Ο απόγονος του Κινύρα και η ευκαιρία που γλιστρά

Η περιπέτεια του αδιαμφισβήτητου υπερ-άρχοντα του «βασιλείου» της Πάφου θέτει ακόμη ένα εμπόδιο στην ανηφορική διαδρομή μέχρι το 2017.

Πριν από μερικές μέρες ο Σάββας Βέργας «ανέπνεε πιο αισιόδοξα», κατά τη δική του έκφραση, μετά τη συνάντηση με τον υπουργό Εσωτερικών Σωκράτη Χάσικο, έχοντας λάβει πειστικές δεσμεύσεις για επίσπευση των έργων υποδομής που αφορούν το Πάφος 2017. Σήμερα που δημοσιεύονται αυτές οι γραμμές, ο διασημότερος δήμαρχος της Κύπρου αναπνέει μεν αισιόδοξα, αλλά δεν αναπνέει ελεύθερα, βιώνοντας την πιο ζόρικη φάση της πολιτικής του σταδιοδρομίας.

Κανένας Βέργας δεν είναι υπεράνω του νόμου κι εφόσον κρίνεται ύποπτος δικαίως τέθηκε υπό κράτηση. Και παρά το γεγονός ότι ακόμη ένας θεσμός, ένα αξίωμα της πολιτικής μας ζωής ξεφτιλίζεται και γίνεται βορά στην ήδη διψασμένη για αίμα αξιωματούχων κοινή γνώμη, είναι ζωτικής σημασίας η ικανοποίηση του περί δικαίου αισθήματος.

Το ζήτημα ωστόσο είναι ότι ο ανώτατος άρχοντας του δήμου κατά κάποιο τρόπο είναι και καθρέφτης του· κι όχι μόνο καθρέφτης των ψηφοφόρων του. Ο Βέργας υπήρξε θριαμβευτής δύο δημοκρατικότατων εκλογικών αναμετρήσεων, δημαρχεί την πόλη από το 2006, δημάρχευε πριν εκλεγεί, ενώ υπηρετεί ως δημοτικός σύμβουλος από το 1996 και δραστηριοποιείται στα κοινά της Πάφου εδώ και σχεδόν 30 χρόνια. Επίσης, προεδρεύει οργανισμών όπως το ΧΥΤΑ Πάφου, το Συμβούλιο Αποχετεύσεων αλλά και η πολιτιστική εταιρεία Pafos Aphrodite Festival, που διοργανώνει κάθε Σεπτέμβρη την όπερα στην Κάτω Πάφο. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι είχε κινήσει γη και ουρανό –χωρίς επιτυχία– για να αναλάβει τα ηνία ΚΑΙ του Οργανισμού Πάφος 2017, ρίχνοντας νερό στο μύλο μικροτοπικιστικών προστριβών χωρίς νόημα και συμβάλλοντας στη μετατροπή της συγκρότησης του Δ.Σ. του φορέα σε κακόγουστο σίριαλ.

Δεδομένου ότι ο Βέργας είναι ο αδιαμφισβήτητος υπερ-άρχοντας του «βασιλείου» της Πάφου, οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δεν μπορεί παρά να ερμηνεύονται ως ακόμη μια αρνητική εξέλιξη στην τόσο ανηφορική διαδρομή της προετοιμασίας της ενόψει του σημαντικότερου έτους της σύγχρονης Ιστορίας αυτής της πόλης.

Δεν δικάζουμε τον Σάββα Βέργα, παραμένει αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου και ενδεχομένως να ευσταθεί ο ισχυρισμός του ότι κάποιοι μηχανεύονται την πολιτική του εξόντωση. Το ζήτημα όμως είναι ότι εδώ αυτός που «εξοντώνεται» είναι ουσιαστικά η εικόνα μιας χιλιοταλαιπωρημένης πόλης και επαρχίας, που καλείται να αξιοποιήσει με νύχια και με δόντια μια χρυσή ευκαιρία που της έδωσε η μοίρα και η Ιστορία: να είναι η πρώτη εκπρόσωπος της Κύπρου στον θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, γεγονός που δύναται να τη θέσει σε μια τρομακτική πορεία ανάπτυξης.

Η περιπέτεια του δημάρχου της Πάφου δεν μπορεί παρά να αποτελεί ακόμη ένα κακό της μοίρας για τη δύστυχη πόλη. Ας μην ξεχνάμε ότι η Πάφος ανακηρύχθηκε ΠΠΕ μέσα σε χειρότερη οικονομική συγκυρία κι από αυτή που θα μπορούσε να υποψιαστεί πριν μια δεκαετία ο πιο απαισιόδοξος οικονομικός αναλυτής. Ήδη είχε στην καμπούρα της το αίσθημα της πιο «αδικημένης» από τις μεγάλες πόλεις της Κύπρου ως προς τα έργα ανάπτυξης και υποδομής, υστερούσε εξαρχής καθοριστικά ως προς τις πολιτιστικές υποδομές, όπως επίσης ως προς την τεχνογνωσία αλλά και την κοινωνική ισχύ για να ανταποκριθεί στο μεγάλο στοίχημα.

Η Πάφος είδε την πολιτεία να της γυρίζει την πλάτη και να την αφήνει να βγάλει μόνη το φίδι από την τρύπα. Με το ζόρι και με μεγάλη καθυστέρηση της έδωσε τα χρήματα που δικαιούνταν για τον ανταποδοτικό ευρωπαϊκό θεσμό. Κι όταν θα φτάσει η ώρα, τυχόν επιτυχία θα την πιστωθούν πολλοί, όπως πολλοί θα σπεύσουν να φωτογραφηθούν στις αγλαές επίσημες τελετές. Η αποτυχία, όμως, θα είναι πάλι «ορφανή» ή θα φορτωθεί σε κάποιον απ’ αυτούς που σήμερα πράγματι εργάζονται για δύο και για τρία άτομα ο καθένας, κόντρα σε αντίξοες συνθήκες, για να φέρουν εις πέρας την προσπάθεια.

Όμως το σημαντικότερο πρόβλημα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει η Πάφος σήμερα δεν είναι το χλιαρό ενδιαφέρον της πολιτείας, ούτε η νέα αναποδιά που προέκυψε με τον δήμαρχο. Είναι ο ίδιος της ο εαυτός και το γεγονός ότι ακόμη δυσκολεύεται να ορίσει η ίδια τη μοίρα της, υιοθετώντας την ορθή νοοτροπία μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πόλης που αξιοποιεί τις δυνάμεις της και προωθεί μια συνετή, μακρόπνοη πολιτική ανάπτυξης σε όλους τους τομείς και όχι μόνο στην τουριστική αρπαχτή.