Μάλλον θα έχουν μπερδέψει τις χρονολογίες

Η «έμπρακτη» βοήθεια προς το Pafos2017 πρέπει να φύγει άμεσα από τη σφαίρα της αερολογίας και να περάσει στη σφαίρα της πράξης. 

H κλεψύδρα βρίσκεται ήδη σχεδόν στη μέση και οι ταλαίπωροι ιθύνοντες του Pafos2017 βρίσκονται ακόμη στη φάση της άγρας υποσχέσεων. Για παράδειγμα, αναζητούν στο πρόσωπο της Βουλής το ύστατο αποκούμπι, μήπως και εξασφαλίσουν έστω κάποιες δεσμεύσεις προκειμένου η Πολιτεία να υλοποιήσει όσα έταξε στο πρότζεκτ της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας.

Ευτυχώς δηλαδή που πέσαμε και σε Πάφιο πρόεδρο της Βουλής –κοντεύουν και οι εκλογές- και κουνήθηκε ένα μικρό ξερό φυλλαράκι στο ατάραχο δέντρο της ανίκητης κυπριακής τσαπατσουλιάς. Θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, χαλαρά, χωρίς να βιαστούμε και χωρίς να κουραστούμε κι ό,τι είναι να γίνει ας γίνει. Απορώ πώς δεν κατέβασαν ακόμη στο κεφάλι μας καμιά βρυξελλιώτικη προειδοποιητική καμπάνα.

Εκτιμώ ότι ελάχιστοι από όσους βρίσκονται στα κέντρα αποφάσεων έχουν και την παραμικρή συναίσθηση της σημασίας αυτού του θεσμού. Έπρεπε να στενέψουν σαν κορσές τα περιθώρια για να εμπλακεί κάπως πιο ενεργά η Κυβέρνηση και να οριστεί π.χ. ο υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού ως σύνδεσμος με τον Δήμο Πάφου και με το Δ.Σ. του Pafos2017 για προώθηση των θεμάτων της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, ή ο γενικός διευθυντής Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων ως σύνδεσμος με τους φορείς της Πάφου για την προώθηση των αναπτυξιακών έργων.

Αντί των στοιχειωδών δεσμεύσεων της Πολιτείας που αφορούν στην εκταμίευση καθορισμένου ποσού σε ετήσια βάση μέχρι το 2017, 20 μήνες μετά την ανάθεση του χρίσματος στην Πάφο και ακριβώς ένα χρόνο μετά την επίσημη ανακήρυξη της πόλης σε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2017, βρισκόμαστε ακόμη στο σημείο της πορείας όπου αποφασίζουμε, λέει, «την επιτάχυνση των διαδικασιών για την αποδέσμευση του ποσού των πέντε εκατομμυρίων ευρώ, που έχει ήδη εγκριθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο».

Η μόνη εξήγηση γι’ αυτή τη χαλαρή και επιπόλαιη στάση είναι ότι έχουν μπερδέψει τις χρονολογίες. Διότι φέρονται θαρρείς και το deadline δεν είναι στο τέλος του μεθεπόμενου έτους, αλλά το 2027.

Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να κακίσει τον καλλιτεχνικό διευθυντή της υποψήφιας Πάφου Σπύρο Πίσυνο που την κοπάνησε με ελαφρά πηδηματάκια, διαπιστώνοντας ότι ούτε τα πιο οικονομικά μετριοπαθή από τα πλάνα του για μια αξιοπρεπή Πολιτιστική Πρωτεύουσα δεν πρόκειται να υλοποιηθούν, αλλά όλοι πρέπει να τείνουμε χείρα βοηθείας στον τολμηρό νυν καλλιτεχνικό διευθυντή Μάριο Ιωάννου Ηλία, στο επιτελείο του, στο Διοικητικό Συμβούλιο του οργανισμού και τον πρόεδρο Χρίστο Πατσαλίδη, στις τοπικές Αρχές και την τοπική κοινωνία και να επωμιστούμε όλοι μαζί το τεράστιο βάρος που συνεπάγεται αυτός ο θεσμός, που καλώς ή κακώς είναι και μια εταιρική υποχρέωση. Πριν αποδειχτεί βραχνάς και δίκοπο μαχαίρι.

Η Κύπρος -και όχι πλέον μόνο η Πάφος- έχει ακόμη περιθώριο να χτίσει πάνω στο βολικό κόνσεπτ του «Open-Air Factory», που όπως επιχειρούν να μας πείσουν οι εμπνευστές και οι υλοποιητές του «εξ ορισμού, δεν υπακούει ούτε σε χρονικά ούτε σε χωρικά σύνορα». Σε όλα όμως υπάρχουν σύνορα και όρια - εκτός φυσικά από την πατροπαράδοτη κυπριακή επιπολαιότητα. Αυτό το Ανοιχτό Εργοστάσιο θα έπρεπε να είχε τεθεί ήδη σε πλήρη λειτουργία και δεν αρκεί η καλή διάθεση, το μεράκι και η προσήλωση μερικών ρομαντικών κορόιδων για την υλοποίησή του.

Η Πάφος, η Κύπρος έχει να χάσει πολύ περισσότερα από μια «χρυσή ευκαιρία» να αλλάξει θεαματικά προς το καλύτερο την πολιτιστική της φυσιογνωμία. Και δεν είναι μόνο το διεθνές ρεζίλεμα, η μοναδική ίσως πτυχή του ζητήματος που θα μπορούσε να διασαλεύσει τον γαλήνιο ύπνο των ιθυνόντων. Αν η Πάφος μείνει το 2017 με τα πόδια έξω από σεντόνι ενδεχομένως να βγει και ζημιωμένη ηθικά, πολιτιστικά, τουριστικά και φυσικά οικονομικά από αυτή τη «φασαρία» στην οποία τόσο συνειδητά και ολόψυχα τάχθηκε.