Δεύτε λάβετε σκότος

Όπως κατάπιαν την εξωφρενική διαπίστωση ότι η Γη δεν είναι επίπεδη, έτσι θα μάθουν να δέχονται και τη διαφορετικότητα.

Οι σκοταδιστές που επιμένουν να τσουβαλιάζουν μια μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας μόνο και μόνο για τις ερωτικές τους προτιμήσεις, δεν θα έπρεπε να βάζουν τη λέξη «αγάπη» στο στόμα τους. Τραβάνε κι αυτοί τα δογματικά, υπαρξιακά και ψυχοπαθητικά τους ζόρια, θα πει κάποιος επιεικής και στην τελική θα το βρούνε από τον Θεό που πιστεύουν ή αλλιώς από τη συνείδησή τους. Αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του, όμως και γίνει κανένα θερμό επεισόδιο αυτές τις μέρες στο περιθώριο των εκδηλώσεων, θα δεχτούν να αναλάβουν την ηθική αυτουργία;

Ο αυτοπροσδιοριζόμενος ως πνευματικός ποιμήν και διάκονος της αλήθειας που επιλέγει να γίνει ρέκτης της προκατάληψης και της μισαλλοδοξίας, ουσιαστικά εξισώνοντας την ομοφυλοφιλία με τον νοσηρότερο ηθικό ξεπεσμό, θα έπρεπε να έχει την ευφυΐα να εκτιμήσει ότι ένα τέτοιο ισοπεδωτικό κήρυγμα μίσους μόνο τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα θα μπορούσε να έχει.

Ναι, ακόμη και σε μια κοινωνία όπως η κυπριακή, που είναι πολύ άγουρη ακόμη πάνω στη διαχείριση ζητημάτων σεξουαλικής ταυτότητας. Ακόμη και σε μια κοινωνία κατ’ ουσίαν ομοφοβική οι θιασώτες της συμπλεγματικής ρητορικής της διάκρισης δεν αισθάνονται καθόλου άνετα συναισθανόμενοι ότι ένα ακόμη από τα κατά καιρούς «κάστρα» που διατηρούσε τα σκήπτρα τους ανά τους αιώνες έχει αρχίσει να τρίζει.

Όπως όμως κατάπιαν την εξωφρενική διαπίστωση ότι η Γη δεν είναι επίπεδη, έτσι θα μάθουν να δέχονται και τη διαφορετικότητα, αυτή που σέβεται, δεν προσβάλει, δεν βλάπτει κανέναν, αλλά αποτελεί συνειδητή αποδοχή του εαυτού. Έπρεπε να φτάσει το 2014 για να δούμε Φεστιβάλ Υπερηφάνειας στην Κύπρο και καλό είναι όσοι αρνούνται να παραδεχτούν ότι ζούμε σε μια οπισθοδρομική κοινωνία να αναλογιστούν τη δική τους αντιμετώπιση πάνω στην πραγματικότητα που προκύπτει από αυτή την εξέλιξη.

Ακόμη και άνθρωποι με προοδευτικές καταβολές και καλή θέληση δυσκολεύονται να κρύψουν τη δυσπιστία και τη δυσφορία τους για τη διοργάνωση αυτή και τον σκοπό της προτάσσοντας γελοία επιχειρήματα του τύπου «γιατί δεν βγαίνουν κι όλοι οι γαλανομάτηδες να δηλώσουν την περηφάνεια τους;».

Ο κύριος λόγος που θεσμοθετήθηκε το gay pride παγκοσμίως, όμως, δεν είναι για να διαλαλήσουν οι ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί κ.λπ. κ.λπ. τη διαφορετικότητα ή την ιδιαιτερότητά τους και να μας την πουν εμάς των… συμβατικών. Είναι η πυροδότηση ενός κοινωνικού διαλόγου που θα συμβάλει στην εξουδετέρωση των αρνητικών στερεοτύπων και της κοινωνικής απόρριψης, πραγματικότητες που εγκλωβίζουν και ταλανίζουν τα άτομα ΛΟΑΤ.

Στην περίπτωση της Κύπρου ο διάλογος αυτός είναι κάτι παραπάνω από γόνιμος και χρήσιμος. Είναι απαραίτητος προκειμένου να ξεριζώσουμε όλοι τις προκαταλήψεις μας, ακόμη και τις πιο βαθιές, αυτές που δεν φαίνονται με γυμνό μάτι, αλλά εκφράζονται άλλοτε ήπια, άλλοτε έντονα, κάθε φορά που εμπλεκόμαστε σε μια τέτοια συζήτηση. Αυτό που ζούμε αυτές τις μέρες δεν είναι «μόδα» και δεν πρέπει να γίνει η λυδία λίθος που θα εξωτερικεύσει τα κόμπλεξ μας.

Όταν οι ΛΟΑΤ θα νιώθουν όλοι ελεύθεροι να «βγουν από την ντουλάπα», άνετοι να ζουν ανάμεσά μας και χωρίς να αισθάνονται στη ράχη τους το επίμονο εχθρικό βλέμμα της απόρριψης και της δυσπιστίας, χωρίς να εκλαμβάνουν καν τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις ως «ιδιαιτερότητα», τότε και μόνο τότε αυτού του είδους οι διοργανώσεις δεν θα έχουν κανένα νόημα και θα μοιάζουν πραγματικά με ένα «ανόσιο και αφύσικο καρναβάλι».