Εμείς κοιμόμαστε και η αναδιάρθρωση δουλεύει

Δεν αποκλείεται τώρα που εσύ σκοτώνεις την ώρα σου διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, ο κρατικός μηχανισμός να βρίσκεται επί ποδός για την εγκαθίδρυση της εθνικής πολιτιστικής πολιτικής.

Ουδέν νεώτερον από το μέτωπο της αναδιάρθρωσης στον Πολιτισμό, φίλτατε αναγνώστη. Μην μπεις στον κόπο να διαβάσεις παρακάτω γιατί δεν υπάρχουν νέα σήμερα. Ούτε και αύριο, δηλαδή, θα έπρεπε να περιμένεις τίποτε ζουμερά νέα, ίσως να φταίω κι εγώ που δεν κάνω φαίνεται και τόσο καλά τη δουλειά μου –τι να πω;

Δεν αποκλείεται δηλαδή, τώρα που εσύ σκοτώνεις την ώρα σου διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, ο κρατικός μηχανισμός να βρίσκεται επί ποδός, σε πλήρη εγρήγορση –να μην πω και σε οργασμό– προσπαθώντας να προλειάνει το έδαφος για την εγκαθίδρυση της εθνικής πολιτιστικής πολιτικής. Στη θέση σου δεν θα γελούσα, δεν πρέπει να ξεχνάς ότι μας έχει ήδη τρίξει τα δόντια η Παγκόσμια Τράπεζα και μας έχει συστήσει να κάνουμε το πρόδηλο, αυτό που έπρεπε να έχουμε κάνει εδώ και δεκαετίες και το κοσκινίζουμε εδώ και πολλά έτη γιατί φοβόμαστε να το ζυμώσουμε.

Τείνω να καταλήξω στο ασφαλές συμπέρασμα, φίλτατε, ότι η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι γένους θηλυκού. Στο συνειρμό αυτό με οδηγεί το πνεύμα του βασιλιά των ατακαδόρων Όσκαρ Ουάιλντ, που επέμενε ότι οι γυναίκες έχουν τόσο καταπληκτική διαίσθηση, που καταλαβαίνουν τα πάντα εκτός από το αυτονόητο. Το αυτονόητο εν προκειμένω, για να μη γενικεύουμε, είναι η ανάγκη αναδιάρθρωσης του Πολιτισμού.

Και μόνο πικρή μπορεί να φαντάζει η διαπίστωση ότι περιμέναμε τους βαρβάρους, ως μια κάποια λύση, για να μας υποδείξουν αυτό που βρόνταγε εδώ και δεκαετίες στου κουφού την πόρτα και ακούγεται πλέον περίπου σαν «εισπνοή, εκπνοή, εισπνοή, εκπνοή…»

Για να δεις τη γενική εικόνα, θέλω να σου υπενθυμίσω ότι το διεθνές χρηματοπιστωτικό ίδρυμα ιδρύθηκε για να λειτουργεί ως πάροχος οικονομικής και τεχνικής βοήθειας σε αναπτυσσόμενες χώρες. Για να καταλάβω κι εγώ μαζί σου, έχοντας ήδη «σώσει» τη λατινική Αμερική και την υποσαχάρια Αφρική, είπαν να απλώσουν τα πλοκάμια και πάνω από τη Σαχάρα –όχι πολύ μακριά από την Αφρική– κι έχοντας κάνει ήδη τους λογαριασμούς τους, αυτοί οι αυστηρά λογιστικά και υπολογιστικά σκεπτόμενοι τεχνοκράτες έφτασαν στο σημείο να μας θυμίσουν ότι κάτι έχουμε ξεχάσει, με στόχο θεωρητικά να επέλθει η πολυθρύλητη ανάπτυξη.

Αφού εμείς λοιπόν κάναμε συνειδητά την επιλογή μας στο δίλημμα «αντιστέκεσαι ή το απολαμβάνεις» στον προκαλυμμένο βιασμό που μας έλαχε, λουζόμαστε τις θεραπείες-σοκ των πιστωτών μουρμουρίζοντας κατάρες μέσα από τα δόντια για την κακή μας τύχη. Μέσα στον πόνο και το ζόρι μας, όμως, καλό είναι να βρούμε την ψυχραιμία να διακρίνουμε ότι κάτι –διάολε– τρέχει όταν και οι πιο στυγνοί μπακάληδες με τις πιο επιθετικές και σχεδόν αντιδημοκρατικές διαθέσεις χρειάζεται να μας υποδείξουν ότι μια μικρή, τόση δα, σχέση με την «ανάπτυξη» θα πρέπει να έχει και ο Πολιτισμός –ακόμη και μέσα σε μια ασταθή, εύθραυστη και κερδοσκοπική οικονομία.

Θέλω, λοιπόν, να πιστεύω ότι εμείς κοιμόμαστε και η τύχη μας δουλεύει. Ο αρμόδιος για τον Πολιτισμό Υπουργός διαβεβαίωνε το καλοκαίρι ότι ήταν θέμα μερικών εβδομάδων για να αρχίσει να ξεκαθαρίζει το τοπίο σε σχέση με τη δομική αναδιάρθρωση και τη διοικητική ανασυγκρότηση του τομέα. Στα πρώτα στάδια της διαδικασίας, μάλιστα, καθώς ακόμη μελετούνται οι οικονομικές, τεχνικές και λειτουργικές πτυχές του όλου εγχειρήματος, θα έπρεπε να εμπλακούν σε κοινωνικό διάλογο και οι εταίροι του Πολιτισμού.

Αν κι εσύ λοιπόν μοιράζεσαι μαζί μου την αίσθηση ότι κάτι τέτοιο δεν έχει ακόμη αρχίσει να γίνεται, κι αφού είμαστε και οι δύο καλοπροαίρετοι, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οφείλεται στην παροιμιώδη διακριτικότητα που χαρακτηρίζει την εκάστοτε κυπριακή πολιτική ηγεσία.