Μήπως να το αφήναμε για το 2030;

Δεν είναι κακό να είναι κανείς αισιόδοξος, έχει σημασία όμως πρώτιστα να είναι σοβαρός.

Τραλαλά-τραλαλό. Αυτή είναι η πιο ταιριαστή έκφραση που μου έρχεται στο μυαλό εισπράττοντας το… κλίμα αισιοδοξίας που εκπέμπουν το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού και η διοίκηση του Πάφος 2017. Δεν λέω ότι είναι κακό να είναι κανείς αισιόδοξος, κιμπάρης και να αποπνέει αυτοπεποίθηση, έχει σημασία όμως πρώτιστα να είναι σοβαρός.

Αν μαθαίναμε ότι η συζήτηση που έγινε στα γραφεία του Οργανισμού και το κλίμα αισιοδοξίας που έσταζε από το ταβάνι αφορούσε την επόμενη διοργάνωση Πολιτιστικής Πρωτεύουσας που αναλαμβάνει η Κύπρος, εκεί στο 2030, θα μπορούσε να στέκει. Το ζήτημα όμως εδώ είναι ότι έχουν παρέλθει δύο γεμάτα χρόνια, βρισκόμαστε ήδη στο μέσον της διαδρομής κι ακόμη αναλωνόμαστε σε ευχολόγια και ευσεβοποθισμούς.

Δεν είχα τη χαρά να είμαι από κάπου και να ακούω την εθιμοτυπική συζήτηση που είχαν ταμπουρωμένοι μέσα στα γραφεία στην Πάφο και να έχω να γράφω από αυτή τη στήλη μέχρι το 2027, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα την έλεγε κανείς και «δεξαμενή σκέψης». Κρίνοντας από τις βαυκαλιστικές και χαριεντιστικές δηλώσεις του υπουργού Παιδείας και του προέδρου του ΔΣ του Πάφος 2017, αυτό μπορώ να συμπεράνω.

Ο Κώστας Καδής δεν είναι έμπειρος πολιτικός γι’ αυτό και υπέπεσε σ’ αυτό το επικοινωνιακό lapsus. Αρκέστηκε να αραδιάζει πάλι τα αναμενόμενα νερόβραστα «θα» («το Υπουργείο ΘΑ προσφέρει πολυδιάστατη και ποικιλότροπη στήριξη στην προσπάθεια» -τα κεφαλαία δικά μου) και υπενθύμισε στην κοινή γνώμη ότι «η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης δεν είναι μόνο υπόθεση της Πάφου αλλά ολόκληρης της Κύπρου» κι ότι «αν πάει καλά το Πάφος 2017 θα πάει καλά γενικότερα και η Κύπρος».

Και το πιο εξωφρενικό δεν είναι ότι η «ανάλυση» αυτή θα μπορούσε να γίνει κάλλιστα σε μια αίθουσα νηπιαγωγείου και συνεπώς έξω από τα γραφεία του Πάφος 2017 οι λέξεις φάνταζαν έρμαιο του ανέμου. Είναι ότι κοντεύουμε στο 2015 κι ακόμη ο υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού αισθάνεται την ανάγκη να υπογραμμίσει τα αυτονόητα. Γιατί το γεγονός ότι ο θεσμός της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας αφορά ολόκληρη τη χώρα ήταν αυτονόητο από τη μέρα που θεσπίστηκε, πόσω μάλλον όταν τον αναλαμβάνει ένα μικροσκοπικό, ημικατεχόμενο κρατίδιο.

Συνεπώς, λέω εγώ, ο Υπουργός δεν αισθάνεται ότι είναι και τόσο αυτονόητο στην πραγματικότητα. Νιώθει ότι χρειάζεται να το πει, να το ξαναπεί και να το ουρλιάξει αν είναι δυνατόν, αφού υπάρχουν βαρήκοα ώτα που λαμβάνουν αποφάσεις τα οποία δεν δείχνουν –με πράξεις, γιατί από λόγια χορτάσαμε- να θέλουν να ακούσουν.

Δεν ισχυρίζομαι ότι στην Πάφο δεν κουνιέται φύλλο και όλοι κάθονται με σταυρωμένα χέρια κοιτάζοντας το ρολόι για το 2017. Πράγματι, όπως διαπίστωσε και ο Υπουργός, έχει γίνει αρκετή δουλειά και πράγματι η τοπική κοινωνία, θέλοντας και μη, έχει αρχίσει σιγά-σιγά να μπαίνει στο πνεύμα.

Αυτό που λέω είναι ότι έχοντας εξαρχής πολλές ελλείψεις και αδυναμίες ως πόλη, τις οποίες κατάφερε με έναν αξιοζήλευτο ελιγμό να μετατρέψει σε πλεονεκτήματα, έχοντας ήδη χάσει πολύτιμο χρόνο περνώντας π.χ. από μύρια μικροπολιτικά κύματα τον διορισμό του Διοικητικού Συμβουλίου, ή καθυστερώντας τη στελέχωση με βασικούς συντελεστές όπως ο καλλιτεχνικός και ο εκτελεστικός διευθυντής, προσκρούοντας στη συνέχεια με τα μούτρα πάνω στην οικονομική κρίση αλλά και στις πρόσφατες περιπέτειες του δημάρχου με τη Δικαιοσύνη, πλέον η διαμορφωθείσα κατάσταση μοιάζει με έναν απροσπέλαστο Γολγοθά.

Η διαδρομή παραμένει μακρά και ανηφορική και, συμφωνώ ότι πλέον δεν έχουμε την πολυτέλεια να αποσπούμε την αυτοσυγκέντρωση των εμπλεκομένων υποδεικνύοντας συνεχώς το πολύτιμο χαμένο έδαφος. Τα βασικά έχουν γίνει, υπάρχει μια οργανωτική δομή, υπάρχουν ιδέες, οράματα, το νερό έχει αρχίσει να κυλάει.

Καλό είναι ωστόσο να περάσουμε έμπρακτα στο επόμενο στάδιο που είναι η περαιτέρω συμβολή στη διαμόρφωση του πολιτιστικού γίγνεσθαι σε τοπικό και παγκύπριο επίπεδο, να αρχίσουμε να συζητάμε πλέον για έργα, αλλά και για τις παραμέτρους του θεσμού σε σχέση με μια μακρόπνοη πολιτιστική πολιτική.