Tο κύριο πρόβλημα είναι ένα: το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα και η φιλοσοφία του.
Θα ξεκινήσω αυτό το άρθρο δίνοντας μια εύκολη πάσα στους διαφωνούντες: έχω την επιλογή να το γράψω με το κλιματιστικό σε λειτουργία. Για να μπω όμως στο κλίμα, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τον ανεμιστήρα. Αν κάπου παρακάτω διαπιστώσετε ότι έχω χάσει τον ειρμό μου, θα ξέρετε τι φταίει. Ενδεχομένως. Ως γνήσιο πνεύμα αντιλογίας, λοιπόν, είμαι έτοιμος να το ξεφουρνίσω και γαία πυρί μειχθήτω: δεν θεωρώ υψίστης προτεραιότητας ζήτημα την τοποθέτηση κλιματιστικών στις αίθουσες διδασκαλίας.
Ξέρω ότι πολλοί από εσάς έχουν ήδη σκύψει να πάρουν πέτρες, με πρώτους τους εκπρόσωπους των εταιρειών που ξεκίνησαν ήδη λόμπινγκ και βιομηχανική κατασκοπεία για να είναι πανέτοιμοι με ανταγωνιστικές προτάσεις όταν γίνει η προκήρυξη προσφορών. Διότι δεν είναι ένα παιχνίδι για ψιλικατζήδες. Μιλάμε για χιλιάδες κλιματιστικές μονάδες για τις οποίες θα χρειαστεί να δαπανηθεί ένα κονδύλι κάποιων εκατομμυρίων. Κι αν στο παιχνίδι μπουν και τα φωτοβολταϊκά με σκοπό την εξοικονόμηση ενέργειας σε βάθος χρόνου, καθίστε και υπολογίστε. Κι όλα αυτά για μια εγκατάσταση που ουσιαστικά θα χρησιμοποιηθεί μερικές εβδομάδες τον Μάιο, τον Ιούνιο και το Σεπτέμβριο. Το οικονομικό είναι που «τσούζει» πρώτα και κύρια. Λογικό.
Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν είναι: λύσαμε όλα τα προβλήματα της Παιδείας και μας έμεινε αυτό; Η απάντηση δεν είναι ένα απλό «όχι» και σ’ αυτό επαυξάνει κι ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας. Ο Κώστας Χαμπιαούρης δεξιώθηκε πρόσφατα τους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ του Υπουργείου του κι αυτό που έλεγε και επαναλάμβανε ήταν ότι από τη δεκαετία του ’80 που προσγειώθηκε ο ίδιος στο μετερίζι της εκπαίδευσης, μέχρι το 2018 που απογειώθηκε σε πολιτικό προϊστάμενο, η ατζέντα των κύριων προβλημάτων του τομέα παραμένει απαράλλαχτη. Κι εννοείται ότι σ’ αυτή δεν περιλαμβάνεται το πρόβλημα των συνθηκών διδασκαλίας για μαθητές και εκπαιδευτικούς κατά τις θερμές μέρες.
Αν με ρωτάει, βέβαια, εμένα κανείς το κύριο πρόβλημα είναι ένα: το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα και η φιλοσοφία του. Δεν μπορώ λοιπόν να μη συμφωνήσω ότι υπάρχουν άλλες προτεραιότητες, διατηρώντας μια επιφύλαξη για το αν οι «φύλακες» έχουν γνώση για το ποιες ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι αυτές. Όπως δεν μπορώ να μην καταθέσω πόσο αστεία βρίσκω τα επιχειρήματα από αμφότερες τις πλευρές. Η μία έφτασε να επικαλείται την –ανθρωπογενή- κλιματική αλλαγή (!) και η άλλη το ενδεχόμενο να πάθουν ψύξη ή ρινίτιδα τα καημένα τα βλαστάρια μας, αν μπουν καταϊδρωμένα στην κλιματιζόμενη αίθουσα.
Εμάς δηλαδή μας βάρεσε η ζέστη σε τρυφερή ηλικία και γι’ αυτό καταντήσαμε αυτή η χαμένη γενιά των αδιάφορων, κυνικών και υλιστών χωρίς ηθική πυξίδα και ιδεολογία; Ή παθαίνουμε τίποτα τώρα που μεγαλώσαμε και βρίσκουμε επιτέλους λίγες ανάσες δροσιάς, ζώντας στη Βόρεια Αφρική, από τη λαμπρή αυτή εφεύρεση του ανθρώπινου πολιτισμού (η οποία παρεμπιπτόντως είναι ενεργοβόρα, δηλαδή περιβαλλοντικά επιβαρυντική, συνεπώς μιλάμε για φαύλο κύκλο).
Αν κάποιος βιαστεί να με χαρακτηρίσει δυνητικά συνένοχο σ’ ένα μελλοντικό περιστατικό θερμοπληξίας, σημαίνει ότι δεν έχει καταλάβει ούτε λέξη απ’ όσα διατείνομαι. Βρίσκω πάντως εντυπωσιακό πώς το ζήτημα έγινε ογκώδες κοινωνικό αίτημα μέσα σε λίγες μέρες. Και με τις διαστάσεις που παίρνει να μου το θυμηθείτε ότι σύντομα το νερό θα μπει στο αυλάκι. Ζούμε, εξάλλου, στην εποχή όπου δεν συζητάμε πια τίποτα. Απλώς σφυροκοπούμε ο ένας τον άλλο με πληροφορίες και θεωρίες που υπέπεσαν στην αντίληψή μας από πρόχειρες και επιπόλαιες αναρτήσεις σε ιστοσελίδες και χρονολόγια. Και ιδού πώς διαμορφώνεται η κοινή γνώμη και πώς ντοπάρονται οι προτεραιότητες ή οι μακρόσυρτες αναβολές μας.
Σύντομα, λοιπόν, τα σχολεία μας θα πάψουν να είναι «σημεία τήξης» και θα γίνουν επιτέλους κλιματιζόμενα εκκολαπτήρια. Όχι όμως σκέψεων, ιδεών, αρχών, ελπίδων και οραμάτων αλλά ανίδρωτων μηχανικών εξαρτημάτων, κατ' εικόνα ημετέραν και καθ' ομοίωσιν.
Θα ξεκινήσω αυτό το άρθρο δίνοντας μια εύκολη πάσα στους διαφωνούντες: έχω την επιλογή να το γράψω με το κλιματιστικό σε λειτουργία. Για να μπω όμως στο κλίμα, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τον ανεμιστήρα. Αν κάπου παρακάτω διαπιστώσετε ότι έχω χάσει τον ειρμό μου, θα ξέρετε τι φταίει. Ενδεχομένως. Ως γνήσιο πνεύμα αντιλογίας, λοιπόν, είμαι έτοιμος να το ξεφουρνίσω και γαία πυρί μειχθήτω: δεν θεωρώ υψίστης προτεραιότητας ζήτημα την τοποθέτηση κλιματιστικών στις αίθουσες διδασκαλίας.
Ξέρω ότι πολλοί από εσάς έχουν ήδη σκύψει να πάρουν πέτρες, με πρώτους τους εκπρόσωπους των εταιρειών που ξεκίνησαν ήδη λόμπινγκ και βιομηχανική κατασκοπεία για να είναι πανέτοιμοι με ανταγωνιστικές προτάσεις όταν γίνει η προκήρυξη προσφορών. Διότι δεν είναι ένα παιχνίδι για ψιλικατζήδες. Μιλάμε για χιλιάδες κλιματιστικές μονάδες για τις οποίες θα χρειαστεί να δαπανηθεί ένα κονδύλι κάποιων εκατομμυρίων. Κι αν στο παιχνίδι μπουν και τα φωτοβολταϊκά με σκοπό την εξοικονόμηση ενέργειας σε βάθος χρόνου, καθίστε και υπολογίστε. Κι όλα αυτά για μια εγκατάσταση που ουσιαστικά θα χρησιμοποιηθεί μερικές εβδομάδες τον Μάιο, τον Ιούνιο και το Σεπτέμβριο. Το οικονομικό είναι που «τσούζει» πρώτα και κύρια. Λογικό.
Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν είναι: λύσαμε όλα τα προβλήματα της Παιδείας και μας έμεινε αυτό; Η απάντηση δεν είναι ένα απλό «όχι» και σ’ αυτό επαυξάνει κι ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας. Ο Κώστας Χαμπιαούρης δεξιώθηκε πρόσφατα τους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ του Υπουργείου του κι αυτό που έλεγε και επαναλάμβανε ήταν ότι από τη δεκαετία του ’80 που προσγειώθηκε ο ίδιος στο μετερίζι της εκπαίδευσης, μέχρι το 2018 που απογειώθηκε σε πολιτικό προϊστάμενο, η ατζέντα των κύριων προβλημάτων του τομέα παραμένει απαράλλαχτη. Κι εννοείται ότι σ’ αυτή δεν περιλαμβάνεται το πρόβλημα των συνθηκών διδασκαλίας για μαθητές και εκπαιδευτικούς κατά τις θερμές μέρες.
Αν με ρωτάει, βέβαια, εμένα κανείς το κύριο πρόβλημα είναι ένα: το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα και η φιλοσοφία του. Δεν μπορώ λοιπόν να μη συμφωνήσω ότι υπάρχουν άλλες προτεραιότητες, διατηρώντας μια επιφύλαξη για το αν οι «φύλακες» έχουν γνώση για το ποιες ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι αυτές. Όπως δεν μπορώ να μην καταθέσω πόσο αστεία βρίσκω τα επιχειρήματα από αμφότερες τις πλευρές. Η μία έφτασε να επικαλείται την –ανθρωπογενή- κλιματική αλλαγή (!) και η άλλη το ενδεχόμενο να πάθουν ψύξη ή ρινίτιδα τα καημένα τα βλαστάρια μας, αν μπουν καταϊδρωμένα στην κλιματιζόμενη αίθουσα.
Εμάς δηλαδή μας βάρεσε η ζέστη σε τρυφερή ηλικία και γι’ αυτό καταντήσαμε αυτή η χαμένη γενιά των αδιάφορων, κυνικών και υλιστών χωρίς ηθική πυξίδα και ιδεολογία; Ή παθαίνουμε τίποτα τώρα που μεγαλώσαμε και βρίσκουμε επιτέλους λίγες ανάσες δροσιάς, ζώντας στη Βόρεια Αφρική, από τη λαμπρή αυτή εφεύρεση του ανθρώπινου πολιτισμού (η οποία παρεμπιπτόντως είναι ενεργοβόρα, δηλαδή περιβαλλοντικά επιβαρυντική, συνεπώς μιλάμε για φαύλο κύκλο).
Αν κάποιος βιαστεί να με χαρακτηρίσει δυνητικά συνένοχο σ’ ένα μελλοντικό περιστατικό θερμοπληξίας, σημαίνει ότι δεν έχει καταλάβει ούτε λέξη απ’ όσα διατείνομαι. Βρίσκω πάντως εντυπωσιακό πώς το ζήτημα έγινε ογκώδες κοινωνικό αίτημα μέσα σε λίγες μέρες. Και με τις διαστάσεις που παίρνει να μου το θυμηθείτε ότι σύντομα το νερό θα μπει στο αυλάκι. Ζούμε, εξάλλου, στην εποχή όπου δεν συζητάμε πια τίποτα. Απλώς σφυροκοπούμε ο ένας τον άλλο με πληροφορίες και θεωρίες που υπέπεσαν στην αντίληψή μας από πρόχειρες και επιπόλαιες αναρτήσεις σε ιστοσελίδες και χρονολόγια. Και ιδού πώς διαμορφώνεται η κοινή γνώμη και πώς ντοπάρονται οι προτεραιότητες ή οι μακρόσυρτες αναβολές μας.
Σύντομα, λοιπόν, τα σχολεία μας θα πάψουν να είναι «σημεία τήξης» και θα γίνουν επιτέλους κλιματιζόμενα εκκολαπτήρια. Όχι όμως σκέψεων, ιδεών, αρχών, ελπίδων και οραμάτων αλλά ανίδρωτων μηχανικών εξαρτημάτων, κατ' εικόνα ημετέραν και καθ' ομοίωσιν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου