Το ψευδοκράτος, οι ψευδάνθρωποι και οι ψευδαισθήσεις

Άραγε, κερδίζουμε όσα νομίζουμε ότι κερδίζουμε διατηρώντας και προτάσσοντας πεισματικά τις ψευδαισθήσεις μας μαζί με τις σχολαστικές ξύλινες ορολογίες;

Πριν από λίγες μέρες οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες έστειλαν ντιρεκτίβα στους Κύπριους σκηνοθέτες και παραγωγούς, «των οποίων οι ταινίες έχουν χρηματοδοτηθεί από το Κράτος», να μη συμμετάσχουν στο Golden Island International Film Festival (GIIFF) που πραγματοποιείται τον Νοέμβριο στην κατεχόμενη Κύπρο. Κι αυτό επειδή, όπως επισημαίνεται, η συμμετοχή Ελληνοκυπρίων σκηνοθετών σε διοργανώσεις στην κατεχόμενη Κύπρο «ελλοχεύει τον κίνδυνο έμμεσης αναγνώρισης του ψευδοκράτους».

Το γεγονός ότι η επίσημη υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού διατυπώνει, απευθυνόμενη στην Ένωση Σκηνοθετών, τη συγκεκριμένη σύσταση ειδικότερα προς όσους κινηματογραφιστές έχουν επιχορηγηθεί -για ταινίες στις οποίες ουσιαστικά το κράτος είναι συμπαραγωγός- δεν αφορά, βέβαια, κάποιο είδος υπόνοιας ή εκβιασμού σε σχέση με αιτήσεις των δημιουργών για χρηματοδότηση μελλοντικών ταινιών τους. Απλώς, οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες θέλουν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, έχοντας φάει στη μάπα, όπως όλοι μας, όλη αυτή την αυστηρή διπλωματική τυπολατρία που προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα του 1974 και φαντάζει κάθε χρόνο όλο και πιο κωμική και κορεσμένη.

Στην ιδέα ότι η αιμοβόρα κοινή γνώμη θα πληροφορηθεί για μια χρηματοδοτούμενη από το κυπριακό κράτος ταινία που προβάλλεται σε «διεθνές» φεστιβάλ στα κατεχόμενα, τούς πιάνει κρύος ιδρώτας εκεί στις Πολιτιστικές Υπηρεσίες. Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, δικαίως. Στην Κύπρο ζούμε.

Το ζήτημα, όμως, είναι ότι οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες ξεκινούν την επιστολή τους προς τους Ελληνοκύπριους σκηνοθέτες προτάσσοντας τον μεγάλο τους καημό, που είναι ότι το GIIFF «εμφανίζεται ως ‘Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κύπρου’» γεγονός που -άκουσον, άκουσον- «δημιουργεί ανταγωνισμό και αντίπραξη προς το Επίσημο Κρατικό Διεθνές Φεστιβάλ «Κινηματογραφικές Μέρες Κύπρου»! Είναι γνωστό ότι δεν μας αρέσει ο ανταγωνισμός εδώ στην Κύπρο, τον αποφεύγουμε γιατί μας σκορσάρει.

Το εν λόγω Φεστιβάλ, που κάνει φέτος το παρθενικό του βήμα, δεν χρησιμοποιεί στον τίτλο του πουθενά τη λέξη «Κύπρος» ή «Κυπριακός/ή/ό», ούτε στο στοχολόγιό του κάνει κάπου αναφορά στην «ΤΔΒΚ» ούτε ορολογεί με ύποπτο πολιτικό προσανατολισμό. Είναι λες και -επιφανειακά τουλάχιστον- επιδιώκει να απαρνηθεί οποιαδήποτε τριβή με πολιτικές τροχαλίες. Διοργανώνεται από τις 7 μέχρι τις 13 Νοεμβρίου και προγραμματίζει προβολές στις κατεχόμενες Λευκωσία, Κερύνεια και Αμμόχωστο, ενώ ανάμεσα στους χώρους που θα φιλοξενήσει τις προβολές και τις παράλληλες εκδηλώσεις είναι το Ινστιτούτο Γκαίτε και το αντικρινό Σπίτι της Συνεργασίας, με τους διοργανωτές να δίνουν έμφαση στο γεγονός ότι μέρος των εκδηλώσεων θα πραγματοποιηθεί στην Ουδέτερη Ζώνη της Λευκωσίας.

Κανείς, βέβαια, δεν μπορεί να είναι τόσο αφελής ώστε να υποτιμήσει τις πολιτικές προεκτάσεις ενός διεθνούς φεστιβάλ κινηματογράφου, έστω και μικρής εμβέλειας, το οποίο λαμβάνει χώρα σ’ ένα γεωγραφικό μόρφωμα που φωνασκεί μάταια εδώ και δεκαετίες για λίγα ψίχουλα πολιτικής υπόστασης, στην προσπάθειά του να νομιμοποιήσει τοξικά γεωπολιτικά τετελεσμένα.

Αναρωτιέμαι, όμως, αν πράγματι κερδίζουμε όσα νομίζουμε ότι κερδίζουμε διατηρώντας και προτάσσοντας πεισματικά τις ψευδαισθήσεις μας μαζί με τις σχολαστικές ξύλινες ορολογίες. Και αναρωτιέμαι σε ποιο βαθμό εκτός του wannabe κράτους και των αξιωμάτων του υπολογίζουμε ότι μπορούμε να βάζουμε εισαγωγικά ή το συνθετικό «ψευδό-» μπροστά και από τους ανθρώπους και το απαύγασμα των καθημερινών κοινωνικών και πνευματικών τους αναγκών.

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις την αποτελεσματικότητα των αντανακλαστικών μας, το πώς πεταγόμαστε από την καρέκλα όταν διαπιστώνουμε ότι οι… ψευδοσυμπατριώτες μας ορισμένες φορές φέρονται σαν κανονική (και όχι «ψευδό-») κοινότητα και σαν να έχουν κανονικές ανάγκες σαν όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους με αναγνωρισμένη χώρα.

Και μπορεί να βάζουμε ένα «ψευδό-» μπροστά από τα πανεπιστήμιά τους και να ξεμπερδεύουμε, αλλά δεν μπορούμε να καταπιούμε το ίδιο εύκολα π.χ. να διοργανώνουν φανφαρονικές συναυλίες διεθνούς φήμης μουσικών. Δεν θα αρκούσε να τις βαφτίζαμε «ψευδοσυναυλίες», γι’ αυτό βάλαμε λυτούς και δεμένους σε πολιτικο-διπλωματικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο… κοινωνικής δικτύωσης για να τις αποτρέψουμε.

Ή στην περίπτωση του GIIFF τώρα, ακόμη κι αν μας τη δώσει και αποκαλέσουμε γελοιωδώς μια διοργάνωση κινηματογράφου «ψευδοφεστιβάλ», αναρωτιόμαστε αν αρκεί να σταυρώσουμε τα δάχτυλα για να πιάσει τόπο κι έξω από τον αυτιστικό μας μικρόκοσμο το δίκαιο των πολιτικών αιτημάτων μας.