Κουλτούρα συμφιλίωσης à la carte

Ο Πρόεδρος να μοιράσει το ποίημα στο Υπουργικό Συμβούλιο και στο κόμμα του και ν’ αφήσει τα παιδιά ήσυχα. 

Ευτυχώς, δηλαδή, που είναι κι ο Μουσταφά και αξιωθήκαμε να δούμε και τον Πρόεδρο, πρώτη μούρη, σε μια αίθουσα θεάτρου. Πότε αλήθεια ήταν η τελευταία φορά που παρακολούθησε μια παράσταση; Σε θεατρική αίθουσα, πάντως, η πιο φρέσκια ανάμνηση που έχω είναι από την τελετή απονομής των Βραβείων Θεάτρου τον περασμένο Μάρτιο. Τότε, ντε, που εκφώνησε την ομιλία από την τελετή της προηγούμενης χρονιάς (αλλά χωρίς τις υποσχέσεις).  

Αν δεν το καταλάβατε, λοιπόν, δεν ήταν ο Ακιντζί φιλοξενούμενος του Αναστασιάδη στη θεατρική παράσταση που έλαβε χώρα στη γενέτειρα και των δύο. Μάλλον το αντίθετο συνέβαινε. Ο νυν ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, εκτός του γεγονότος ότι υπήρξε ερασιτέχνης ηθοποιός, έχει πρωτοστατήσει και στη δημιουργία του Τουρκοκυπριακού Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας την εποχή που ήταν δήμαρχος της κατεχόμενης Λευκωσίας και το «κράτος» κυνηγούσε τον Γιασάρ Ερσόι για τις μαρξιστικές ιδέες του κι επειδή τολμούσε να δηλώνει «Κύπριος και πολίτης του κόσμου».

Σύμφωνοι, δεν μπορούμε να χρεώσουμε στον Αναστασιάδη ότι καμώθηκε ποτέ πως σκαμπάζει από θέατρο ή ότι ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την κουλτούρα. Ούτε από ποίηση σκαμπάζει, αλλά είναι τόσο δυνατά και εύστοχα τα λόγια της Φαϊζέ Οζντεμιρτζιλέρ που φαίνεται ότι άνοιξαν την κάνουλα του ενθουσιασμού του και άρχισε να τρέχει ακατάσχετα. Και κάπου εκεί, την έκανε πάλι την «πατατιά» του και βιάστηκε να ανακοινώσει ότι θα ζητήσει από τον υπουργό Παιδείας το έργο αυτό να ανέβει σε ΟΛΑ τα σχολεία.

Υποψιάζομαι ότι όταν το άκουσε ο Ακιντζί θα πρέπει να γούρλωσε τα μάτια του από έκπληξη. Από του ίδιου το μυαλό πιθανότατα δεν θα περνούσε καν η ιδέα να προτείνει κάτι τέτοιο για τα σχολεία στα κατεχόμενα, όπου θα ήταν και στη γλώσσα του πρωτοτύπου. Διότι, πρώτον, σ’ ένα… σοβαρό κράτος δεν είναι δουλειά του Προέδρου να λαμβάνει αποφάσεις αμιγώς παιδαγωγικής φύσης και δεύτερον το –εξαιρετικό κατά τ’ άλλα- ποίημα βγάζει μάτι ότι δεν είναι και τόσο κατάλληλο για ανήλικους ώστε να μπορείς να τους το παρουσιάσεις αμάσητο. Πώς θα εξηγήσεις για παράδειγμα σ’ ένα παιδί της Γ’ Δημοτικού τον στίχο «Τώρα, μετά χαράς, όλα τα κράτη που ιδρύθηκαν στο σώμα σου πάρτα και χώσ’ τα στον κώλο σου»;

Θα μπορούσαν να παραληφθούν μερικοί επίμαχοι στίχοι, θα πει κάποιος, κι ας πούμε ότι χάριν της συζήτησης συμφωνώ, παρόλο που με τη λογοκρισία βγάζω φλύκταινες. Το πρόβλημα όμως με το συγκεκριμένο ποίημα είναι ότι είναι πολιτικά φορτισμένο, αυτοκριτικό, αυστηρό και παθιασμένο και δεν μπορείς απλώς να το παρουσιάσεις στα παιδιά σε μια παράσταση. Θα χάσει τελείως το νόημά του. Θα πρέπει, λοιπόν, να το διδάξεις. Και πάλι όμως δεν είναι ο ΠτΔ που θα καθορίσει τη διδακτέα ύλη στα σχολεία.

Ο Αναστασιάδης, λοιπόν, καλά θα κάνει πρώτα να «πει» το ποίημα στο Υπουργικό του Συμβούλιο και στο κόμμα του κι έπειτα στο Εθνικό Συμβούλιο και τη Βουλή. Και ν’ αφήσει τους μαθητές ήσυχους. Στα παιδιά είναι πολύ πιο εύκολο να διδάξεις την ειρήνη και τη συμφιλίωση απ’ ότι στους μεγάλους. Αυτό που είναι δύσκολο –αλλά το κάνεις- είναι να επιβάλεις στα σχολεία μεθοδευμένες εγκεφαλοπλύσεις περί εθνικής και ηθικής ανωτερότητας, να τα συνθλίβεις πνευματικά μέσα σε κλειστά νοητικά συστήματα και δεισιδαιμονίες και να μολύνεις το υποσυνείδητό τους με ρητορικές μίσους και διαχωρισμού.

Η θεατρική παιδεία από τη μια και η καλλιέργεια κουλτούρας συμφιλίωσης από την άλλη δεν εφαρμόζονται à la carte, κατόπιν συγκινησιακής φορτίσεως του Προέδρου. Δεν είμαστε στη Βόρεια Κορέα. Υπάρχουν οι σωστοί και οι μεθοδικοί τρόποι γι’ αυτό, οι οποίοι ελάχιστα επηρεάζονται από τις συγκυρίες και τα μομέντουμ.