Οι ανοχύρωτες ζωές των άλλων

Άραγε η σκέψη ότι η ΚΥΠ χρησιμοποιεί τελευταίας τεχνολογίας ψηφιακά εργαλεία για κατασκοπείες θα έπρεπε να μας παρηγορεί ή να μας θορυβεί; 

                  Ο Ούλριχ Μούε σε σκηνή από την ταινία «Οι Ζωές Των Άλλων».

Έχεις σκοτεινά ή χαριτωμένα μυστικά κι έχεις την αφέλεια να επιθυμείς να διατηρήσεις την ιδιωτική σου ζωή μόνο για τον εαυτό σου; Ατύχησες. Στον 21ο αιώνα ζούμε. Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο κάπου στο διαδίκτυο σημαίνει ότι είσαι κι εσύ ένας από τους εκατομμύρια περικυκλωμένους από ηλεκτρονικά μπιχλιμπίδια πολίτες που σαγηνεύτηκαν από μια οθόνη και τρώνε τον ωραίο τους χρόνο, όντας μοιραία εκτεθειμένοι σε κακόβουλα λογισμικά.

Αν πάλι κρατάς μια εφημερίδα χαμογελώντας χαιρέκακα επειδή νομίζεις ότι έχεις την ουρά σου απ’ έξω, πλανάσαι. Ο ζωτικός σου χώρος παραβιάζεται καθημερινά και ανελέητα από κάμερες κλειστού κυκλώματος, drones, αλλά και τελευταίας τεχνολογίας πολυχρηστικά τηλέφωνα (δεν χρειάζεται να έχεις εσύ, έχουν οι άλλοι).

Προσωπικά, όταν έμαθα ότι άπλυτα της κυπριακής Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών βγήκαν στη φόρα από τα πάρε δώσε με την περιβόητη ιταλική Hacking Team, δεν εξεπλάγην. Και μετά εξεπλάγην με τον εαυτό μου, που δεν εξεπλάγην. Φευγαλέα από το νου μου πέρασε η απορία τι θα γινόταν σε περίπτωση που θα γινόμουν κι εγώ στόχος - π.χ. με αφορμή ένα «ενοχλητικό» για την ΚΥΠ άρθρο στη στήλη μου. Στη σκέψη και μόνο πήρα δύο αποφάσεις… ζωής: α) να ρουφάω την κοιλιά μου ακόμη κι όταν είμαι μόνος και β) να μην ξαναπάρω το κινητό στην τουαλέτα.

Με λίγο πιο ώριμη σκέψη βέβαια, διερωτήθηκα «και τι έχω να κρύψω;» και αποφάσισα να πείσω τον εαυτό μου ότι το πιθανότερο είναι η ΚΥΠ, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος επαγγελματίας χάκερ, δεν καταδέχεται να ασχοληθεί με άκακες μετριότητες σαν την αφεντιά μου. Το ζήτημα, βέβαια, είναι ότι ΜΠΟΡΕΙ.

Άραγε η γνώση ότι η ΚΥΠ χρησιμοποιεί τελευταίας τεχνολογίας ψηφιακά εργαλεία για κατασκοπείες θα έπρεπε να μας παρηγορεί ή να μας θορυβεί; Θεωρητικά τα χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο για να διατηρείται επιχειρησιακά αξιόπιστη και να εντοπίζει έγκαιρα τους… πολύ κακούς, «στο πλαίσιο της εθνικής αποστολής της» όπως διαβεβαιώνει ο προϊστάμενος της υπηρεσίας. Αχ, πόσο θέλω να το πιστέψω αυτό!

Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αποτέλεσε το ορόσημο μιας παγκόσμιας τάσης για μεγαλύτερη ελαστικότητα στην ευχέρεια ενός κράτους να επεμβαίνει σε πτυχές της ιδιωτικής ζωής, με πρόφαση την εθνική ασφάλεια. Εμένα, όμως σαν να μου κλοτσάει λίγο η ιδέα ότι η ΚΥΠ συναγελάζεται με μια εταιρεία η οποία πουλά λογισμικά και σε κράτη που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και καταδιώκουν ακτιβιστές και δημοσιογράφους και η οποία έχει μαυροπινακιστεί από μη κυβερνητικές οργανώσεις για παράνομη δραστηριότητα. Το στομάχι μου γεμίζει μυρμήγκια όταν σκέφτομαι ότι κάποιος εδώ τριγύρω που δεν τον γνωρίζω και δεν θα μάθω ποτέ τις προθέσεις του έχει την τεχνολογική δυνατότητα να εισβάλει στην ιδιωτική μου ζωή.

Βέβαια, ακόμη κι αν η ΚΥΠ ήταν αχρείαστη και σε αδράνεια, η ασυμμετρία της ιδιωτικότητας στον 21ο αιώνα κάθε άλλο παρά εφησυχάζει. Οι ιδιωτικές μας στιγμές είναι βορά σε οποιονδήποτε καλοθελητή, ενώ κι από μόνοι μας, συχνότατα, προσφέρουμε εθελούσια ή άθελα ίχνη και προσωπικές πληροφορίες.  

Συνεπώς, στο στάδιο αυτό μένει να το πάρουμε απόφαση και να ζήσουμε άνετα με την ιδέα ότι ενδέχεται να είμαστε πρωταγωνιστές σε reality show με το όνομά μας, γιατί η άλλη επιλογή που έχουμε είναι να πάρουμε τα βουνά και να μοιραστούμε τις ιδιωτικές μας στιγμές με τα πουλιά και τα αγρίμια.

Μέχρι να μας εντοπίσει κανένα drone…