Λοιπόν, γιατρέ, τα πρώτα σοβαρά συμπτώματα άρχισαν το βράδυ της Τρίτης, όταν έκανα το λάθος να συντονιστώ τηλεοπτικά με τα τεκταινόμενα στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων. Αυτής, ντε, που τα ΜΜΕ είχαν λυσσάξει να χαρακτηρίζουν την κρισιμότερη της πενταετίας, της δεκαετίας, της μεταπολίτευσης κ.ο.κ.
Ποια είναι τα συμπτώματα; Ακούω συνεχώς νταούλια από τη μεριά της Ευρώπης κι όταν κοιμάμαι με επισκέπτονται παράξενα ονείρατα. Βλέπω, λέει, τον Βαρουφάκη να παίζει κρητική λύρα και τις αγορές αλαφιασμένες να χορεύουν πεντοζάλη. Μετά πετάγομαι και βλέπω σε όραμα, στον ξύπνιο μου τώρα, τον Τσίπρα με τη Μέρκελ να χορεύουν κεντροευρωπαϊκό βαλς και τον Σόιμπλε με τον Ντάισελμπλουμ να χτυπάνε παλαμάκια αλά ζεϊμπέκικο. Είναι σοβαρό;
Να σου πω την αλήθεια, μια λόξα την είχα από πριν αλλά η ψυχοσύνθεσή μου πρέπει να διαταράχτηκε σοβαρά απ’ όσα διαδραματίστηκαν, ειπώθηκαν και ακούστηκαν την εβδομάδα μέχρι το δημοψήφισμα.
Λοιπόν, το βράδυ της Τρίτης, σαν την πεταλούδα γύρω από τη φλόγα τριγύρναγε η προσοχή μου σε όσα διαμείβονταν στο τέμπλο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Το κουρασμένο μου μυαλό προσπαθούσε να συνθέσει τα κομμάτια σ’ αυτό που αν παρακολουθούσε κάποιος που μόλις είχε συνέρθει από πολύμηνο κώμα και δεν γνώριζε τι είχε προηγηθεί, θα χαρακτήριζε «το σκηνικό του απόλυτου πολιτικού παραλόγου». Κι ενδεχομένως μετά να ξανάπεφτε σε κώμα.
Έλα, τώρα, γιατρέ που δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ! Το κυβερνόν κόμμα να ανησυχεί μην υποβληθεί πρόταση μομφής από τον… εαυτό του; Η πρόταση νόμου που πασχίζει να περάσει να υπερψηφίζεται δαγκωτή από την αντιπολίτευση και τις πιο συστημικές και δοκιμασμένες στην εξουσία δυνάμεις;
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στάζοντας ολόκληρος ειρωνεία και χαιρεκακία, να «τραβά από τον γιακά» τον πρωθυπουργό και να του λέει ότι δεν έχει να πάει πουθενά αλλά οφείλει να κάτσει εδώ και να κυβερνήσει;
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός και οι υπόλοιποι υπέρμαχοι του «ναι» από κυβερνητικής πλευράς – που πρωτοστάτησαν στο «όχι» στο δημοψήφισμα- να μιλούν ανοιχτά για εκβιασμούς, απειλές, τελεσίγραφα και πιστόλια στον κρόταφο και να παραδέχονται χωρίς περιστροφές ότι υπερψηφίζουν με βαριά καρδιά και θα το φέρουν βαρέως για το υπόλοιπο της ζωής τους;
Η Πρόεδρος της Βουλής να επαναλαμβάνει πόσο εκτιμά και τιμά τον πρωθυπουργό, να του πιστώνει την «απόλυτη πράξη ανιδιοτέλειας», αλλά να μιλά για μια «μαύρη μέρα για τη δημοκρατία» και τελικά να καταψηφίζει;
Αμ το άλλο; Ο πρωθυπουργός να βρίσκει τον πιο πιστό και αφοσιωμένο εταίρο του στο πρόσωπο του Καμμένου με τον οποίο συγκλίνουν ιδεολογικά, πολιτιστικά και κοσμοθεωρητικά όσο η μέρα με τη νύχτα; Αυτός ο Καμμένος δεν ήταν που έσκουζε στους πιο υψηλούς τόνους μέχρι πριν λίγες μέρες ότι «δεν πρόκειται να υπογράψει μνημόνιο»; Γι’ αυτό δεν έφυγε βροντώντας την πόρτα πριν από 3,5 χρόνια από τη Νέα Δημοκρατία;
Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ στροβιλίζονται ανεξέλεγκτα φυγόκεντρες δυνάμεις και θα έλεγα ότι το κόμμα που έχτισε τη δυναμική του πάνω στις τελευταίες ελπίδες του ελληνικού λαού, μοιάζει μ’ ένα απέραντο τρελάδικο –αν μου επιτρέπεις την έκφραση.
Αν με ρωτάς, εγώ ξέρω ότι κανένα πρεζόνι ποτέ δεν σώθηκε έχοντας εξασφαλίσει την επόμενη δόση του. Αντίθετα, όταν αποφασίσει να το κόψει ταλαιπωρείται και υποφέρει για ένα εύλογο διάστημα μέχρι να ξεπεράσει τον σωματικό εθισμό κι ύστερα μπορεί να βλέπει τη ζωή με άλλο μάτι. Η Ελλάδα έχει πέσει στα σκληρά. Κι αυτό που με τρομάζει περισσότερο από το 3ο μνημόνιο –που είναι και το 1ο αριστερό, με γεια μας- είναι… το 4ο.
Εκεί που ακούστηκε το μεγάλο «κρακ» μέσα στο μυαλό μου όμως ήταν όταν είδα τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής Χρήστο Παππά να σηκώνεται, να παίρνει το λόγο και -υποφέροντας εμφανώς μέσα στο κοστούμι που έχει υποβάλει εσχάτως ο επικοινωνιολόγος του εθνικιστικού κινήματος- να εκστομίζει τα παρακάτω λόγια: «Ας κρατήσουμε ένα επίπεδο μέσα σ’ αυτή τη Βουλή, τώρα που μας βλέπει ο ελληνικός λαός».
Τότε ήταν που αποφάσισα να σου τηλεφωνήσω, γιατρέ και να σου τα διεκτραγωδήσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου