Τι να την κάνουμε την Πολιτιστική Πρωτεύουσα αν είναι να χωρίσουν οι πόλεις τα τσανάκια τους και να μας δείχνουν με το δάχτυλο, περιπαικτικά, σε όλη την Ευρώπη;
Είπα κι εγώ ότι μετά την ολοκλήρωση του σταδίου της προεπιλογής κι αφού οι πόλεις που συνεχίσουν στη διαδικασία θα αρχίσουν σιγά-σιγά να ετοιμάζονται για τη δεύτερη –και τελική- φάση, ότι αυτό σήμαινε τουλάχιστον μερικές εβδομάδες δημοσιογραφικής «άπνοιας», όσον αφορά το θέμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Αμ δε. Έχω ήδη αλλάξει πλευρό και ασχολούμαι με τις αντιδράσεις της πόλης που έμεινε έξω από τη διαδικασία, ζητώντας την επαναφορά της σ’ αυτή.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, το παράξενο θα ήταν να κυλήσουν όλα ομαλά. Αυτοί που προχωρούν να δέχονται τα συγχαρητήρια των αποκλεισθέντων, που με μεγαλοψυχία και σεβασμό θα δέχονται το αποτέλεσμα, κοιτάζοντας πλέον πώς θα συμβάλλουν από την πλευρά τους στην επιτυχία του στοιχήματος που αφορά ολόκληρη την Κύπρο. Να μου το θυμηθείτε ότι σε 8-9 μήνες που θα ανακοινωθεί η πόλη που θα ανακηρυχτεί Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2017, θα έχουμε πάλι πικρόχολα σχόλια και υπόνοιες για «unfair play» από τους ηττημένους. Είναι ζήτημα κουλτούρας.
Χωρίς να λέω ότι είναι άδικες και υπερβολικές οι αντιδράσεις της Λεμεσού –υπάρχουν σοβαρές καταγγελίες που δεν μπορεί να μη ληφθούν υπόψη- το ζήτημα που τίθεται είναι ότι για μια φορά ακόμη δείχνουμε πόσο ευρωπαϊκά «άγουρη» κοινωνία είμαστε. Σε κάθε περίπτωση. Είτε στην περίπτωση που οι Λεμεσιανοί είναι απλώς μικρόψυχοι και δεν μπορούν να δεχτούν μια πραγματικά πικρή και ιστορική «ήττα», που διέψευσε τις υψηλές προσδοκίες και την τεράστια αυτοπεποίθηση και πίστη για την πόλη τους. Είτε ακόμη και στην περίπτωση που έχουν δίκιο κι έχουν σημειωθεί σοβαρές παραλείψεις του Υπουργείου σε θέματα διαδικασίας, αλλά και παραβιάσεις των κανονισμών διεξαγωγής.
Αν γίνει αναθεώρηση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας, αυτό θα σημαίνει ότι η Λεμεσός θα επιστρέψει στη διαδικασία και εφόσον αναφερόμαστε ακόμη στο στάδιο της προεπιλογής, αυτό δεν θα είναι τόσο «επώδυνο» και περίπλοκο όσο αν π.χ. είχε ήδη ανακηρυχτεί κάποια πόλη ΕΠΠ και θα έπρεπε τώρα να της πάρουν το «γλειφιτζούρι» μέσα από το στόμα. Δεν θα έβλαπτε κανέναν αν η Λεμεσός συνέχιζε για ακόμη ένα χρόνο την προσπάθεια, απολαμβάνοντας και τα σχετικά οφέλη, ενώ και οι άλλες δύο πόλεις που συνεχίζουν, δεν θα έπρεπε κανονικά να έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα εφόσον διατηρούν την αισιοδοξία τους για τη δική τους πρόταση. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι εκεί. Η Ιστορία του θεσμού θα μας κολλήσει τη ρετσινιά της πρώτης χώρας που γίνεται αναθεώρηση, τη στιγμή που οι υπόνοιες που αφήνει η Λεμεσός για (κάποια από) τα 13 μέλη, εθνικά και ευρωπαϊκά, είναι σίγουρο ότι θα ενοχλήσουν πολλούς στις Βρυξέλλες -χώρια που συνιστούν και ξεκάθαρο χλευασμό για το θεσμό.
Είχα γράψει και παλιότερα ότι αν το αποτέλεσμα της διαδικασίας είναι η έξαρση του τοπικισμού και αν οι ντόπιοι άρχοντες βγάλουν τα καριοφίλια για να διεκδικήσουν με λύσσα και μέσο το πολυπόθητο χρίσμα, τότε αυτή η ιστορική ευκαιρία για ολόκληρη την Κύπρο θα πάει χαμένη. Τι να την κάνουμε την Πολιτιστική Πρωτεύουσα αν είναι να χωρίσουν οι πόλεις τα τσανάκια τους και να μας δείχνουν με το δάχτυλο, περιπαικτικά, σε όλη την Ευρώπη; Ειδικά στην περίπτωση της Κύπρου, ενός μικρού, ακριτικού και εμπλεκόμενου σε πολιτικές περιπέτειες νησιού, είναι επιβεβλημένο ο θεσμός να αξιοποιηθεί προς όφελος του συνόλου κι όχι μιας πόλης μόνο.
Ας αφήσουμε το δέντρο, δηλαδή την πόλη κι ας κοιτάξουμε το δάσος, δηλαδή την Κύπρο.
Είπα κι εγώ ότι μετά την ολοκλήρωση του σταδίου της προεπιλογής κι αφού οι πόλεις που συνεχίσουν στη διαδικασία θα αρχίσουν σιγά-σιγά να ετοιμάζονται για τη δεύτερη –και τελική- φάση, ότι αυτό σήμαινε τουλάχιστον μερικές εβδομάδες δημοσιογραφικής «άπνοιας», όσον αφορά το θέμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Αμ δε. Έχω ήδη αλλάξει πλευρό και ασχολούμαι με τις αντιδράσεις της πόλης που έμεινε έξω από τη διαδικασία, ζητώντας την επαναφορά της σ’ αυτή.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, το παράξενο θα ήταν να κυλήσουν όλα ομαλά. Αυτοί που προχωρούν να δέχονται τα συγχαρητήρια των αποκλεισθέντων, που με μεγαλοψυχία και σεβασμό θα δέχονται το αποτέλεσμα, κοιτάζοντας πλέον πώς θα συμβάλλουν από την πλευρά τους στην επιτυχία του στοιχήματος που αφορά ολόκληρη την Κύπρο. Να μου το θυμηθείτε ότι σε 8-9 μήνες που θα ανακοινωθεί η πόλη που θα ανακηρυχτεί Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2017, θα έχουμε πάλι πικρόχολα σχόλια και υπόνοιες για «unfair play» από τους ηττημένους. Είναι ζήτημα κουλτούρας.
Χωρίς να λέω ότι είναι άδικες και υπερβολικές οι αντιδράσεις της Λεμεσού –υπάρχουν σοβαρές καταγγελίες που δεν μπορεί να μη ληφθούν υπόψη- το ζήτημα που τίθεται είναι ότι για μια φορά ακόμη δείχνουμε πόσο ευρωπαϊκά «άγουρη» κοινωνία είμαστε. Σε κάθε περίπτωση. Είτε στην περίπτωση που οι Λεμεσιανοί είναι απλώς μικρόψυχοι και δεν μπορούν να δεχτούν μια πραγματικά πικρή και ιστορική «ήττα», που διέψευσε τις υψηλές προσδοκίες και την τεράστια αυτοπεποίθηση και πίστη για την πόλη τους. Είτε ακόμη και στην περίπτωση που έχουν δίκιο κι έχουν σημειωθεί σοβαρές παραλείψεις του Υπουργείου σε θέματα διαδικασίας, αλλά και παραβιάσεις των κανονισμών διεξαγωγής.
Αν γίνει αναθεώρηση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας, αυτό θα σημαίνει ότι η Λεμεσός θα επιστρέψει στη διαδικασία και εφόσον αναφερόμαστε ακόμη στο στάδιο της προεπιλογής, αυτό δεν θα είναι τόσο «επώδυνο» και περίπλοκο όσο αν π.χ. είχε ήδη ανακηρυχτεί κάποια πόλη ΕΠΠ και θα έπρεπε τώρα να της πάρουν το «γλειφιτζούρι» μέσα από το στόμα. Δεν θα έβλαπτε κανέναν αν η Λεμεσός συνέχιζε για ακόμη ένα χρόνο την προσπάθεια, απολαμβάνοντας και τα σχετικά οφέλη, ενώ και οι άλλες δύο πόλεις που συνεχίζουν, δεν θα έπρεπε κανονικά να έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα εφόσον διατηρούν την αισιοδοξία τους για τη δική τους πρόταση. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι εκεί. Η Ιστορία του θεσμού θα μας κολλήσει τη ρετσινιά της πρώτης χώρας που γίνεται αναθεώρηση, τη στιγμή που οι υπόνοιες που αφήνει η Λεμεσός για (κάποια από) τα 13 μέλη, εθνικά και ευρωπαϊκά, είναι σίγουρο ότι θα ενοχλήσουν πολλούς στις Βρυξέλλες -χώρια που συνιστούν και ξεκάθαρο χλευασμό για το θεσμό.
Είχα γράψει και παλιότερα ότι αν το αποτέλεσμα της διαδικασίας είναι η έξαρση του τοπικισμού και αν οι ντόπιοι άρχοντες βγάλουν τα καριοφίλια για να διεκδικήσουν με λύσσα και μέσο το πολυπόθητο χρίσμα, τότε αυτή η ιστορική ευκαιρία για ολόκληρη την Κύπρο θα πάει χαμένη. Τι να την κάνουμε την Πολιτιστική Πρωτεύουσα αν είναι να χωρίσουν οι πόλεις τα τσανάκια τους και να μας δείχνουν με το δάχτυλο, περιπαικτικά, σε όλη την Ευρώπη; Ειδικά στην περίπτωση της Κύπρου, ενός μικρού, ακριτικού και εμπλεκόμενου σε πολιτικές περιπέτειες νησιού, είναι επιβεβλημένο ο θεσμός να αξιοποιηθεί προς όφελος του συνόλου κι όχι μιας πόλης μόνο.
Ας αφήσουμε το δέντρο, δηλαδή την πόλη κι ας κοιτάξουμε το δάσος, δηλαδή την Κύπρο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου