Η αρρώστια της εποχής μας.
Ο πονόψυχος Τραμπ αναδιπλώθηκε κι υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα για να μη χωρίζονται τα παιδιά των συλληφθέντων μεταναστών από τους γονείς τους, αλλά να μπαγλαρώνονται όλοι μαζί. Κάποιος θα πει ότι τον «μαλάκωσαν» οι σκληρές πουλιτζεράτες εικόνες που οδήγησαν στην παγκόσμια κατακραυγή. Δεν είναι λίγο να σε βάζει στο στόμα του και ν’ αμφισβητεί την... ευαισθησία σου για τα ανθρώπινα δικαιώματα από τη μια ο γείτονας πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τριντό κι από την άλλη ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ (!). Όλα κι όλα, αυτό πάει πολύ.
Δεν λέω, λιώνει σίδερα η φωτογραφία της δίχρονης ονδουριανής που σπαράζει στο κλάμα ενώ ο αυστηρός συνοριοφύλακας κάνει σωματικό έλεγχο στη μητέρα της. Είναι εικόνες που γαντζώνονται απευθείας στο υποσυνείδητο και γίνονται αυτό που σήμερα λέμε «viral», γιατί διασπείρονται ευρέως μέσω των κοινωνικών δικτύων σας ιός. Η αρρώστια της εποχής μας.
Υπάρχουν περιπτώσεις ανάλογες, όπως πρόσφατα η εικόνα του σώματος του 3χρονου κουρδοσύριου Αϊλάν που ξεβράστηκε σε παραλία της Αλικαρνασσού. Ή στην προ-social εποχή το αποστεωμένο κοριτσάκι με το όρνιο του Κέβιν Κάρτερ, ο πεσών πολιτοφύλακας του ισπανικού εμφυλίου του Ρόμπερτ Κάπα, η μετανάστρια μητέρα της Ντοροθέα Λανγκ, η γυμνή Βιετναμέζα με εγκαύματα από ναπάλμ του Νικ Ουτ, ο θαρραλέος διαδηλωτής της πλατείας Τιενανμέν του Στιούαρτ Φράνκλιν.
Αν αναφέρω τους φωτογράφους, είναι για να τονίσω ότι κι αυτοί είναι άνθρωποι που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του πυρός και μπροστά στα μεγάλα γεγονότα, σφυρηλατημένοι από τον ανθρώπινο πόνο και ταγμένοι σ’ έναν ευγενικό αγώνα που εκ του αποτελέσματος φαντάζει μάταιος. Καμιά από τις φωτογραφίες αυτές δεν κατάφεραν να αλλάξουν ιδιαίτερα τον άγριο κόσμο μας. Σίγουρα λιγότερο από φωτογραφίες στημένες και προπαγανδιστικές, όπως π.χ. ο πνιγμένος στο πετρέλαιο κορμοράνος στον Περσικό Κόλπο.
Έτσι και τώρα η φωτογραφία του Τζον Μουρ του πρακτορείου Getty, θα μνημονεύεται σε μερικά χρόνια ως «αυτή που έκαμψε τον Τραμπ», ενώ θα συνεχίσουμε να μετράμε πτώματα προσφύγων και σκηνές αρχαίας τραγωδίας στα κλειδαμπαρωμένα σύνορα. Εμάς θα μας επιτρέψετε να αμφιβάλλουμε ότι είναι το κράξιμο που λύγισε τον αγέρωχο μεγιστάνα, ο οποίος ενώ μάς έκανε να νοσταλγήσουμε τους αιμοσταγείς προκατόχους του, πάει να βγει και επικοινωνιακά κερδισμένος. Μεγαλύτερο ρόλο, επί παραδείγματι, ενδέχεται να διαδραμάτισε η κρεβατομουρμούρα της Μελάνια ή το παραπονιάρικο νάζι της Ιβάνκα. Αν ήταν έτσι, το δράμα στα σύνορα του Μεξικού θα τον είχε ισοπεδώσει. Εικόνες για όσα συμβαίνουν εκεί κυκλοφορούν άπειρες, αλλά κάπως «δυσκολεύονται» να γίνουν viral. Ο ίδιος καθόλου δεν προτίθεται να υποχωρήσει στη σκληρή μεταναστευτική πολιτική του που είναι κι ένα από τα μεταδοτικά πολιτικά νοσήματα της εποχής.
Κι ενώ η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα σε μια απελπισμένη διαδρομή προς την εξεύρεση ελπίδας, ο ομόλογός του της Γαλλίας αποφάσισε να επιβάλει δημόσια την τυπολατρία και τον σεβασμό σε θεσμούς και πολιτεύματα σ’ έναν ανήλικο που είχε το θράσος να τον ρωτήσει «πώς πάει, Μανού;» Σαν να ρωτάει, δηλαδή, ένας γυμνασιόπαις τον Πρόεδρο Αναστασιάδη σε κάποια εθνική επέτειο «όλα καλά, Νίκαρε;»
Χάριν της συζήτησης, συμφωνώ με τον Μανού ότι ο σεβασμός είναι το λιγότερο που οφείλει κανείς απέναντι στη Δημοκρατία (με κεφαλαίο «Δ», δηλαδή το κράτος), όμως σε κάθε περίπτωση αυτό είναι κάτι που κερδίζεται και δεν επιβάλλεται. Οι ισχυροί της Γης, που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους για εγκλήματα όπως αυτό της Συρίας και προσπαθούν να ανακουφίσουν τον πονοκέφαλο από το μεταναστευτικό με ασπιρίνες και πλασίμπο, είναι εκπρόσωποι ή υποχείρια θεσμών και πολιτικών που αιματοκυλούν τον πλανήτη. Και δεν αξίζουν κανένα σεβασμό. Η ισχυροποίηση των εθνών- κρατών που επιτάσσουν τα συμφέροντα των πραγματικά ισχυρών της εποχής για την ομαλοποίηση του τρεκλίζοντος νεοφιλελευθερισμού, οδηγεί μαθηματικά σε πολιτική υπερθέρμανση και σε μια νέα εποχή αιματηρής αβεβαιότητας.
Όχι λοιπόν, καθόλου, ça va δεν πάει ο κόσμος. Μάλλον, πάει κατά διαόλου.
Ο πονόψυχος Τραμπ αναδιπλώθηκε κι υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα για να μη χωρίζονται τα παιδιά των συλληφθέντων μεταναστών από τους γονείς τους, αλλά να μπαγλαρώνονται όλοι μαζί. Κάποιος θα πει ότι τον «μαλάκωσαν» οι σκληρές πουλιτζεράτες εικόνες που οδήγησαν στην παγκόσμια κατακραυγή. Δεν είναι λίγο να σε βάζει στο στόμα του και ν’ αμφισβητεί την... ευαισθησία σου για τα ανθρώπινα δικαιώματα από τη μια ο γείτονας πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τριντό κι από την άλλη ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ (!). Όλα κι όλα, αυτό πάει πολύ.
Δεν λέω, λιώνει σίδερα η φωτογραφία της δίχρονης ονδουριανής που σπαράζει στο κλάμα ενώ ο αυστηρός συνοριοφύλακας κάνει σωματικό έλεγχο στη μητέρα της. Είναι εικόνες που γαντζώνονται απευθείας στο υποσυνείδητο και γίνονται αυτό που σήμερα λέμε «viral», γιατί διασπείρονται ευρέως μέσω των κοινωνικών δικτύων σας ιός. Η αρρώστια της εποχής μας.
Υπάρχουν περιπτώσεις ανάλογες, όπως πρόσφατα η εικόνα του σώματος του 3χρονου κουρδοσύριου Αϊλάν που ξεβράστηκε σε παραλία της Αλικαρνασσού. Ή στην προ-social εποχή το αποστεωμένο κοριτσάκι με το όρνιο του Κέβιν Κάρτερ, ο πεσών πολιτοφύλακας του ισπανικού εμφυλίου του Ρόμπερτ Κάπα, η μετανάστρια μητέρα της Ντοροθέα Λανγκ, η γυμνή Βιετναμέζα με εγκαύματα από ναπάλμ του Νικ Ουτ, ο θαρραλέος διαδηλωτής της πλατείας Τιενανμέν του Στιούαρτ Φράνκλιν.
Αν αναφέρω τους φωτογράφους, είναι για να τονίσω ότι κι αυτοί είναι άνθρωποι που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του πυρός και μπροστά στα μεγάλα γεγονότα, σφυρηλατημένοι από τον ανθρώπινο πόνο και ταγμένοι σ’ έναν ευγενικό αγώνα που εκ του αποτελέσματος φαντάζει μάταιος. Καμιά από τις φωτογραφίες αυτές δεν κατάφεραν να αλλάξουν ιδιαίτερα τον άγριο κόσμο μας. Σίγουρα λιγότερο από φωτογραφίες στημένες και προπαγανδιστικές, όπως π.χ. ο πνιγμένος στο πετρέλαιο κορμοράνος στον Περσικό Κόλπο.
Έτσι και τώρα η φωτογραφία του Τζον Μουρ του πρακτορείου Getty, θα μνημονεύεται σε μερικά χρόνια ως «αυτή που έκαμψε τον Τραμπ», ενώ θα συνεχίσουμε να μετράμε πτώματα προσφύγων και σκηνές αρχαίας τραγωδίας στα κλειδαμπαρωμένα σύνορα. Εμάς θα μας επιτρέψετε να αμφιβάλλουμε ότι είναι το κράξιμο που λύγισε τον αγέρωχο μεγιστάνα, ο οποίος ενώ μάς έκανε να νοσταλγήσουμε τους αιμοσταγείς προκατόχους του, πάει να βγει και επικοινωνιακά κερδισμένος. Μεγαλύτερο ρόλο, επί παραδείγματι, ενδέχεται να διαδραμάτισε η κρεβατομουρμούρα της Μελάνια ή το παραπονιάρικο νάζι της Ιβάνκα. Αν ήταν έτσι, το δράμα στα σύνορα του Μεξικού θα τον είχε ισοπεδώσει. Εικόνες για όσα συμβαίνουν εκεί κυκλοφορούν άπειρες, αλλά κάπως «δυσκολεύονται» να γίνουν viral. Ο ίδιος καθόλου δεν προτίθεται να υποχωρήσει στη σκληρή μεταναστευτική πολιτική του που είναι κι ένα από τα μεταδοτικά πολιτικά νοσήματα της εποχής.
Κι ενώ η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα σε μια απελπισμένη διαδρομή προς την εξεύρεση ελπίδας, ο ομόλογός του της Γαλλίας αποφάσισε να επιβάλει δημόσια την τυπολατρία και τον σεβασμό σε θεσμούς και πολιτεύματα σ’ έναν ανήλικο που είχε το θράσος να τον ρωτήσει «πώς πάει, Μανού;» Σαν να ρωτάει, δηλαδή, ένας γυμνασιόπαις τον Πρόεδρο Αναστασιάδη σε κάποια εθνική επέτειο «όλα καλά, Νίκαρε;»
Χάριν της συζήτησης, συμφωνώ με τον Μανού ότι ο σεβασμός είναι το λιγότερο που οφείλει κανείς απέναντι στη Δημοκρατία (με κεφαλαίο «Δ», δηλαδή το κράτος), όμως σε κάθε περίπτωση αυτό είναι κάτι που κερδίζεται και δεν επιβάλλεται. Οι ισχυροί της Γης, που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους για εγκλήματα όπως αυτό της Συρίας και προσπαθούν να ανακουφίσουν τον πονοκέφαλο από το μεταναστευτικό με ασπιρίνες και πλασίμπο, είναι εκπρόσωποι ή υποχείρια θεσμών και πολιτικών που αιματοκυλούν τον πλανήτη. Και δεν αξίζουν κανένα σεβασμό. Η ισχυροποίηση των εθνών- κρατών που επιτάσσουν τα συμφέροντα των πραγματικά ισχυρών της εποχής για την ομαλοποίηση του τρεκλίζοντος νεοφιλελευθερισμού, οδηγεί μαθηματικά σε πολιτική υπερθέρμανση και σε μια νέα εποχή αιματηρής αβεβαιότητας.
Όχι λοιπόν, καθόλου, ça va δεν πάει ο κόσμος. Μάλλον, πάει κατά διαόλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου