Έλα να με τελειώσεις…

Αν εκτός από τη χρηματοδότηση που χρειάζεται για να υλοποιήσει την ιδέα να παρουσιάσει εκ νέου μελοποιημένη ποίηση Κυπρίων, με αφορμή την 40χρονη επέτειο της εισβολής, ο Θεοφάνους καταφέρει να εξασφαλίσει και τη θετική ανταπόκριση της κοινής γνώμης, τότε ας την υλοποιήσει.

Δεν θα μάθουμε ποτέ πόσο ζεστά είδε το συγκεκριμένο θέμα η Κυβέρνηση κι αν δεν ήταν ο θόρυβος και η κατακραυγή που προέκυψε τις προηγούμενες μέρες που τελικά οδήγησε στο «συρτάρωμα». Αυτό που μάθαμε όμως είναι ότι ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Γιώργος Θεοφάνους έχει την ευχέρεια ανά πάσα στιγμή να συγκαλεί και να συμμετέχει σε συσκέψεις στο Προεδρικό Μέγαρο υπό τον υφυπουργό παρά τω προέδρω. Και μάλιστα να «τσακίζονται» να πάνε σ’ αυτές και ανώτατοι δημοτικοί άρχοντες.

Δεν θα πρέπει να μας παραξενέψει ούτε αν μάθουμε ότι μια ωραία ημέρα π.χ. εθεάθη να συμπροεδρεύει συνεδρίας του Υπουργικού Συμβουλίου. Υπενθυμίζω ότι βρισκόμαστε στην Κύπρο.

Είναι ο πιο αναγνωρίσιμος δημιουργός τραγουδιστικών επιτυχιών στον ελληνικό χώρο. Και ανταγωνίζεται επάξια σε «δόξα» τραγουδιστές -πολλοί από τους οποίους δεν έγραψαν ποτέ τους ούτε μία νότα- οι οποίοι έχουν συνηθίσει να μονοπωλούν την προβολή, τη φήμη και τη λάμψη. Είναι ένας καλλιτέχνης που τον γνωρίζουν μέχρι και οι πέτρες στην Ελλάδα και ακόμη περισσότερο στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κύπρο. Σημαντικό ρόλο στην αναγνωρισιμότητά του, πέραν της σκληρής δουλειάς και του μουσικού του ταλέντου, διαδραμάτισε ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τη δημοσιότητα και η επιλογή του να εμφανίζεται συχνά σε τηλεοπτικές εκπομπές υψηλής θεαματικότητας.

Ή και προκαλώντας με κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα αυτή την υψηλή θεαματικότητα. Ο ίδιος δεν αποδέχεται τον χαρακτηρισμό «τηλεπερσόνα» και δεν θέλει να πιστεύει ότι μετατράπηκε σε «μαϊντανό» κάθε ψυχαγωγικής και ταλεντοανιχνευτικής εκπομπής. Και εφόσον θεωρεί ότι κεφαλαιοποιώντας την αναγνωρισιμότητά του καταξιώνεται επαγγελματικά, με γεια του με χαρά του.

Παρά τις τόσες μεγάλες επιτυχίες, που έχουν αποφέρει χρήμα και δόξα στον ίδιο και τους συνεργάτες του κι έχουν βάλει το λιθαράκι τους στη διαμόρφωση της σύγχρονης ελληνικής λαϊκοπόπ κουλτούρας και στον αντίποδα με όσους τον θεωρούν μέχρι και εκπρόσωπο του σύγχρονου γιουροβιζιονισμού στη μουσική, ο ίδιος θεωρεί ως σπουδαιότερο έργο της μουσικής του πορείας την ανάδειξη της λογοτεχνικής πλευράς της Ιστορίας της Κύπρου, όπως εκφράστηκε στη συναυλία με τίτλο «Τραγουδώ το νησί μου» -από τον στίχο του Θοδόση Πιερίδη- τον Σεπτέμβριο του 2008.

Πολλοί μπορεί να διαφωνούν ή να μη γουστάρουν τη μουσική προσέγγιση ή το τουπέ του συγκεκριμένου συνθέτη, αλλά είναι γεγονός ότι κατάφερε να γεμίσει την Τάφρο Ντ’ Αβίλλα με τη συγκεκριμένη μάλλον αντιεμπορική στη φύση της πρόταση και να την παρουσιάσει με ανάλογη επιτυχία και στην Ελλάδα, συστήνοντας σε μια πλατιά μάζα ακροατών γνωστές και άγνωστες πτυχές της κυπριακής ποίησης και Ιστορίας.

Προσωπικά, δεν μου αρέσει η μουσική του και ούτε μπορώ να πω ότι παρακολουθώ τη δουλειά του ή την τηλεοπτική του δράση. Επειδή είχα παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη συναυλία, μπορώ να πω ότι βρήκα τις μελοποιήσεις του πιο υποφερτές από τα τραγούδια του, αρκετά πιο εμπνευσμένες και ψαγμένες και ήταν εμφανές ότι ο ίδιος έβαλε πολύ μεράκι και συναίσθημα σ’ εκείνη τη δουλειά. Και μπορεί εγώ τώρα να πω ότι δεν το θεωρώ αρκετό, αλλά δεν έχει και σημασία από τη στιγμή που υπάρχει μια πολύ μεγάλη μερίδα ανθρώπων που εκφράζεται και ψυχαγωγείται από αυτό το είδος μουσικής. Είναι καθαρά θέμα γούστου.

Αν εκτός από τη χρηματοδότηση που χρειάζεται για να υλοποιήσει την ιδέα να παρουσιάσει εκ νέου μελοποιημένη ποίηση Κυπρίων, με αφορμή την 40χρονη επέτειο της εισβολής, ο ίδιος καταφέρει να εξασφαλίσει και τη θετική ανταπόκριση της κοινής γνώμης, τότε ας την υλοποιήσει. Σε μια άλλη οικονομική και ψυχοκοινωνική συγκυρία κανείς δεν θα έδινε και τόση σημασία στις προθέσεις του και οι συναυλίες αυτές θα είχαν υλοποιηθεί χωρίς να ανοίξει μύτη. Έλα, όμως, που έχουν αλλάξει τα κριτήρια, οι προτεραιότητες και αντοχές του κοινού.

Το ίδιο κοινό που μπορεί να εξακολουθεί να παρακολουθεί με ενδιαφέρον κάθε νέα του μουσική πρόταση και κάθε νέα του δημόσια εμφάνιση, απορρίπτει μετά βδελυγμίας την προοπτική να διατεθούν χρήματα από τον ματωμένο κρατικό κορβανά και κατά προέκταση από τη δική του τσέπη για τέτοιας φύσης εκδηλώσεις. Έτσι και προέκυψε κι όλη αυτή η αρνητική δημοσιότητα, που παρά το ότι πάτησε και πάνω σε υπερβολές και ανακρίβειες, έγινε ένας χείμαρρος που έπνιξε εν τη γενέσει της την όλη ιδέα.