος, τότε δεν έχει καμία δουλειά σε τέτοιους είδους επιτροπές;
Έστω, όμως, ότι μπορούμε να ζήσουμε –κι εμείς και ο θεσμός- χωρίς συνεδριάσεις. Άλλωστε η πολλή κοινωνικοποίηση όχι απλώς βλάπτει, αλλά ίσως είναι και η ρίζα του κακού. Ζούμε στην εποχή της απομόνωσης και της ακραίας ομφαλοσκόπησης και ζούμε και σε μια χώρα όπου ιδιοσυγκρασιακά ποτέ δεν προκόβουν και δεν αποθεώνονται τα σύνολα, παρά μόνο οι μονάδες. Κυρίως αυτές που πουλούν καλά τον εαυτό τους.
Αυτό που προκαλεί ακόμη περισσότερα ερωτηματικά σε σχέση με το πώς θα λειτουργήσουν οι αλλαγές και πόσο αντιπροσωπευτικό της πραγματικής κρίσης του σώματος της επιτροπής θα είναι το τελικό αποτέλεσμα, είναι ο τρόπος αξιολόγησης. Τα μέλη αφού κοινοποιήσουν την παρουσία τους σε μια παράσταση θα συμπληρώνουν ένα έντυπο βαθμολόγησης το οποίο θα καταθέτουν στον οργανισμό που θα το φυλάσσει στο χρηματοκιβώτιο, ως κόρην οφθαλμού. Στο τέλος της θεατρικής περιόδου θα γίνεται η καταμέτρηση που θα ορίζει τις υποψηφιότητες και το βραβείο, με μοναδική επιφύλλαξη την περίπτωση ισοβαθμίας οπότε και θα γίνεται νέα ψηφοφορία. Ακούγονται ομολογουμένως πολύ «αντικειμενικά» όλα αυτά, όμως στην πράξη θα φανεί αν θα δικαιωθεί ο εμπνευστής.
Ο ΘΟΚ πειραματίζεται και δεν το κρύβει. Ήδη έχει κάνει κάποιες δοκιμές που δεν πιάσανε, όπως η ιδέα της μίας και ενιαίας επταμελούς επιτροπής που λειτούργησε μόλις για μια χρονιά με τον θεσμοθέτη να επιστρέφει αμέσως στον ισχύοντα διαχωρισμό των επιτροπών, που αφορούν τις παραστάσεις για ενήλικες και παιδιά.
* Με αφορμή την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων αρκετοί βγήκαν διαμαρτυρόμενοι να θυμίσουν ότι ο ΘΟΚ καθυστέρησε σημαντικά να ορίσει τη νέα επιτροπή σε μια εποχή που «ψαχνόταν» μέχρι και για το αν θα διατηρήσει ή θα καταργήσει το θεσμό. Μετά τον Δεκέμβριο του 2013 όταν ανακοινώθηκαν οι πρώτες αλλαγές γράφτηκαν αρκετά για το θέμα αυτό κι έχουμε την αίσθηση ότι και ο οργανισμός έκανε κι αυτός την αυτοκριτική του. Το νέο συμβούλιο μπορεί να επικαλεστεί το γεγονός ότι ανέλαβε τον Ιανουάριο και δεν ευθύνεται για το σημαντικό αυτό φάουλ, ωστόσο η όποια συζήτηση για το θέμα θα έπρεπε να αρχίσει και να τελειώσει τότε, όταν κάποιοι θα νομιμοποιούνταν να πουν ότι το δίκαιο θα ήταν να μην υπάρξουν καθόλου βραβεία για τη συγκεκριμένη σεζόν ή να καταργηθεί τελείως ο θεσμός.
Τα μέλη της επιτροπής αισθάνονται ότι λίγο ή πολύ τα όποια κενά έχουν καλυφθεί είτε επειδή κάποιοι είχαν παρακολουθήσει αρκετές από τις «ακάλυπτες» παραστάσεις ως απλοί θεατές, είτε μέσω παρακολούθησης οπτικογραφημένου υλικού. Και δεν έχουμε λόγους να τους αμφισβητήσουμε. Σχεδόν 1,5 χρόνο μετά, πάντως, οι όποιες διαμαρτυρίες φαντάζουν άκαιρες, άσκοπες και άκομψες.
Φαίνεται ότι ο ΘΟΚ πιστεύει πως στην περίπτωση των κριτικών επιτροπών ισχύει πάντοτε η παροιμία «όποιος κοιμάται με σκύλους, ξυπνάει με ψύλλους». Είναι αναπόφευκτος ο επηρεασμός των μελών από τις γόνιμες έως και σουρεαλιστικές συζητήσεις που πραγματοποιούνται στις συνεδρίες, εκεί που αραδιάζονται εντυπώσεις και γνώμες σχετικά με τα χαρακτηριστικά του υπό κρίση προϊόντος.
Με το χρόνο και τη συναναστροφή, η επιτροπή αποκτά τη δική της ανεξάρτητη προσωπικότητα που στο τέλος της ημέρας μπορεί να μην εκφράζει απόλυτα κανένα από τα μέλη. Είναι όμως μέσα από αυτές τις συζητήσεις που ο καθένας καλείται να τεκμηριώσει όσα αποτιμά από κάθε παράσταση, αλλά και να αναλογιστεί πτυχές που δεν του πέρασαν από το μυαλό έως ότου να γίνουν εκείνες οι συζητήσεις.
Προσωπικά, είμαι πολύ περίεργος πώς –και αν- θα λειτουργήσει το νέο σύστημα αξιολόγησης στα Βραβεία Θεάτρου Κύπρου, όπου τα μέλη της πρωτότυπης επιτροπής ενδέχεται να παραμείνουν άγνωστα μεταξύ τους, σε παράλληλες τροχιές, καταδικασμένα (θεωρητικά πάντα) να μη συναντηθούν ποτέ. Εκτός αν γνωρίζονται ήδη ελέω μιας εκ των γνωστών κυπριακών συμπτώσεων, ή αν για λόγους αβρότητας αποφασίσουν να καθίσουν μια ηλιόλουστη μέρη από κοινού σε μια καφετερία και να αρχίσουν να μιλούν περί ανέμων και υδάτων.
Η λογική της κατάργησης των συνεδριάσεων είναι «να μη χειραγωγούνται κάποια μέλη της επιτροπής από κάποια άλλα με ισχυρή προσωπικότητα». Είμαι, όμως, άραγε ο μόνος που πιστεύει πως αν κάποιο μέλος κριτικής επιτροπής έχει τόσο ανίσχυρη προσωπικότητα και καθίσταται εύκολα χειραγωγίσιμο για κάποιο άλλο μέλος, τότε δεν έχει καμία δουλειά σε τέτοιους είδους επιτροπές;
Έστω, όμως, ότι μπορούμε να ζήσουμε –κι εμείς και ο θεσμός- χωρίς συνεδριάσεις. Άλλωστε η πολλή κοινωνικοποίηση όχι απλώς βλάπτει, αλλά ίσως είναι και η ρίζα του κακού. Ζούμε στην εποχή της απομόνωσης και της ακραίας ομφαλοσκόπησης και ζούμε και σε μια χώρα όπου ιδιοσυγκρασιακά ποτέ δεν προκόβουν και δεν αποθεώνονται τα σύνολα, παρά μόνο οι μονάδες. Κυρίως αυτές που πουλούν καλά τον εαυτό τους.
Αυτό που προκαλεί ακόμη περισσότερα ερωτηματικά σε σχέση με το πώς θα λειτουργήσουν οι αλλαγές και πόσο αντιπροσωπευτικό της πραγματικής κρίσης του σώματος της επιτροπής θα είναι το τελικό αποτέλεσμα, είναι ο τρόπος αξιολόγησης. Τα μέλη αφού κοινοποιήσουν την παρουσία τους σε μια παράσταση θα συμπληρώνουν ένα έντυπο βαθμολόγησης το οποίο θα καταθέτουν στον οργανισμό που θα το φυλάσσει στο χρηματοκιβώτιο, ως κόρην οφθαλμού. Στο τέλος της θεατρικής περιόδου θα γίνεται η καταμέτρηση που θα ορίζει τις υποψηφιότητες και το βραβείο, με μοναδική επιφύλλαξη την περίπτωση ισοβαθμίας οπότε και θα γίνεται νέα ψηφοφορία. Ακούγονται ομολογουμένως πολύ «αντικειμενικά» όλα αυτά, όμως στην πράξη θα φανεί αν θα δικαιωθεί ο εμπνευστής.
Ο ΘΟΚ πειραματίζεται και δεν το κρύβει. Ήδη έχει κάνει κάποιες δοκιμές που δεν πιάσανε, όπως η ιδέα της μίας και ενιαίας επταμελούς επιτροπής που λειτούργησε μόλις για μια χρονιά με τον θεσμοθέτη να επιστρέφει αμέσως στον ισχύοντα διαχωρισμό των επιτροπών, που αφορούν τις παραστάσεις για ενήλικες και παιδιά.
* Με αφορμή την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων αρκετοί βγήκαν διαμαρτυρόμενοι να θυμίσουν ότι ο ΘΟΚ καθυστέρησε σημαντικά να ορίσει τη νέα επιτροπή σε μια εποχή που «ψαχνόταν» μέχρι και για το αν θα διατηρήσει ή θα καταργήσει το θεσμό. Μετά τον Δεκέμβριο του 2013 όταν ανακοινώθηκαν οι πρώτες αλλαγές γράφτηκαν αρκετά για το θέμα αυτό κι έχουμε την αίσθηση ότι και ο οργανισμός έκανε κι αυτός την αυτοκριτική του. Το νέο συμβούλιο μπορεί να επικαλεστεί το γεγονός ότι ανέλαβε τον Ιανουάριο και δεν ευθύνεται για το σημαντικό αυτό φάουλ, ωστόσο η όποια συζήτηση για το θέμα θα έπρεπε να αρχίσει και να τελειώσει τότε, όταν κάποιοι θα νομιμοποιούνταν να πουν ότι το δίκαιο θα ήταν να μην υπάρξουν καθόλου βραβεία για τη συγκεκριμένη σεζόν ή να καταργηθεί τελείως ο θεσμός.
Τα μέλη της επιτροπής αισθάνονται ότι λίγο ή πολύ τα όποια κενά έχουν καλυφθεί είτε επειδή κάποιοι είχαν παρακολουθήσει αρκετές από τις «ακάλυπτες» παραστάσεις ως απλοί θεατές, είτε μέσω παρακολούθησης οπτικογραφημένου υλικού. Και δεν έχουμε λόγους να τους αμφισβητήσουμε. Σχεδόν 1,5 χρόνο μετά, πάντως, οι όποιες διαμαρτυρίες φαντάζουν άκαιρες, άσκοπες και άκομψες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου