Η δυστυχία βρόντηξε όσο ήθελε στην πόρτα της Ελλάδας, αλλά οι ένοικοι δεν άκουσαν τίποτε: είχαν φαίνεται τα σκυλάδικα στη διαπασών. Δρασκέλισε, λοιπόν, ανενόχλητη το κατώφλι και τους έπιασε εξαπίνης.
Πριν από 3-4 χρόνια λίγοι μπορούσαν να φανταστούν ότι η ανέχεια, η ανεργία, η συμφορά θα έκαναν τόσο σύντομα ένα τόσο σφιχτό κεφαλοκλείδωμα στον μέσο Έλληνα, βυθίζοντάς τον στην απελπισία και τη μιζέρια. Μη έχοντας καλά-καλά ακόμη καταλάβει τι και ποιος του φταίει, ο Έλληνας παρακολουθεί τη σκοτεινή δίνη κάτω από τα πόδια του να τον ρουφάει καθημερινά κομμάτι-κομμάτι, χωρίς να ελπίζει και να προσδοκά πια σε θαύματα και σωτήρες.
Κοίταξε στον καθρέφτη ο Έλληνας, υποψιάστηκε τα δικά του λάθη, αλλά δεν του πήγε η καρδιά να κατηγορήσει τον εαυτό του, αρκέστηκε να κατηγορεί τους δωσίλογους και τους ξεπουλητάδες -που ο ίδιος ψήφισε- για την κατάντια. Ο αόριστος αριθμός «300», που κάποτε συμβόλιζε τη δόξα, την πυγμή, την ανδρεία, σήμερα είναι πιο αποστροφικός από το… 666 και στο μυαλό του Έλληνα συνδέεται με ένα μάτσο λαμόγια που τσάκισαν τις ελπίδες του και παρέδωσαν την κεφαλή της Ελλάδας επί πίνακι στην αλλοπαρμένη Σαλώμη-Τρόικα, προκειμένου να εξευμενίσουν τους Ευρωπαίους τραπεζίτες - τα αφεντικά τους.
Σε κακά χάλια οι δύσμοιροι Έλληνες, εμβρόντητοι μπροστά σε μια άνευ προηγουμένου φορομπηχτική υστερία, έχουν χάσει το λογαριασμό και δεν προλαβαίνουν να μετρούν τα χέρια που ψαχουλεύουν τις τσέπες και τα πορτοφόλια τους, δεν προλαβαίνουν ούτε καν να μετρήσουν τα χαράτσια που πέφτουν καθημερινά. Στον εργασιακό τομέα όλα τα κάστρα που χτίστηκαν με αίμα από συνδικαλιστικούς αγώνες δεκαετιών έχουν πέσει το ένα πίσω από το άλλο, ο εργασιακός μεσαίωνας έχει επιβληθεί και η αξία της δουλειάς βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.
Επέρχεται ζούγκλα και σε λίγο θα αμφισβητείται κι αυτή η αξία της ανθρώπινης ζωής, έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, στους ανθρώπους, στον ίδιο τους τον εαυτό.
Την ίδια στιγμή, εκλελεγμένοι και διορισμένοι άρχοντες δεν πείθουν καν ότι προσπαθούν να διορθώσουν τα αδιόρθωτα. Αντίθετα πέφτει πάνω τους η σκιά της καχυποψίας, με τον κόσμο να τους λιγουρεύεται σαν εξιλαστήρια θύματα, να τους βλέπει σαν τους κατεξοχήν υπευθύνους της εξαθλίωσής του. Δεν έχουν μείνει πολλά πράγματα όρθια να λειτουργούν, και οι εκπρόσωποι του κατασταλτικού μηχανισμού μοιάζουν κατά βάθος έτοιμοι, ανά πάσα στιγμή, όταν θα δουν τα σκούρα -που πλησιάζουν επικίνδυνα- να βγάλουν τη στολή και να συγχρωτιστούν με τη μάζα.
Το ηφαίστειο της οργής όπου να ’ναι θα εκραγεί και το κολασμένο πλήθος θα εφαρμόσει το νόμο του Λυντς στους 300, τους παρατρεχάμενούς τους και όσους θεωρούν αυτουργούς της δυστυχίας τους.
Ανατριχιαστικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου