Αν ήμουν αποδημητικό πουλί όχι μόνο δεν θα στάθμευα στο νησί των διεφθαρμένων και των κανίβαλων, αλλά δεν θα ήθελα ούτε να τους κουτσουλήσω.
Όποιος ελαφρά τη καρδία συμμετέχει στη μαζική και αλόγιστη σφαγή εκατομμυρίων πουλιών μέσω βασανιστικών μεθόδων ανεξέλεγκτης παγίδευσης, δεν μπορεί παρά να λογίζεται ως απολίτιστος και επικίνδυνος. Είτε σκοπός του είναι ξεκάθαρα το κέρδος, είτε τον ώθησε η ανάγκη «να βγάλει ένα κομμάτι ψωμί, βρε αδερφέ» ανήκει ξεκάθαρα σ’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων.
Οι μερακλήδες δε που χλαπακιάζουν τα δύσμοιρα πτηνά με πρωτόγονο γαστρονομικό ενθουσιασμό ή με κρυφή συστολή, όντας έτοιμοι να καλοπληρώσουν μάλιστα για τον «πολύτιμο» μεζέ, δεν είναι απλώς συνένοχοι. Είναι οι ηθικοί αυτουργοί. Διότι ως γνωστόν ο βασικός νόμος της οικονομίας λέει ότι χωρίς ζήτηση δεν υπάρχει και προσφορά ή τουλάχιστον περιορίζεται στο ελάχιστο.
Προσωπικά, αν ήμουν αποδημητικό πουλί όχι μόνο δεν θα στάθμευα στο νησί των διεφθαρμένων και των κανίβαλων, αλλά θα φρόντιζα να αντισταθώ στο ένστικτό μου και να παρεκκλίνω από την πορεία μου για να μην πετάξω ούτε από πάνω: δεν θα ήθελα ούτε να τους κουτσουλήσω.
Τα πουλιά, όμως, δεν παρακολουθούν την κυπριακή επικαιρότητα κι από την άποψη αυτή μπορεί να πει κανείς ότι είναι και τυχερά. Για κακή τους τύχη, όμως, η άτιμη η φύση –που προφανώς δεν τα έχει προβλέψει όλα- τα εξωθεί σε μαζικό ταξίδι προς το θάνατο δύο φορές το χρόνο- μία για να ξεχειμωνιάσουν και μία για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Η άνοιξη μπήκε και άνοιξαν οι δουλειές για όλους τους παράνομους παγιδευτές που τρίβουν τα χέρια τους και περιμένουν με ανυπομονησία τα ιπτάμενα ευρώπουλα να κολλήσουν μαζικά στα δίχτυα και τα ξόβεργα της τσέπης τους. Πολλοί ενδεχομένως είναι αυτοί που διαβάζουν αυτό το κείμενο και ήδη τρέχουν τα σάλια τους σκεπτόμενοι ένα παχουλό κομμάτι από κρέας και κόκαλα να λιανίζεται στον ουρανίσκο τους. Είναι το λίπος που φύλαξε το πουλί για το δύσκολο και απαιτητικό ταξίδι των χιλιάδων χιλιομέτρων.
Με την ίδια σχεδόν φυσική παρόρμηση, ο Πτηνολογικός Σύνδεσμος επιλέγει αυτή την εποχή για να ανακινήσει ένα θέμα με σοβαρές οικολογικές, οικονομικές, κοινωνικές, ηθικές αλλά και πολιτικές προεκτάσεις.
Η ηθική διάσταση του θέματος δεν εξαντλείται στην κατανάλωση του κρέατος ενός πουλιού που στην τελική είναι και περαστικό από τα μέρη μας και δεν αποτελεί περίπτωση ενδημικού είδους. Η περίπτωση αυτών των πουλιών δεν έχει καμία σχέση με την –επίσης πονεμένη- υπόθεση του κυνηγιού, ενός χόμπι που δοξάζεται στη Χώρα των Σαρκοφάγων όσο σε λίγα σημεία στον πλανήτη. Εδώ μιλάμε για μια μαζική μη επιλεκτική παγίδευση που επηρεάζει 152 διαφορετικά είδη πουλιών, εκ των οποίων τα 78 απειλούμενα. Τα περισσότερα δεν τρώγονται καν.
Το διεθνές ρεζιλίκι κάθε άλλο παρά πτοεί τους εμπλεκόμενους αλλά και μέρος της κοινής γνώμης. Ίσα- ίσα ερεθίζει και τα γνωστά συμπλεγματικά «πατριωτικά» αντανακλαστικά που γεννούν εχθρούς και αντιπάλους και οδηγούν σε ατυχείς συγκρίσεις με το κυνήγι της αλεπούς ή των ανθρώπων.
Το γεγονός ότι όχι μόνο το Κράτος που έχει τη θεσμική ευθύνη για την πάταξη του φαινομένου, αλλά και ολόκληρη η τοπική κοινωνία επιδεικνύει τόση ανοχή σ’ ένα απαράδεκτο έγκλημα για το οποίο μάς έχουν κράξει στο παγκόσμιο, αποτελεί μέρος του γενικότερου προβλήματος το οποίο είναι καθαρά πνευματικό. Η επιστήμη και η φιλοσοφία έχουν ήδη σηκώσει τα χέρια εδώ και καιρό.
Όποιος ελαφρά τη καρδία συμμετέχει στη μαζική και αλόγιστη σφαγή εκατομμυρίων πουλιών μέσω βασανιστικών μεθόδων ανεξέλεγκτης παγίδευσης, δεν μπορεί παρά να λογίζεται ως απολίτιστος και επικίνδυνος. Είτε σκοπός του είναι ξεκάθαρα το κέρδος, είτε τον ώθησε η ανάγκη «να βγάλει ένα κομμάτι ψωμί, βρε αδερφέ» ανήκει ξεκάθαρα σ’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων.
Οι μερακλήδες δε που χλαπακιάζουν τα δύσμοιρα πτηνά με πρωτόγονο γαστρονομικό ενθουσιασμό ή με κρυφή συστολή, όντας έτοιμοι να καλοπληρώσουν μάλιστα για τον «πολύτιμο» μεζέ, δεν είναι απλώς συνένοχοι. Είναι οι ηθικοί αυτουργοί. Διότι ως γνωστόν ο βασικός νόμος της οικονομίας λέει ότι χωρίς ζήτηση δεν υπάρχει και προσφορά ή τουλάχιστον περιορίζεται στο ελάχιστο.
Προσωπικά, αν ήμουν αποδημητικό πουλί όχι μόνο δεν θα στάθμευα στο νησί των διεφθαρμένων και των κανίβαλων, αλλά θα φρόντιζα να αντισταθώ στο ένστικτό μου και να παρεκκλίνω από την πορεία μου για να μην πετάξω ούτε από πάνω: δεν θα ήθελα ούτε να τους κουτσουλήσω.
Τα πουλιά, όμως, δεν παρακολουθούν την κυπριακή επικαιρότητα κι από την άποψη αυτή μπορεί να πει κανείς ότι είναι και τυχερά. Για κακή τους τύχη, όμως, η άτιμη η φύση –που προφανώς δεν τα έχει προβλέψει όλα- τα εξωθεί σε μαζικό ταξίδι προς το θάνατο δύο φορές το χρόνο- μία για να ξεχειμωνιάσουν και μία για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Η άνοιξη μπήκε και άνοιξαν οι δουλειές για όλους τους παράνομους παγιδευτές που τρίβουν τα χέρια τους και περιμένουν με ανυπομονησία τα ιπτάμενα ευρώπουλα να κολλήσουν μαζικά στα δίχτυα και τα ξόβεργα της τσέπης τους. Πολλοί ενδεχομένως είναι αυτοί που διαβάζουν αυτό το κείμενο και ήδη τρέχουν τα σάλια τους σκεπτόμενοι ένα παχουλό κομμάτι από κρέας και κόκαλα να λιανίζεται στον ουρανίσκο τους. Είναι το λίπος που φύλαξε το πουλί για το δύσκολο και απαιτητικό ταξίδι των χιλιάδων χιλιομέτρων.
Με την ίδια σχεδόν φυσική παρόρμηση, ο Πτηνολογικός Σύνδεσμος επιλέγει αυτή την εποχή για να ανακινήσει ένα θέμα με σοβαρές οικολογικές, οικονομικές, κοινωνικές, ηθικές αλλά και πολιτικές προεκτάσεις.
Η ηθική διάσταση του θέματος δεν εξαντλείται στην κατανάλωση του κρέατος ενός πουλιού που στην τελική είναι και περαστικό από τα μέρη μας και δεν αποτελεί περίπτωση ενδημικού είδους. Η περίπτωση αυτών των πουλιών δεν έχει καμία σχέση με την –επίσης πονεμένη- υπόθεση του κυνηγιού, ενός χόμπι που δοξάζεται στη Χώρα των Σαρκοφάγων όσο σε λίγα σημεία στον πλανήτη. Εδώ μιλάμε για μια μαζική μη επιλεκτική παγίδευση που επηρεάζει 152 διαφορετικά είδη πουλιών, εκ των οποίων τα 78 απειλούμενα. Τα περισσότερα δεν τρώγονται καν.
Το διεθνές ρεζιλίκι κάθε άλλο παρά πτοεί τους εμπλεκόμενους αλλά και μέρος της κοινής γνώμης. Ίσα- ίσα ερεθίζει και τα γνωστά συμπλεγματικά «πατριωτικά» αντανακλαστικά που γεννούν εχθρούς και αντιπάλους και οδηγούν σε ατυχείς συγκρίσεις με το κυνήγι της αλεπούς ή των ανθρώπων.
Το γεγονός ότι όχι μόνο το Κράτος που έχει τη θεσμική ευθύνη για την πάταξη του φαινομένου, αλλά και ολόκληρη η τοπική κοινωνία επιδεικνύει τόση ανοχή σ’ ένα απαράδεκτο έγκλημα για το οποίο μάς έχουν κράξει στο παγκόσμιο, αποτελεί μέρος του γενικότερου προβλήματος το οποίο είναι καθαρά πνευματικό. Η επιστήμη και η φιλοσοφία έχουν ήδη σηκώσει τα χέρια εδώ και καιρό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου